1. ۱تیغی گهرنگار فرستاده شهریارتا سازدش طراز کمر صاحب اختیار
2. ۲تیغی‌ که‌ گر به آتش سوزان‌ گذر کندچندان بود برنده‌ ک ه‌گرمی برد ز نار
3. ۳تیغی که بر حریر اگر نقش او کشندپودش چو عمر خصم ملک بگسلد ز تار
4. ۴تیغی ‌که‌ گر به ‌کوه نگارند نام اوفریاد الغیاث برآید ز کوهسار
5. ۵تیغی‌که‌گر به عرصهٔ هستی درآورندلاحول ‌گو به ملک عدم می‌کند فرار
6. ۶تیغست آن نه حاشا میغیست خونفشانتیغست آن نه ویحک برقیست فتنه بار
7. ۷زانسان بود برنده‌ که یارد که بگسلدپیوند استعاره ز الفاظ مستعار
8. ۸از بس که عضو عضو جهان در هراس ازوستماند جهان ازو به تن شخص رعشه‌دار
9. ۹شیرازهٔ صحیفهٔ من خواست بگسلددیشب‌که‌گشتم از صف وی سخن‌گذار
10. ۱۰من جادویی نموده و شیرازه بستمشباز از ثنای عدل شهنشاه ‌کامگار
11. ۱۱هی سوخت دفتر من از اوصاف او و منهی آب می‌زدم بوی از شعر آب دار
12. ۱۲چندان بُرنده است دمَش‌ کز خیال آنکاسد شدست‌ کار رفوگر درین دیار
13. ۱۳آهنگر از خیالش بیرنج ‌گاز و پتکسوهان و ارّه سازد هر ساعتی هزار
14. ۱۴در مغز هوشیارگر افتد خیال آنآشفته وگسسته شود مغز هوشیار
15. ۱۵در بحر دست ‌شاه بسی غوطه ‌خورده استز آنست دامنش همه پردر شاهوار
16. ۱۶دست ملک چو بحر عمانست پرگهراین تیغ از آن شدست بدینسان‌ گهر نگار
17. ۱۷آب ار ز خود نداشتی این تیغ آتشینزو هست و نیست سوخته بودی هزار بار
18. ۱۸همچون ‌مشعبدی ‌که جهد آتش ‌از دهانشچون نامک او برم ز دهانم جهد شرار
19. ۱۹گر نقش او کسی به مثل بر زمین‌ کشداز پشت‌ گاو و سینهٔ ماهی‌ کند گذار
20. ۲۰این تیغ نیست آینهٔ نصرتست از آنکنصرت در او شمایل خود دید آشکار
21. ۲۱گر هر چه هست زنده به آب است در جهانبی‌جان ز آب اوست چرا خصم نابکار
22. ۲۲آن راکه تب نبرد اگر نام او بردزو تب جدا شود چو غم از وصل غمگسار
23. ۲۳نشگفت اگر نهنگ نهم نام او از آنکبودست در محیط‌ کف خسروش قرار
24. ۲۴مانا که شاخ ‌کرگدنست او به روز رزمکز باد زخم او تن پیلان شود فکار
25. ۲۵معنی ز لفظ نگسلد و او جدا کنداز لفظ معینی‌ که بر او دارد اشتهار
26. ۲۶نزدیک آن رسیده‌که اندر جهان شودآب بحار یکسره از تف آن بخار
27. ۲۷آن تیغ را اگر ملک‌الموت بنگردگوید ز من بس این خلف‌الصدق یادگار
28. ۲۸ماند به جبرئیل‌ که بر شهر طاغیانبروی رود خطاب خرابی ز کردگار
29. ۲۹گر در بهشت نقشی از آن بر زمین‌کشندسر تا قدم بهشت بسوزد جحیم‌وار
30. ۳۰خور را به ضرب ذره‌ کند گاه دار وگیرکه را به زخم دره ‌کند وقت ‌گیر و دار
31. ۳۱زان تیغ زینهار نخواهد عدو از آنکفرصت نمی‌دهد که برد نام زینهار
32. ۳۲چون اژدها که حارس‌ گنجست روز و شبگر لاغرست لاغری از وی عجب مدار
33. ۳۳شه آفتاب عالم و این تیغ ماه تواز قرب آفتاب بود ماه نو نزار
34. ۳۴ور نیز لاغرست ز هجران شه رواستلاغر شود بدن چو به‌هجران فتادکار
35. ۳۵این تیغ را به جبر شه از خود جدا نمودکاو دل به اختیار نکندی ز شهریار
36. ۳۶چون صاحب اختیارش آویخت بر کمرمعلوم شدکه حاصل جبرست اختیار
37. ۳۷این تیغ همنشین ملک بود روز و شباین تیغ بود حارس شاه بزرگوار
38. ۳۸آورد آب چشمهٔ ششپیر و پادشهافزودش آبروی بدین تیغ آبدار
39. ۳۹این تیغ را به چشمهٔ آن آب اگر برندآبی برنده‌تر نبود زو به روزگار
40. ۴۰شه نایب محمد و او خادم علیاقلیم جم مدینه و این تیغ ذوالفقار
41. ۴۱شمشر شاه و چشمه ششپیر و شعر مناین هر سه آبدارتر از بحر بی‌کنار
42. ۴۲ازشوق این سه‌ آب عجب نی‌ که‌ اهل فارسآبی ‌کنند جامهٔ خود را سپهروار
43. ۴۳آنگه‌که تیغ شاه ببوسیدگفتمشز الماس لعل سوده شود گفت غم مدار
44. ۴۴شمشیر شاه آتش سوزان بود به فعللبهای من دو دانهٔ یاقوت آبدار
45. ۴۵یاقوت را گزند ز آتش نمی‌رسدزان بر جواهر دگرش هست افتخار
46. ۴۶خورشید شاید ار مه نو را کند سجودکاندک بود شبیه بدین تیغ زرنگار
47. ۴۷از شوق شکل اوست‌که هرماهی آسمانبر ماه نوکواکب خود می‌کند نثار
48. ۴۸شه قدردان و بنده شناست لاجرمهر ساعتش ز لطف فزون سازد اعتبار
49. ۴۹این نیز بنده ییست خدا ترس و شاه و دوستدر یزد و فارس‌ کرده هنرهای بی‌ شمار
50. ۵۰نه‌گنبدی‌که‌گنبدگردون به عمر خویشآبی ندیده بود در آن خاک شوره‌ زار
51. ۵۱پیری به یزد دید شبی خضر را به خوابدر دست دست خواجهٔ راد بزرگوار
52. ۵۲گفتش ‌کیی بگفت منم خضر و آن دگرخواجه است کم به مکه برادر شدست و یار
53. ۵۳روبا حسین بگو که برآور از آن‌زمینمانندهٔ فرات یکی آب خوشگوار
54. ۵۴دی‌ رفت و گفت ‌و آب ‌برآورد و برکه ساختچوپان وگله برد و نگهبان و برزیار
55. ۵۵در فارس دفع فتنهٔ یکساله در سه روزکرد و دو ماهه ساخت چو گردون یکی حصار
56. ۵۶یاسا نوشت و فننه نشاند و شریرکشتبستان فزود و قریه و گلگشت و مرغزار
57. ۵۷کاریز کند و نهر برآورد و رود ساختسد بست وکه شکست و روان‌کرد جویبار
58. ۵۸بنیان نهاد و برکه بنا کرد و گرد شهرصد باغ تازه ساخت به از باغ قندهار
59. ۵۹آورد آب چشمهٔ شش پیر را به شهرآبی چو آب خضر روان‌بخش و سازگار
60. ۶۰از بس‌ که آب آمد و سیراب‌ گشت شهرتردامنیست مفتی این شهر را شعار
61. ۶۱جشنی عظیم‌کرد و چراغانی آنچنانکبر روز همچو صبح بخندید شام تار
62. ۶۲واسان به یک حواله منال دو ساله دادبی‌منت مباشر و عمال و پیشکار
63. ۶۳شادان ازو رعیت و ممنون ازو سپهخوشنود ازو خدا و خلایق امیدوار
64. ۶۴سلطان رؤوف و خواجه‌ معین طالعش بلندانصاف پیشه عزم قوی حزمش استوار
65. ۶۵او را چه مایه بهتر و برتر ازین ‌که هستاز جان کهینه بندهٔ سلطان تاجدار
66. ۶۶شاها محمدی تو زمین غار و آسمانمانند عنکبوت به‌گردت تنیده تار
67. ۶۷تو پور آتبینی و سالار ملک جمکاوه است برزو بازوی اوگرزگاوسار
68. ۶۸یارب بهار دولت شه باد بی‌خزانتا در جهان بود سپس هر خزان بهار
69. ۶۹بختش جوان و حکم روان و عدو نواننصرت قرین و چرخ معین و زمانه یار