1. ۱کوهی به قفا بسته‌ای ای شوخ دلازاربا خویش کشانیش به هر کوچه و بازار
2. ۲زان ‌کوه‌ گران ترسمت آزرده شود تنخود را عبث ای شوخ دلازار میازار
3. ۳تو کاه‌ کشیدن نتوانی چه‌ کشی ‌کوهتو نرم‌تر و تازه‌تری ازگل بربار
4. ۴از نور مه چارده ماند به رخت رنگوز برگ ‌گل تازه خلد بر قدمت خار
5. ۵بر لاله نهی پای شود پای تو رنجوربر سایه نهی گام شود گام تو آزار
6. ۶با حالتی این‌گونه مرا بس عجب آیدکاین ‌کوه ‌کشیدن نبود نزد تو دشوار
7. ۷مزدور نیی اینهمه آخر چه‌ کشی رنجحمال نیی این‌ همه آخر چه بری بار
8. ۸من بار تو بر سینه نهم ای بت شنگولکز بردن بار تو مرا می‌نبود عار
9. ۹آن بار گران را که ‌کشند ار بتر ازوشک نیست‌که در و‌زن بچربد زد و خروار
10. ۱۰چونست‌که آویخته داریش به موییاین جرّ ثقیل از که بیاموختی ای یار
11. ۱۱موییست میان تو میاویز بدین ‌کوهترسم‌که‌گسسته شود آن موی به یکبار
12. ۱۲یارب چه بخیلی توکه اندر قصب سرخپیوسته‌ کنی سیم سپید ای همه انبار
13. ۱۳سیم از پی دادن بود و عقده‌گشادننز بهر نهادن ‌که تبه‌ گردد و مردار
14. ۱۴زان سیم بپرهیزکه روزی ببرد دزدرندان تو ندانی ‌که چه چستند و چه طرار
15. ۱۵من در بغل خویش‌ کنم سیم تو پنهانتا راه به سیمت نبرد دزد ستمکار
16. ۱۶مردم همه دانندکه من طرفه امینمدر کار امانت به خیانت نشوم یار
17. ۱۷آن سیم مرا ده که نگهدارمش از دزدپنهان‌کنم اندر شکن جبه و دستار
18. ۱۸ور مشورت از من‌کنی و رای تو باشددر سیم تو الا به تجارت نکنم‌کار
19. ۱۹سیم تو دهم وام به اعیان ولایتباسوده ده و شانزده چون مرد رباخوار
20. ۲۰شک نیست‌که سیم از پی سودا بود و سودتا مایهٔ امسال فزونتر شود از پار
21. ۲۱ور رسم تجارت نبود سیم بکاهددر مدت اندک برود مایهٔ بسیار
22. ۲۲ور نیز به تنها نکنی رای تجارتمن با تو شراکت‌کنم ای دوست به ناچار
23. ۲۳من بر زبر سیم تو از چهره نهم زروایین شراکت بگذاریم چو تجّار
24. ۲۴زر من و سیم تو هرآن سودکه بخشدتقسیم نماییم به آیین و به هنجار
25. ۲۵دو بهره مرا باشد و یک بهره ترا زانکبر سیم بچربد ز در قیمت دینار
26. ۲۶نی نی که من این حرف به انصاف نگفتمدینار مرا نیست بر سیم تو مقدار
27. ۲۷دینار مرا کس ز من امروز نخرّدوان سیم ترا جمله بجانند خریدار
28. ۲۸امروز بتا شرح دهم قصهٔ دوشینکان قصه ترا غصه زداید ز دل زار
29. ۲۹دوشینه شدم جانب آن خانه‌ که دانیجایی‌که به شب چرخ برین را نبود بار
30. ۳۰خود را بدو صد حیله در آن خانه فکندمپنهان به‌ کمینی شده چون روبه مکار
31. ۳۱برخی نشد از شب‌ که ز جا مرغ صراحیبرجست و همی لعل روان ریخت ز منقار
32. ۳۲چون ماه فروزنده ز هر حجره درآمدحوری بچه‌یی سرو به قد کبک به رفتار
33. ۳۳یک جوق پری از پی دیوانگی خلقاز چهر نکو پرده فکندند به یکبار
34. ۳۴حوری نسبانی همه چون سرو قباپوشغلمان بچگانی همه چون ماه‌کله‌دار
35. ۳۵قد همه چون فکرت من آمده موزونزلف همه چون طالع من گشته نگونسار
36. ۳۶دوری دو سه چون باده ببردند و بخوردندبرخاست خروش دهل و چنگ و دف و تار
37. ۳۷در رقص فتادند و سرین‌های مدوردر چرخ زدن آمد چون‌گنبد دوِار
38. ۳۸آوازه فکندند بهم مالک و مملوکشلوار بکندند ز پا بنده و سالار
39. ۳۹دامن به کمر بر زده هر یک ز پس و پیشچون زاهد وسواسی در کوچهٔ خمار
40. ۴۰تا چشم همی‌رفت سرین بود به خرمنتا دیده همی دید سمن بود به خروار
41. ۴۱گفتی‌ که بود کارگه دنبه‌ فروشانکانجا به سلم دنبه فروشند به قنطار
42. ۴۲یا طایفهٔ پنبه‌فروشان ز پس سودآورده همی پنبهٔ محلوج به بازار
43. ۴۳بازار حلب بود توگفتی‌که ز هر سویگردیده یکی آینهٔ صاف پدیدار
44. ۴۴گفتی‌که سرین همه قندیل بلورستکاویخته از بهر چراغان به شب تار
45. ۴۵مانا مگر از عهدکیومرث بهر شهرسیمین ‌کفلی بوده در آنجا شده انبار
46. ۴۶القصه بخوردند و بخفتند ز مستیبر روی هم افتاده ز هرگوشه ملخ‌وار
47. ۴۷از پیش قضیب همه چون دانهٔ خرماوز پشت سرین همه چون تل سمن‌زار
48. ۴۸زینسوی همه شمع و زانسو همه قندیلزین روی همه‌ گنج وزان رو همه چون مار
49. ۴۹من چابگ و چالاک برفتم زکمینگاهزانگونه‌که‌کفتار رود بر سر مردار
50. ۵۰آنان همه سرمست و مرا فرصت دردستآنان همه در خواب و مرا طالع بیدار
51. ۵۱در ساق یکی نرم فرو بردم انگشتوز پای یکی‌گرم برون ‌کردم شلوار
52. ۵۲گه‌ کام من از بوسهٔ این معدن شکّرگه مغز من از طرهٔ آن طبلهٔ عطار
53. ۵۳بر دمّل آن‌گاه فرو بردم نشتردر ثقبهٔ این‌گاه فرو کردم مسمار
54. ۵۴تیغم به سپر رفت فرو تا بن قبضهتیرم به هدف‌گشت نهان تا پر سوفار
55. ۵۵در چشم فرودین همه را میل‌کشیدمنه خواجه به جا باز نهادم نه پرستار
56. ۵۶القصه بدین قدّ کمان‌وار همه شبحلاج صفت پنبه‌زدن بود مراکار
57. ۵۷من تکیه چو بهمن زده بر تخت ‌کیانیوانان چو فرامرز شده بر زبر دار
58. ۵۸تا زان تل و ماهور برون رانم شبدیزمهمیز زدم بر فرس نفس ستمکار
59. ۵۹نردیک‌‌ اذان سحر از جای بجستمگفتم بهلم نقشی ازین نادره‌ کردار
60. ۶۰از جیب قلمدان به‌در آوردم چابکمانند دبیری‌ که بود کاتب اسرار
61. ۶۱بر صفحهٔ سیمین سرینشان بنوشتمنام و لقب خویش‌ که النار ولاالعار
62. ۶۲وانگه ز پی توشهٔ ره بوسهٔ چندیبرداشتم از ساق و سرین و لب و رخسار
63. ۶۳وایدون به یقینم‌ که بر الواح سرینشانباقی بود آن نقش چو بر آینه زنگار
64. ۶۴چون نام مرا صبح ببینند نوشتهگویند زهی شاعرک شبرو عیار
65. ۶۵باری همه را داغ غلامی بنهادمکز صحبت منشان نبود زین سپس انکار
66. ۶۶و یدون همه را در عوض جامه و جیرهطومار غزل می‌دهم وکاغذ اشعار
67. ۶۷لیکن به سر و جان تو ای ترک که امروزکردم بدل از هرگنه رفته ستغفار
68. ۶۸زیراکه دلی تا زگنه پاک نگرددآورد نیارد به زبان مدح جهاندار