1. ۱نسیم خلد می‌رود مگر ز جویبارهاکه بوی مشک می‌دهد هوای مرغزارها
2. ۲فراز خاک و خشت‌ها دمیده سبز کشت‌هاچه کشت‌ها بهشت‌ها نه ده نه صد هزارها
3. ۳به چنگ بسته چنگ‌ها بنای هشته رنگ‌هاچکاوها کلنگ‌ها تذروها هزارها
4. ۴ز نای خویش فاخته دوصد اصول ساختهترانه‌ها نواخته چو زیر و بم تارها
5. ۵ز خاک رسته لاله‌ها چو بسدین پیاله‌هابه برگ لاله ژاله‌ها چو در شفق ستارها
6. ۶فکنده‌اند همهمه کشیده‌اند زمزمهبه شاخ سروبن همه چه کبک‌ها چه سارها
7. ۷نسیم روضهٔ ارم جهد به مغز دم‌به‌دمز بس دمیده پیش هم به طرف جویبارها
8. ۸بهارها بنفشه‌ها شقیق‌ها شکوفه‌هاشمامه‌ها خجسته‌ها اراک‌ها عرارها
9. ۹ز هر کرانه مست‌ها پیاله‌ها به دست‌هاز مغز می‌پرست‌ها نشانده می خمارها
10. ۱۰ز ریزش سحاب‌ها بر آب‌ها حباب‌هاچو جوی نقره آب‌ها روان در آبشارها
11. ۱۱فراز سرو بوستان نشسته‌اند قمریانچو مقریان نغزخوان به زمردین منارها
12. ۱۲فکنده‌اند غلغله دوصد هزار یکدلهبه شاخ گل پی گله ز رنج انتظارها
13. ۱۳درخت‌های بارور چو اشتران باربرهمی ز پشت یکدگر کشیده صف قطارها
14. ۱۴مهارکش شمالشان سحاب‌ها رحالشاناصولشان عقالشان فروعشان مهارها
15. ۱۵درین بهار دلنشین که گشته خاک عنبرینز من ربوده عقل و دین نگاری از نگارها
16. ۱۶رفیق‌جو شفیق‌خو عقیق‌لب شقیق‌رورقیق‌دل دقیق‌مو چه مو ز مشک تارها
17. ۱۷به طره کرده تعبیه هزار طبله غالیهبه مژه بسته عاریه برنده ذوالفقارها
18. ۱۸مهی دو هفت سال او سواد دیده خال اوشکفته از جمال او بهشت‌ها بهارها
19. ۱۹دو کوزه شهد در لبش دو چهره ماه نخشبشنهفته زلف چون شبش به تارها تتارها
20. ۲۰سهیل حسن چهر او دو چشم من سپهر اومدام مست مهر او نبیدها عقارها
21. ۲۱چه گویمت که دوش چون به ناز و غمزه شد برونبه حجره آمد اندرون به طرز می‌گسارها
22. ۲۲به کف بطی ز سرخ می که گر ازو چکد به نیهمی ز بند بند وی برون جهد شرارها
23. ۲۳دونده در دماغ و سر جهنده در دل و جگرچنانکه برجهد شرر به خشک ریشه خارها
24. ۲۴مرا به عشوه گفت هی تراست هیچ میل میبگفتمش به یادکی ببخش هی بیارها
25. ۲۵خوش است کامشب ای صنم خوریم می به یاد جمکه گشته دولت عجم قوی چو کوهسارها
26. ۲۶ز سعی صدر نامور مهین امیر دادگرکزو گشوده باب و در ز حصن و از حصارها
27. ۲۷به جای ظالمی شقی نشسته عادلی تقیکه مؤمنان متقی کنند افتخارها
28. ۲۸امیر شه امین شه یسار شه یمین شهکه سر ز آفرین شه به عرش سوده بارها
29. ۲۹یگانه صدر محترم مهین امیر محتشماتابک شه عجم امین شهریارها
30. ۳۰امیر مملکت‌گشا امین ملک پادشامعین دین مصطفی ضمین رزق‌خوارها
31. ۳۱قوام احتشام‌ها عماد احترام‌هامدار انتظام‌ها عیار اعتبارها
32. ۳۲مکمّل قصورها مسدد ثغورهاممّهد امورها منظم دیارها
33. ۳۳کشندهٔ شریرها رهاکن اسیرهاخزانهٔ فقیرها نظام بخش‌کارها
34. ۳۴به هر بلد به هر مکان به هر زمین به هر زمانکنند مدح او به جان به طرز حق‌گزارها
35. ۳۵خطیب‌ها ادیب‌ها اریب‌ها لبیب‌هاقریب‌ها غریب‌ها صغارها کبارها
36. ۳۶به عهد او نشاط‌ها کنند و انبساط‌هابه مهد در قماط‌ها ز شوق شیرخوارها
37. ۳۷سحاب‌کف محیط‌دل کریم‌خو بسیط‌ظلمخمرش از آب و گل فخارها وقارها
38. ۳۸به ملک شه ز آگهی بسی فزوده فرهیکه گشت مملکت تهی ز ننگ‌ها ز عارها
39. ۳۹معین شه امین شه یسار شه یمین شهکه فکر دوربین شه گزیدش از کبارها
40. ۴۰فنای جان ناکسان شرار خرمن خسانحیات روح مفلسان نشاط دل‌فکارها
41. ۴۱به گاه خشمش آنچنان تپد زمین و آسمانکه هوش مردم جبان ز هول‌گیر و دارها
42. ۴۲زهی ملک رهین تو جهان در آستین تورسیده از یمین تو به هر تنی یسارها
43. ۴۳به هفت خط و چار حد به هر دیار و هر بلدفزون ز جبر و حد و عد تراست جان‌نثارها
44. ۴۴کبیرها دبیرها خبیرها بصیرهاوزیرها امیرها مشیرها مشارها
45. ۴۵دوسال هست کمترک که فکرت تو چون محکز نقد جان یک به یک به سنگ زد عیارها
46. ۴۶هم از کمال بخردی به فر و فضل ایزدیز دست جمله بستدی عنان اختیارها
47. ۴۷چنان ز اقتدار تو گرفت پایه‌کار توکه گشت روزگار تو امیر روزگارها
48. ۴۸چه مایه خصم ملک و دین که کرد ساز رزم و کینکه ساختی به هر زمین زلاششان مزارها
49. ۴۹خلیل را نواختی بخیل را گداختیبرای هردو ساختی چه تخت‌ها چه دارها
50. ۵۰در ستم شکسته‌ای ره نفاق بسته‌ایبه آب عدل شسته‌ای ز چهر دین غبارها
51. ۵۱به پای تخت پادشه فزودی آن قدر سپهکه صف کشد دوماهه ره پیاده‌ها سوارها
52. ۵۲کشیده گرد ملک و دین ز سعی فکرت رزینز توپ‌های آهنین بس آهنین حصارها
53. ۵۳حصارکوب و صف‌شکن که خیزدش تف از دهنچو از گلوی اهرمن شررفشان به خارها
54. ۵۴سیاه‌مور در شکم کنند سرخ‌چهره همچه چهره قاصد عدم چه مور خیل مارها
55. ۵۵شوند مورها در او تمام مار سرخ روکه برجهندش از گلو چو مارها ز غارها
56. ۵۶ندیدم اژدر اینچنین دل‌آتشین تن‌آهنینکه افکند در اهل‌کین ز مارها دمارها
57. ۵۷نه داد ماند ونه دین ز دیو پر شود زمینفتد خمار ظلم و کین به مغز ذوالخمارها
58. ۵۸به نظم ملک و دین نگر ز بس که جسته زیب و فرکه نگسلد یک‌از دگر چو پودها ز تارها
59. ۵۹الا گذشت آن ز من که بگسلد در چمنمیان لاله و سمن حمارها فسارها
60. ۶۰مرا بپرور آنچنان که ماند از تو جاودانز شعر بنده در جهان خجسته یادگارها
61. ۶۱به جای آب شعر من اگر برند در چمنز فکر آب و رنج تن رهند آبیارها
62. ۶۲هماره تابه هر خزان شود ز باد مهرگانتهی ز رنگ و بو جهان چو پشت سوسمارها
63. ۶۳خجسته باد حال تو هزار قرن سال توبه هر دل از خیال تو شکفته نوبهارها