1. ۱در خواب دوش دیدم آن سرو راستین رابر رخ حجاب‌کرده از شوخی آستین را
2. ۲حیران صفت ستاده سر پرخمار بادهبرگرد مه نهاده یک طبله مشک چین را
3. ۳پوشیده در دو سنبل یک دسته سرخ‌گل رابنفته در دو مرجان یک‌کوزه انگبین را
4. ۴برگرد ماه‌کشته یک خوشه ضیمران رابر شاخ سرو هشته یک دسته یاسمین را
5. ۵گفتم بتا نگارا سروا مها بهاراکافیست چین زلفت بگشا ز چهره چین را
6. ۶چند ایستاده حیران بنشین و رخ مپوشانها ازکه وام‌کردی این خوی شرمگین را
7. ۷تو مرهم ملالی مخدوم اهل حالیآزرده دید نتوان مخدوم نازنین را
8. ۸سیمین‌ سرین خود راگر بر زمین‌گذاریبر دوش تا به محشر منت نهی زمین را
9. ۹بر دوش خادمت نه‌گر خسته‌گشتی آریتنهاکشید نتوان پنجاه من سرین را
10. ۱۰تو آن نئی‌که بر ما هرشب به‌کنج خلوتبر می‌زدی پی رقص آن ساعد سمین را
11. ۱۱چون‌گرد مهرهٔ سیم در دست حقه‌بازانهرلحظه چرخ دادی آن جفتهٔ رزین را
12. ۱۲از عکس ساق و ساعدکان بلورکردیکریاس آستان را‌کرباس آستین را
13. ۱۳آب دهان یاران جاری شدی چو بارانهرگه‌که می‌نمودی آن ساق دلنشین را
14. ۱۴گفتا ز اهل هوشی دانم‌که پرده پوشیعذری شنوکه تا لب بگشایی آفرین را
15. ۱۵رندان شهر دانی همواره درکمینندباید ز چشم رندان بستن ره‌کمین را
16. ۱۶ویژه‌که از بزرگان مشتی قلندرانندکز خلد می‌ربایند غلمان و حور عین را
17. ۱۷هرجاکه‌ساده‌روییست افسون‌کنندوحیلتتا بر نهد به سجده چون زاهدان جبین را
18. ۱۸من شوخ پارسی‌گو دانی‌که پارسایمآماج تیر شهوت نتوان نمود دین را
19. ۱۹در حقه‌دان نقره دارم نگین لعلیزانگشت دیو مردم می‌پوشم آن نگین را
20. ۲۰گه‌گه به کنج‌خلوت‌گر با تو حالتی رفتاز خاینان دولت فرقی بود امین را
21. ۲۱آخر تو ز اهل راهی مداح پادشاهیخرسند داشت باید مداح اینچنین را
22. ۲۲آن نایب محمد آن مهدی مؤیدکز صارم مهند بگشود روم و چین را
23. ۲۳شاهان هفت‌کشور بدرو‌د تخت‌گویندهر‌گه‌که اوگذارد بر پشت رخش زین را
24. ۲۴با جاه او مبر نام فرزند زادشم رابا عدل او مگو وصف دلبند آتبین را
25. ۲۵کلکش ز جود فطری چون حرف سین نگاردچون شین سه‌نقطه بخشد از فضل حرف سین را
26. ۲۶وز بخل دشمن او ه‌رگه‌که شین نویسددندانها رباید از مده حرف شین را
27. ۲۷چون‌گوهر وجودش از ماء و طین سرشتندبر نه سپهر فخر است تا حشر ماء و طین را
28. ۲۸گر نام عزم او را بر باره‌یی نگارندناردگشوگردون آن‌بارهٔ حصین را
29. ۲۹شاها ز خدمت تو هرگه‌که دور مانمحنانه‌وار هردم از دل‌کشم حنین را
30. ۳۰گویی ز مادر امروز زادستمی ازیراکجز پوست جامه‌یی نیست این هیکل متین را
31. ۳۱در دولت تو باید من بنده راکه هرشباز می نشاط بخشم این خاطر حزین را
32. ۳۲گه‌گویمی به مطرب بنواز ارغنون راگه‌گویمی به ساقی پر ساز ساتکین را
33. ۳۳بر فرق او فشانم‌که زر شش سری رادر مشت این‌گذارم‌گه‌گوهر ثمین را
34. ۳۴تا آن به می طرازد آن جام زرفشان راتا این نکو نوازد آن چنگ رامتین را
35. ۳۵تشریف هرچه دادی انعام هرچه‌کردیخازن نداد آن را حاکم نکرد این را
36. ۳۶تکرار شایگانی‌گر رفت در قوافیعذری بود خجسته از فکرت متین را
37. ۳۷چون مدح شاه‌گویم حیران شوم به حدیکز لفظ دوری افتد این رای دوربین را
38. ۳۸درکشت‌زار دانش خرم مراست یک سرمزد ارچه قسمت آمد دزدان خوشه‌چین را
39. ۳۹قاآنیا دعاگو وین مدعا بپرداززحمت مده ازین بیش سلطان راستین را
40. ۴۰یزدان سنین ماضی باز آورد دوبارهتا بر بقای خسرو بفزاید آن سنین را