1. ۱هر سال به نوروز مرا بوسه دهد بازوامسال برآنم ‌که فزونتر دهد از پار
2. ۲پار از من و از رندی من بودگریزانو امسال ‌گریزد به من از صحبت اغیار
3. ۳‌قلاشی من پار چنان بود که آن شوخیک بوسه مرا داد به صد عذر و صد انکار
4. ۴و امسال بر آنم که اگر پای نهم پیشبر دست من از شوق زند بوسه دو صدبار
5. ۵پارم همه می‌دید به‌کف شیشه و ساغروامسال مرا بیند با سبحه و دستار
6. ۶پار ار ز پی ورد بهم بر زدمی لبمی‌گفت پی بوسه مکوب این همه منقار
7. ۷وامسال فرو چینم اگر لب پی بوسهپیش آید تا بشنود آواز ستغفار
8. ۸زهد منش از راه برون برده و غافلکز رندی پنهان بود این زهد پدیدار
9. ۹حاشا که من از زهد کنم توبه ازیراکامروز نکو یافتمش قیمت و مقدار
10. ۱۰حال من و آن ترک به یک جای نشستهاو روی به من‌کرده و من روی به دیوار
11. ۱۱او سر ز در شرم فروداشته در پیشچون‌کودک نادان بر استاد هشیوار
12. ۱۲من چشم فراکرده و مژگان زده برهمچون صوفی صافی به‌گه خواندن اذکار
13. ۱۳بوزینه صفت‌ گاه نشستم به دو زانوپیچیده به خود خرقه و سر کرده نگونسار
14. ۱۴او حالت من دیده و چشمانش ز حیرتچون دیدهٔ مکحول فرومانده ز دیدار
15. ۱۵حقاکه من این حیله نیاموحتم از خویشزین حیله مرا واعظکی‌کرد خبردار
16. ۱۶یک روز به هنگام زدم گام به مسجدکان بود طریقم به سوی خانهٔ خمار
17. ۱۷صف صف گرهی دیدم جاجا شده ساکنپنهان همه مدهوش و عیانی همه هشیار
18. ۱۸بر رفته یکی واعظ محتال به منبرزانگونه‌که بر طارم رز روبه مکار
19. ۱۹گاهی به زبانش سخن از دوزخ و سجینگاهی به دهانش سخن از جنت وانهار
20. ۲۰از فرط شبق ساز بم و زیر نهادهچون‌گربه‌که موموکند از شهوت بسیار
21. ۲۱وان جمله دهان در عوض‌گوش‌گشادهکز راه دهانشان ره دل‌گیردگفتار
22. ۲۲طاووس خرامان همه‌ حیران شده در ویوان طرهٔ چون مار فروهشته به رخسار
23. ۲۳زان گونه که پیرامن گل خار بگیردبگرفته بتان چون گل پیرامن آن خار
24. ۲۴وندر شکن طرهٔ ایشان دل واعظجا کرده چو شیطان لعین در دهن مار
25. ۲۵با او همه را انس عیان جای تنفراو صرصر و این طرفه که ره جسته به گلزار
26. ۲۶من راستی آن سیرت و هنجار چو دیدمگفتم که ازین پس من و این سیرت و هنجار
27. ۲۷هنجار من اینست و سپس مصلحتم نیستکان راز نهان را به رفیقان کنم اظهار
28. ۲۸من سیرت و هنجار نهان دارم از خلقتا هیچ ‌کسم می‌نشود واقف اسرار
29. ۲۹کان راز که ثابت بود اندر دل ظاهرچون‌گشت هماندم به جهان‌گردد سیار
30. ۳۰گردند چو خلقم همی آگاه ز تزویرفاسد شود کار و تبه‌ گردد کردار
31. ۳۱از من برمد هرجا آهوی خرامیستوانچیزکه آسان شمرم‌ گردد دشوار
32. ۳۲ناچار ازین پس من و تزویر کزین راهبا خویش توان رام نمودن بت عیار