1. ۱گفتم به یار فصل بهار آمد ای نگارگفتا که وصل یار نگارین به از بهار
2. ۲گفتم‌ که بار یافت هزاران به‌ گلستانگفتا زگلستان رخ من به هزار بار
3. ۳گفتم‌که لاله داغ بدل دارد از چه رویگفتا ز روی من دل لاله است داغدار
4. ۴گفتم چو سرو کی به کنارم قدم نهیگفت آن زمان‌که رانی از دیده جویبار
5. ۵گفتم به زیر سایهٔ گیسو رخ تو چیستگفت ار به‌کس نگونی خورشید سایه‌دار
6. ۶گفتم مگر بقد تو زلف تو عاشقستگفتا بلی به سرو روان عاشقست مار
7. ۷گفتم‌که زلفکان تو بر چهره چیستندگفتا به روم طایفه‌یی ز اهل زنگبار
8. ۸گفتم‌که اختیارکنم جز تو دلبریگفتاکه عاشقی نکندکس به اختیار
9. ۹گفتم از آن بترس‌که آهن دلی‌کنمگفت آن پری نیم‌که ز آهن کنم فرار
10. ۱۰گفتم ‌غزال چشم تو هست از چه شیر مستگفتا ز بس ‌که شیر دلان را کند شکار
11. ۱۱گفتم به آهوان دو چشم تو عاشقمگفتا خموش‌گردن شیر ژیان مخار
12. ۱۲گفتم رسید جان به لبم ز انتظار توگفت آن قدر بمان‌ که برآید ز انتظار
13. ۱۳گفتم ببخش‌کام دلم ازکنار و بوسگفتا به جان خواجه ‌کزین ‌کام جو کنار
14. ۱۴گفتم مگر ندانی مداح خواجه‌امگفتا اگر چنینست این بوس و این ‌کنار
15. ۱۵گفتم‌ که صدر اعظم خواندش پادشهگفتاکه َبدرِ عالم دانَدش روزگار
16. ۱۶گفتم نپروریده چنان خواجه آسمانگفتا نیافریده چنان بنده‌کردگار
17. ۱۷گفتم بسیط ملک او هست بیکرانگفتا محیط همت او هست بی‌کنار
18. ۱۸گفتم به‌گاه جود عجو لست و بی‌سکونگفتا به‌گاه حلم حمولست و بردبار
19. ۱۹گفتم قرار هرچه تو بینی به دست اوستگفت از چه زر ندارد در دست او قرار
20. ۲۰گفتم‌که افتخار وی از فرّ و شو کتستگفتا که فر و شوکت ازو دارد افتخار
21. ۲۱گفتم‌که اشتهار وی از مال و دو لتستگفتاکه مال و دولت ازو جوید اشتهار
22. ۲۲گفتم توان ز سطوت وی زینهار جستگفتا به هیچ‌کس ندهد مرگ زینهار
23. ۲۳گفتم ‌که بر َیسارش ‌گردون خورد یمینگفتا ستم ز عدل سمینش بود نزار
24. ۲۴گفتم‌که هست فکرت او تار و عقل پودگفتاکه اعتماد بود پود را بتار
25. ۲۵گفتم‌ که هست دولت او بار و ملک برگگفتا که افتخار بود برگ را به بار
26. ۲۶گفتم‌که موج بحرکفش را شماره چیستگفتا که موج بحر برونست از شمار
27. ۲۷گفتم عیارگیرد حزمش همی ز عقلگفتاکه عقل‌گیرد از حزم او عیار
28. ۲۸گفتم چه وقت پایهٔ خصمش شود بلندگفت آن زمان‌که خاک وجودش شود غبار
29. ۲۹گفتم بود ز مهرش هر هوشیار مستگفتا بود ز عدلش هر مست هوشیار
30. ۳۰گفتم سوارگان را قهرش پیاده‌کردگفتا پیادگان را لطفش ‌کند سوار
31. ۳۱گفتم حصار امن دو عالم وجود اوستگفتا به جز بلا که برونست از آن حصار
32. ۳۲گفتم‌که اعتبار مرا نیست نزدکسگفتا به نزد خواجه بسی داری اعتبار
33. ۳۳گفتم به عید پارم تشریف داد و زرگفتا به عید امسال افزون دهد ز پار
34. ۳۴گفتم نکو نیارم‌کاو را ثناکنمگفت ار ثنا نیاری دست دعا برآر
35. ۳۵گفتم‌که عمر و دولت او باد مستدامگفتاکه جاه و شوکت او باد پایدار