1. ۱از سروش وحدتم بر گوش هوش آمد خطابیافتی لا تبطل الاوقات فی عهدالشباب
2. ۲بعد ازین در کنج عزلت پای در دامن کشممن کجا و مستی و میخانه و جام شراب
3. ۳تا توانم نغمهای نای وحدت را شنیدگوش بگمارم چرا بر نالهٔ چنگ و رباب
4. ۴انقلونی یا قضاه‌الحق من ارض‌الخطادللونی یا هداه‌الذین الی دارالصواب
5. ۵چند در دام طبیعت دانه برچینم ز آزتا به‌کی بر جیفهٔ دنیا گرایم چون کلاب
6. ۶هادی خود نفس سرکش را گزینم ای شگفتگرچه صد کرت شنیدستم اذا کان‌الغراب
7. ۷از نکونامی مرا بر سر چه آمد کاین زمانسر به بدنامی برآرم در میان شیخ و شاب
8. ۸از خدا وز خویش شرمم باد آخر تا به‌کیروح را ز اطوار ناشایسته دارم در عذاب
9. ۹آفتابم من چرا جان را بکاهم چون هلالشاهبازم من چرا بیغاره یابم از ذباب
10. ۱۰من که بر گردون زنم خرگاه دانش از چه رودر گلوی جان چو میخ خرگهم باشد طناب
11. ۱۱اهرمن خونم بریزد سوی آن پویم شگفتغافلم از پرسش میعاد و از روز حساب
12. ۱۲مرغ جان را تا به‌کی محبوس دارم در قفسچهرهٔ توفیق را تا چند پوشم در نقاب
13. ۱۳چند در تعمیر دنیا کوشم و تخریب دینتا به‌کی دارم روان خویش را در اضطراب
14. ۱۴مصطفی فرمود ان‌الناس فی‌الدنیاء ضیفحاصلش یعنی لدواللموت وابنوا للخراب
15. ۱۵درنمانم زین سپس در کار و بار خویشتنعرضه دارم حال خود را بر جناب مستطاب
16. ۱۶نقطهٔ پرگار هستی خط دیوان وجودقطب گردون کرم توقیع طغرای ثواب
17. ۱۷سرور عالم ابوالقاسم محمّد آنکه چرخبا وجود او بود چون ذره پیش آفتاب
18. ۱۸الذی ردت الیه الشمس و انشق القمرکان امیاً ولکن عنده ام الکتاب
19. ۱۹والذی فی کفه الکفار لمّا ابصرواکلم الحصباء قالوا انه شیئی عجاب
20. ۲۰رهنمای هردو عالم آنکه در یک چشم زدبرگذشت از چار حد و هفت خط‌ و شش حجاب
21. ۲۱از ضمیر انور و از جود ابر دست اوستنور جرم آفتاب و مایهٔ دست سحاب
22. ۲۲با شرار قهر او هر هفت دوزخ یک شرربا سحاب دست او هر هفت دریا یک حباب
23. ۲۳گر وجود او ندادی ذات واجب را ظهورتا ابد سرپنجهٔ تقدیر بودی در خضاب
24. ۲۴تالی هستی او هست آنچه هست از ممکناتغیر ذات حق کزو هستی وی شد بهره‌یاب
25. ۲۵نه سپهر و شش جهات و هفت دوزخ هشت خلدبا سه مولود و دو عالم چار مام و هفت باب
26. ۲۶در همه عمر از وجود او خطایی سر نزدزانکه بود افعال نیکویش سراسر وحی ناب
27. ۲۷با وجود آنکه صادر شد خطا از بوالبشرگر همی باور نداری از نبی برخوان فتاب
28. ۲۸وز سلیمان حشمت‌الله گر خطایی نامدیچیست القینا علی‌کر سیه ثم اناب
29. ۲۹روز و شب از هاتف غیب این ندا گردد بلندانه من مال عن شرعه قد نال العقاب
30. ۳۰هر زمان از ساکنان عرش آید این سروشمن تطرق فی طریقه قد اصاب ما اصاب
31. ۳۱معنی خوف و رجا تفسیر بغض و مهر اوستکاین یکی را معصیت نامند وآن یک را ثواب
32. ۳۲توبهٔ آدم نیفتادی قبول کردگارتا به فیض خدمتش صدره نگشتی فیض‌یاب
33. ۳۳آتش نمرود کی گشتی گلستان بر خلیلگر به انساب جلیل او نجستی انتساب
34. ۳۴موسی از تیه ضلالت نامدی هرگز برونتا ز طور رأفتش لبیک نشنیدی جواب
35. ۳۵نوح اگر بر جودی جودش نجستی التجاهمچو کنعان نامدی هرگز برون از بحر آب
36. ۳۶تا نشست ایوب از سرچشمهٔ لطفش بدنکی به اول حال کردی زان‌چنان حالت ایاب
37. ۳۷تا مسیح از خاک راهش مسح پیشانی نکردکی شدی بر آسمان همچون دعای مستجاب
38. ۳۸یوسف ار بر رشتهٔ مهرش نکردی اعتصامیونس ار بر درگه قربش نجستی اقتراب
39. ۳۹تا ابد آن یک نمی‌آمد برون از بطن حوتتا قیامت آن یکی بودی به زندان عذاب
40. ۴۰آسمان هرجا که درماند بدو جوید پناهآری آری آستان او بود حسن المآب
41. ۴۱عقل پیش قائل ذاتش بود تسلیم محضپشه کی لاف توانایی زند پیش عقاب
42. ۴۲ای شهنشاهی که پیش ابر دست همتتعرصهٔ دریای پهناور نماید چون سراب
43. ۴۳تا نه بر مسمار ذاتت محکم الاطناب شدکی شدی افراشته این خرگه زرین قباب
44. ۴۴فی‌المثل بر تری آتش اگر بدهی مثالدر زمان ماهیت آتش پذیرد انقلاب
45. ۴۵ور به تبدیل زمین و آسمان فرمان دهیآن کند چون این درنگ‌ و این کن چون آن شتاب
46. ۴۶نی تو را ممکن توان گفتن نه واجب لیک حقبعد ذات خویشتن ذات ترا کرد انتخاب
47. ۴۷چون برآیی بر براق برق‌پیما جبرئیلگیرد از دستی عنان و از دگر دستی رکاب
48. ۴۸خسروا تا درفشان گردیده در مدحت حبیبگشته خورشید از فروغ فکرتش در احتجاب
49. ۴۹وانکه از دیباچهٔ نعتت کند بابی رقمدر قیامت بر رخش‌ یزدان گشاید هشت باب
50. ۵۰بر دعای دوستدارانت کنم ختم سخنزانکه باشد حذ اوصاف تو بیرون از حساب
51. ۵۱تا ز تابان مشعل خورشید انور بزم روزهر سحر روشن شود چونان که شب از ماهتاب
52. ۵۲تا قیامت کوکب بخت هوا خواهان توباد روشن‌تر ز نور نیر و جرم شهاب