1. ۱شاه ختن چو دوش نهان شد به مکمناوز فرق سر فکند زر اندودگرزنا
2. ۲با لشکری عظیمتر از جیش روم و روسشاه حبش دو اسبه برآمد ز مکمنا
3. ۳پوشیده از لآلی منثور جوشنیبر جامهٔ سیاه‌تر از خز ادکنا
4. ۴زراد چرخ بهر تن او ز اختراناز حلقهای سیم بهم بافت جوشنا
5. ۵انجم چو یک طبق جو سیمین و آسمانافسون برو دمیده چو جادوی جوزنا
6. ۶مه موسی‌کلیم و خط‌کهکشان عصاانجم‌گلهٔ شعیب و فلک دشت مدینا
7. ۷چندین هزارگوی درخشنده از نجومگردان به‌گردگیتی بی‌زخم محجنا
8. ۸من هردو چشم دوخته در چشم اخترانتا صبح و پر ز اخترم از دیده دامنا
9. ۹ناگاه پیش از آنکه‌گزارم دوگانه‌ییبهر یگانه ایزد دادار ذوالمنا
10. ۱۰ماهم ز در درآمد ناشسته روی و مویچهرش ز می شکفته چو یک باغ سوسنا
11. ۱۱چون صبح صادقی ز پس صبح‌کاذبیپیدا زگیسوانش بناگوش وگردنا
12. ۱۲در فوج دلبران به صباحت مسلماوز خیل نیکوان به ملاحت معینا
13. ۱۳در بابلی چه ذقنش زلف عنبرینهاروت‌وارگشته به موی سر آونا
14. ۱۴یا نی منیژه‌گفتی آشفته‌کرده مویاز بخت واژگون به لب چاه بیژنا
15. ۱۵گیسوکمند رستم و ابرو حسام ساممژگان خدنگ آرش و قد رمح قارنا
16. ۱۶زلف خمیده پشتش‌کفهٔ فلاخن استوان‌گیسوان بافته بند فلاخنا
17. ۱۷چشم مرا به چهرهٔ خوددوخت زانکه داشتاز تار زلف رشته و از مژه سوزنا
18. ۱۸گفتم فرامشت شده ماناکه از سحابریحان وگل دمیده زهر بوم و برزنا
19. ۱۹وز پشت ابر تیره عیان قرص آفتابهمچون نگین جم زکف آهریمنا
20. ۲۰برکوه لاله چون شب مهتاب بشکفدگویی به تیغ‌کوه چراغیست روشنا
21. ۲۱گر سرخ بید را نبود رنج سرخ بادگل‌گل چراست در چمنش لاله‌گون تنا
22. ۲۲مانا شنیده‌یی‌که پی قتل تهمتنغلطاند سنگی از زبرکوه بهمنا
23. ۲۳نک سیل بهمنست‌که سنگ افکند زکوهوان لالهٔ دمیده به دامن تهمتنا
24. ۲۴در هاون عقیق شقایق نسیم صبحاز بس‌که سوده غالیه و مشک ولادنا
25. ۲۵اینک سواد سودهٔ آن مشک و غالیه استاین داغ‌هاکه هست برآن سرخ هاونا
26. ۲۶بر صحن باغ سرو چمن سایه افکندهر صبح‌کافتاب بتابد به‌گلشنا
27. ۲۷زانسان‌که سرو قامت میر زمانه هستاز فر بخت شه به جهان سایه افکنا
28. ۲۸شیرکام ملک ملکزاده اردشیرکز جود دست اوست خجل ابر بهمنا
29. ۲۹فرماندهی‌که هست به فرخنده نام اومنشور ملک و نامهٔ ملت معنونا
30. ۳۰از بیم تازیانهٔ قهرش ازین سپستا حشر توسنی نکند چرخ توسنا
31. ۳۱ای آنکه به سحاب‌کفت ابر نوبهاردودیست خشک مغزکه خیزد زگلخنا
32. ۳۲در هرکجاکه خنجر تو خونفشان شودروید ز خاک معرکه تا حشر روینا
33. ۳۳حزم‌تو پیش از آنکه رود دانه زیر خاکدردانه خوشه دیده ودر خوشه خرمنا
34. ۳۴ماناکه عهد بسته و سوگند خورده‌اندشمشیر جانستان تو با جان دشمنا
35. ۳۵کاندم‌که می برآید شمشیرت از نیامآید برون روان بد اندیشت از تنا
36. ۳۶گر جان دهد ز جود تو سائل شگفت نیستمیرد چراغ چونکه فزاییش روغنا
37. ۳۷درگوش تو ز فرط شجاعت به روز رزمخوشتر صهیل ارغون ز آواز ارغنا
38. ۳۸در هر فن از فنون هنر بس‌که ماهریخوانندت اوستادان استاد یکفنا
39. ۳۹آن به‌که بدسگال تو زیرزمین رودکش بر تمام روی زمین نیست مأمنا
40. ۴۰نبود عجب‌که بر دو جهان سایه افکندچتر ترا ز بس‌که فراخست دامنا
41. ۴۱در چینه دان همت سیمرغ جود توانجم دو‌دانه‌کنجد و یک مشت ارزنا
42. ۴۲کوه از نهیب‌گرز تو خواهد به روز رزمبیرون دود چو رشته ز سوراخ سوزنا
43. ۴۳سرهنگ بی‌سپاه بود خازنت ازانکاز ترکتاز جود تو خالیست مخزنا
44. ۴۴اسلام شد قوی ز تو چونانکه سوی حجهرسال پابرهنه شتابد برهمنا
45. ۴۵رفتم‌کنم به خصم تو نفرین سپهرگفتزین مرده درگذرکه نیرزد به شیونا
46. ۴۶از حرص جود طبع تو خواهدکه سیم و زرجاوید سکه‌کرده برآید ز معدنا
47. ۴۷از چهر زرد و بخت سیاه و سرشک سرخخصم توگشته است سراپا ملونا
48. ۴۸ای قهرمان ملک تو دانی‌که پیش مندانشوران چیره زبانند الکنا
49. ۴۹جز چرب‌گفتهاکه بود دست پخت منشعری قبول می نکند طبع روشنا
50. ۵۰زانسان‌که چشم‌گرسنه بر خوان مهتراناول دود به جانب مرغ مسمنا
51. ۵۱ور شعر دیگران بگزیند به شعر منکژ طبع جاهلی‌که پلید است وکودنا
52. ۵۲نزل سپهر را چه زیان‌گر پیاز و سیرخواهد یهود در عوض سلوی و منا
53. ۵۳تنها جز آفرین نشنیدم ز هیچ‌کسهی هی تفو به‌گردش‌این چرخ ریمنا
54. ۵۴من‌از چرا نشد صله عاید به هیچ نحودر نحو عاید وصله خواهد اگر منا
55. ۵۵یا من‌نه آن منم‌که صله‌هست و عایدشورآن منم چه شد صله و عاید منا
56. ۵۶ارجوکزین سپس‌ دهدم فیض‌عام تودینار بار بار و زر و سیم من منا
57. ۵۷نی نی هزار شکرکه ازکودکی هگرزآرو شره نبوده مرا رسم و دیدنا
58. ۵۸گنجی‌ مرا ز علم و هنر داده‌کردگارکایمن بود زکاستن وکید رهزنا
59. ۵۹گنجم درون خاطر و من دردمشق دهرسرگشته بی‌سبب چو خداوند زهمنا
60. ۶۰لیک آوخاکه چهرهٔ اهرون فکرتماز غم شدست تیره‌تزاز روی اهرنا
61. ۶۱طبعم عقیم‌گشت و به پنجه رسید سالپنجاه ساله زن شود آری سترونا
62. ۶۲تا شیر شرزه روی بتابد ز آتشاتا مارگرزه سخت بپیچد به چندنا
63. ۶۳خصم تو را ز آتش و آب سنان تودر آب چشم‌و آتش دل باد مسکنا