1. ۱همتی مردانه می‌خواهم‌که اسمعیل‌واربر خلیل خویشتن امروز جان سازم نثار
2. ۲عید قربانست و من قربان آن عیدی‌ که هستکوی او دایم بهشت و روی او دایم بهار
3. ۳زان سبب قربان اسمعیل باید شدکه اوگشت قربان ‌کسی ‌کاو را ز قربانیست عار
4. ۴عار دارد آری از قربانی آن یاری که هستنور هستی از فروغ ذات پاکش مستعار
5. ۵در چنین روزی ‌که اسمعیل شد قربان دوستبهتر از امروز روزی نبود اندر روزگار
6. ۶من به حق قربان اسمعیل خواهم شدکه اوعاشق حق بود و عاشق راست قربانی شعار
7. ۷کشتهٔ‌کوی محبت را دعا نفرین بودزین دعا بالله‌ کز اسمعیل هستم شرمسار
8. ۸من چه حد دارم شوم قربان قربانی‌که اوبس امام پاک‌زاد و بس خلیفهٔ نامدار
9. ۹همچ‌ر ابمعیل منهم جان‌کنم قربان دوستگو مرا دشمن در آذر افکن ابراهیم‌وار
10. ۱۰مردم اسمعیلیم خوانند و حق دارند از آنکنام اسمعیل رانم بر زبان بی‌اختیار
11. ۱۱اختیاری نیست عاشق را به ذکر نام دوستعشق اول اختیارست عشق آخر اضطرار
12. ۱۲تا نپنداری که اسمعیل جان قربان نکردکاو گذشت از جال شیرین در حقیقت چند بار
13. ۱۳وقت گفتن وقت رفتن وقت خفتن زیر تیغکرد جان تسلیم و در سر باختن بد پایدار
14. ۱۴ور دلش را رای آن بودی‌ که بهراسد ز مرگهفت ره ابلیس را در ره نکردی سنگسار
15. ۱۵کار عاشق این بود کز جان شیرین بگذردوان دگر معشوق داند کشتنش یا زینهار
16. ۱۶همچو اسمعیل ‌کاو جان ‌داد اگر یارش نکشتمی نباید کشت اسمعیل را بر رغم یار
17. ۱۷او‌ به‌معنی جان فداکرد ارچه در صورت خداکرد میش او را فدا کاین‌ کیش ماند برقرار
18. ۱۸حرمت ‌او راست ‌کاندر عید قربان تا به‌ حشراین همه قربان ‌کنند از بهر قرب ‌کردگار
19. ۱۹راستی را عید قربان بهترین عیدست از آنکدر نشاط آیند جانبازان عشق از هر کنار
20. ۲۰میش ‌را عامی‌ کند قربان‌ و مقصودش ریاخویش را عارف کند قربان و عزمش‌ انکسار
21. ۲۱آن به بیع‌کشتهٔ‌خود خونبها خواهد ز دوستآن به ریع ‌کشته خود برخورد از کشتزار
22. ۲۲راستی گویم کسی تا سر نبازد پیش دوستدشمن یارست اگر خود را شمارد دوستدار
23. ۲۳عشق طغیان کرد باز ای دل فروکش سر به جیبیا اگر بر صدق دعوی حجتی داری بیار
24. ۲۴یا بیا چون شیر مردان سر بنه در پیش تیغیا برو چون نوعروسان یا بکش از نیش خار
25. ۲۵رستم ‌کاموس‌ بند اشکبوس افکن رسیدجنگ را گر مرد جنگی زاستین دستی برآر
26. ۲۶عشق ‌سهرابست‌بر وی حمله‌کم‌کن ای هجیررود غرقابست در وی باره‌کم ران ای سوار
27. ۲۷پشه‌یی در کاهدان خز خرطم پیلان مگزروبهی در لانه بنشین‌ گردن شیران مخار
28. ۲۸راستی گر عاشقی جان آشکارا ده به دوستپیش از آن‌ کت مرگ موعود از کمین‌ سازد شکار
29. ۲۹‌گر نه مفتی جهولی پیش از استفتا بگوو‌رنه ابر خشک‌سالی پیش‌ از استسقا ببار
30. ۳۰عقل را بنیان بکن چون عشق شد فرمانرواشمع را‌ردن بزن چون صبح‌‌ردید آشکار
31. ۳۱رنج‌ و راحت هر دو همسنگند در میزان عشقشیر و قطران هر دو همرنگند در شبهای تار
32. ۳۲پشک را عنبر شمر چون‌ گشت با مغز آشنازهر را شکر شمر چون گشت با تن سازگار
33. ۳۳مرد افیون‌ خوار می‌نندیشد از افیون تلخشخص افسون‌کار می‌ نهراسد از دندان مار
34. ۳۴زشت و زیبا هر دو مطبوعست نزد حق‌پرستشور و شیرین هر دو ممدوحند نزد حق گزار
35. ۳۵عیب‌ مردم پیش ازین می‌گفتم‌ اندر چشم خلقو‌رقتیم آیینه‌گفتا آخر از خود شرم‌دار
36. ۳۶با چنین پستی ‌که داری لاف رعنایی مزنبا چنین زشتی که داری تخم زیبایی مکار
37. ۳۷عیب‌جویی را بهل هیچ ار هنر داری بگوغیب‌گویی را بنه هیچ ار خبر داری بیار
38. ۳۸یک خبر دارم بلی یزدان بود پوزش پذیریک هنر دارم بلی هستم به ‌حق امیدوار
39. ۳۹ای دل از سر باختن‌ گردن مکش در پیش دوستکانکه بر جانان سپارد جان عوض گیرد هزار
40. ۴۰میش‌ قربانی‌ کش اینک ‌کشته بینی هر طرفباز هر لقمه از آن‌ گردد روانی هوشیار
41. ۴۱لقمهٔ او سنگ را ماند کز اول تیره استچون‌گدازد آینهٔ روشن شود انجام‌کار
42. ۴۲قدر سربازی شناسد آن‌کسی‌کز روی شوقجان‌فشاند همچو میرملک جم‌بر شهریار
43. ۴۳میر دریا دل حسین‌خان آسمان مکرمتصدر دین بدر هدی بحر کرم‌ کوه وقار
44. ۴۴دست گوهربخش او هرگه که بنشیند به رخشبحر عمانست‌گویی بر فرازکوهسار
45. ۴۵شش جهت‌ از ساحت جاهش یکی‌کوته ارشنه سپهر از کشتی جودش یکی تاری بخار
46. ۴۶با سر پیکان تیرش چون بود اندک شبیهرم‌ کند از تکمه ی پستان مادر شیرخوار
47. ۴۷چهر او تن را توان و مهر او دل را نوانجود او جان را امان و تیغ او دین‌ را حصار
48. ۴۸کوه با فکرش‌ بود در دانهٔ ارزن نهانچرخ با حزمش ‌کند در چشمهٔ سوزن مدار
49. ۴۹گر خیال عزم او گیرد محاسب در ضمیرجمع‌ و خرج هر دو گیتی یک دم آرد در شمار
50. ۵۰قدرش ار گشتی مجسم جا در او کردی جهانجودش ار بودی مصور موج او بودی بحار
51. ۵۱روزی اندر باغ گفتم بخت او پاینده باددانه زیر خاک آمین گفت و برگ از شاخسار
52. ۵۲وقتی آمد بر زبانم از سخای او سخنماهی از دریا ستایش ‌کرد و مرغ از مرغزار
53. ۵۳نام قهر او تو پنداری‌ که باد صرصرستتا برم بر لب زمین و آسمان‌ گیرد غبار
54. ۵۴دوش دیدم ساحری را بر کنار جوی خشکخواند چیزی کاب جاری گشت اندر جویبار
55. ۵۵گفتم این افسون که بر خواندی چه بود ای بوالحیلکاب جاری‌ گشت و طغیان‌ کرد سیل از هر‌ کنار
56. ۵۶گفت حکم میر ملک جم ز بس جاری بودچون حدیثش بر لب آرم آب جوشد از قفار
57. ۵۷گفتم افسون دگر دانی‌ که بخشد این اثرگفت آری شعر قاآنی ز بس هست آبدار
58. ۵۸چون فرو خوانی همانا شعر او بر کوه و دشتراست گویی سیل‌خیز آمد مدرگاه مدار
59. ۵۹گفتمم‌ا ج‌ری روان را هم ت‌رانی‌ر‌رد خشکگفت می‌سوزم مپرس این حرف‌کلا زینهار
60. ۶۰عجز‌ کردم لابه کردم کاین سخن سهلست سهلاین عمل را نیز حواهم‌کز تو ماند یادگار
61. ۶۱عجزمن‌ چون دید حرزی خواند و از هر سو دمیدرو به‌ گردون‌ کرد کم حافظ شو ای پروردگار
62. ۶۲وانگهی آهسته چون موری‌ کز او خیزد نفسگفت درگوشم که نام تیغ میر کامگار
63. ۶۳هرکجا نهریست بی‌پایان و بحری بیکرانچون بری این نام آبش سر به‌ سر‌ گردد بخار
64. ۶۴ای کهین سرباز خسرو ای مهین سالار دهرای ز تو دولت قویم وای ز تو دین پایدار
65. ۶۵با رشاد حزم تو هشیاری آرد جام میباسهاد بخت تو بیداری آرد کوکنار
66. ۶۶بس که از هرسو ‌گر‌یزد مرگ بیند پیش ‌رویشاید از میدان ‌کینت خصم ننماید فرار
67. ۶۷دربیابان دی نوشتم نام حلمت بر زمینناگهم از پیش رو برجست‌ کوهی استوار
68. ۶۸دوش گفتم وضعی از جودت نمایم مختصرعقل گفتا شرمی آخر جودش آنگه اختصار
69. ۶۹چون به حشر اعمال نیکوی ترا نتوان شمردپس چرا خواند عجم آن روز را روز شمار
70. ۷۰هر کجا نامی ز نطقت قند و شکر تنگ تنگهر کجا یادی ز خلقت مشک و عنبر باربار
71. ۷۱وصف جودت زان کنم پیش از همه اوصاف توتا به وصفش نیز سامع را نماند انتظار
72. ۷۲حیلتی کردم که تا شد صیت فضلم مشتهرنامی از جود تو بردم یافت فضلم اشتهار
73. ۷۳تا بود رمحت نزار و تا بود گرزت سمیندین ازین بادا سمین وکفر از آن بادا نزار
74. ۷۴شعر قاآنی برین نسبت اگر بالا رودیا به‌کرسی می‌نشیند یا به عرش کردگار