1. ۱منت خدای را که ز تأیید کردگارفرمود فتح باره با خرز شهریار
2. ۲حصنی ‌که بر کنار فصیل حصار اونبود ز منجنیق فلک سنگ راگذار
3. ۳حصنی‌ که از نظارهٔ برجش ز فرق چرخاز فرط ارتفاع فتد تاج زرنگار
4. ۴حصنی‌ که در بیوت بروج رفیع اوسیارگان چرخ برین را بود مدار
5. ۵حصنی که روزگار ز یک خشت باره‌اشبر گرد نُه سپهر تواند کشد حصار
6. ۶حصنی ‌که اوج‌ کنگرهٔ او چنان رفیعکز وی هزار واسطه تا عرش‌ کردگار
7. ۷در زیر آسمان و فراتر ز آسماندر ملک روزگار و فزونتر ز روزگار
8. ۸زانسوی قعر خندق او نافریده استجایی به سعی قدرت خویش آفریدگار
9. ۹مانندهٔ قواعد شرع نبی قویمچون بازوان حیدر کرار استوار
10. ۱۰قایم تر از قلوب ظریفان سنگدلمحکم‌تر از عهود حریفان خاکسار
11. ۱۱بالای خاکریز وی این نیلگون سپهرچونان‌که بر فراز قلل قیرگون غبار
12. ۱۲چون عقل بامتانت و چون چرخ سربلندچون عرش بارزانت و چون‌کوه پایدار
13. ۱۳حاشا که منهدم کندش هیچ حادثهجز ترکتاز لشکر دارای نامدار
14. ۱۴ارغنده شیر بیشه مردی ابوالشجاعکش مانده تیغ از آتش نمرود یادگار
15. ۱۵فرماندهٔ زمانه‌ که جانسوز خنجرشبرقیست پر ترشُح و ابریست پر شرار
16. ۱۶آن حیدری‌ که زاده ز یک‌ پشت و یک شکمشمشیر جانستانش با تیغ ذوالفقار
17. ۱۷در تیغش ار طبیعت اردیبهشت نیستگردد چرا ز مقدم او دشت لاله‌زار
18. ۱۸چون رو نهد به عرصه در ایام دار و گیرچون جاکند به پهنه به هنگام‌گیر و دار
19. ۱۹گوش سماک و نعرهٔ رستم ز مرزغنشمع سپهر و ناله رویین تن از مزار
20. ۲۰یکران‌ کوه سنگش پیلی پلنگ خویشمشیر ابر رنگش بحری نهنگ خوار
21. ۲۱رویش چو در غضب فلک و درد الامانرایش چو در سخط ملک و ذکر زینهار
22. ۲۲ذکری ز صولت وی و غوغا به ‌کاشغرحرفی ز هیبت وی و افغان به قندهار
23. ۲۳چون تیغ او به جلوه هواشارسان رومچون رخش او به پویه زمین ملک زنگبار
24. ۲۴در بحر ژرف اگر به عطوفت نظر کندهر قطره‌اش شود به شبه در شاهوار
25. ۲۵شاها تویی‌ که چشمهٔ سوزان تیغ توبرقیست لجه آور و ابریست شعله بار
26. ۲۶سرویست نیزه رشته ز دریای دست توسرو ار چه می‌نروید الا ز جویبار
27. ۲۷خونریز خنجر تو بود نوبهار فتحنبود عجب ظهور شقایق به نوبهار
28. ۲۸تیغ نزار و بخت سمینت به خاصیتاین ملک را سمین ‌کند آن خصم را نزار
29. ۲۹در بحر دست راد تو کوپال ‌کوه سنگدر رزم بشکند سر خصمان خاکسار
30. ۳۰آری سفینه بشکندش تخته لخت لختدر بحر اگر به صخرهٔ صما کند گذار
31. ۳۱از چیست ‌فتنه رفته ز بأسش به ‌خواب مرگگر نیست در حسام تو تاثیر کو کنار
32. ۳۲تابد چو تابه‌، پیکر ماهی درون آببرقی ز خنجرت‌کند ار جلوه در بحار
33. ۳۳دریا در آستین تو یا دست دُرفشانثهلان به زیر زین تو یا خنگ راهوار
34. ۳۴سیمرغ در بشصت تو یا تیر دال پرالبرز بر به دست تو باگرزگاوسار
35. ۳۵آنجا که ابر دست تو عرض سخا دهددریای بیکران شود از قطره شرمسار
36. ۳۶تابی ز برق تیغ تو و کوه ‌کوه خصمتفی ز نار صاعقه و دشت دشت خار
37. ۳۷خصمت اگر ز بادهٔ پر نشوهٔ غرورخود را به روز رزم شمارد چو ذوالخمار
38. ۳۸قهر تو چون خمار شکن باده بشکنداز سرخ نشوهٔ می خون از سرش خمار
39. ۳۹آنجاکه برق تیغ تو آتش‌فشان شوداز بأس اوگیاه نروید ز مرغزار
40. ۴۰از تو یکی سواره و گیتی پر از رکوباز تو یکی پیاده و گیهان پر از سوار
41. ۴۱تیغ تو گر به جانب دریا گذر کنداز سهم او نهنگ‌ گریزد به کوهسار
42. ۴۲در شاهراه پرهٔ جیشت به روز رزمخون جگر خورد ظفر از درد انتظار
43. ۴۳شاها مرا از گردش ایام شکوه استیک یک فرو شمارم بر وجه اختصار
44. ۴۴اول ز طالع خود و دوم ز خشم توسیم ز دور چرخ و چهارم ز روزگار
45. ۴۵پنجم ز طعن خصم و ششم دوری از وطنهفتم ز تنگدستی و هشتم ز اضطرار
46. ۴۶بیچاره من ‌که از فن نه باب و چهار مامیک‌باره زین‌ دوچار به محنت شدم دوچار
47. ۴۷ناچار زین دوچار به چاری ز چارسویبا چار میخ چاره دو چارم به چارتار
48. ۴۸چرخ سیاه‌کارم دارد سیه‌گلیمبا آنکه چون سپیده دمستم سپیدکار
49. ۴۹در عین نوجوانی ‌گشتم ز غصه پیربا وصف‌کامرانی‌گشتم ز مویه خوار
50. ۵۰خوشیده شاخ عمرم در موسم شبابشاخ ار چه می‌نخوشد در فصل نوبهار
51. ۵۱سیمرغ قاف دانش و فضلم ولی چه سودکم داردی فلک ز حقارت‌ کم از حقار
52. ۵۲ناچیده از حدیقهٔ دوران گل مراددستم ز خار سرزنش ناکسان فکار
53. ۵۳هان ای ملک منم ‌که فلک هرشب از نجومبر فرق من عقود دُرر می‌کند نثار
54. ۵۴هان ای ملک منم‌که تَنَد بر درم سپهرمنسوج جان هماره چو جولاهه‌ گرد غار
55. ۵۵هان ای ملک منم ‌که بهم چشمی سپهردادی چو آفتاب مرا جای در کنار
56. ۵۶هان ای ملک منم‌که‌کند ملک خاورانامروز بر خجسته وجود من افتخار
57. ۵۷هان تا چه شدکه همچو عزازیل پرغرو‌رافکندیم ز پایهٔ معراج اعتبار
58. ۵۸هان تا چه شد که شکر شکر عواطفتشد در مذاق راحت من زهر ناگوار
59. ۵۹هان تا چه شد که شعلهٔ سوزان آه منانگیزد از شرر ز مسامات یم بخار
60. ۶۰قاآنیا علاج نبینم به غیر از آنکاز خشم شهریار گریزم به شهر یار
61. ۶۱وز بحر فکر بکر سخن سنج فاریابتضمین ‌کنم دو در یمین هردو شاهوار
62. ۶۲برحسب حال خود سختی چند داشتملیکن بدین یکی کلمه کردم اختصار
63. ۶۳کای آفتاب ملک ز من نور وامگیروی سایهٔ خدای ز من سایه برمدار
64. ۶۴ختم محامد تو کنم زین غزل ‌که هستچون رشتهٔ لآلی منظوم و آبدار
65. ۶۵بر رخ دو زلف مشک‌فشان چون فکندپارشاهدت لیلتین علی طرفی النهار
66. ۶۶باز از برای آنکه پریشان شوند جمیعزد شانه بر دو طرهٔ مشکین تابدار
67. ۶۷ای قوم ازین دو عقرب جراره الحذرای قوم ازین دو افعی خونخوار الفرار
68. ۶۸خونین دل منست‌که آورده‌یی به دستاز ترس مدعی ز چه نامش‌ نهی نگار
69. ۶۹هرجا که رنگ خط تو روی زمین حبشهرجاکه چین زلف تو ملک جهان تتار
70. ۷۰جز شام زلف در رخ چون نوبهار تونشنیده ‌کس دراز شود شب به نوبهار
71. ۷۱قاآنی ار ز هجر رخت ناامید شدخواهد شدن ز لطف تو روزی امیدوار
72. ۷۲تا عدت وحوش و طیورست بی‌قیاستا مدت شهور و سنین است بی‌شمار
73. ۷۳بادا دوام عمر تو چندانکه حشر و نشرباشد برت حکایت پیرار و نقل پار