1. ۱چو چتر زرین افراشت مهر در کهسارچو بخت شاه شد از خواب چشم من بیدار
2. ۲ز عکس چشم می‌آلود آن نگار دمیدهزار نرگس مخمور از در و دیوار
3. ۳هوا ز بوی خطش گشت پر ز مشک و عبیرزمی زرنگ رخش گشت پر ز نقش و نگار
4. ۴دو لعل او شهدالله دو کوزه شهد رواندو زلف او علم‌الله دو طبله مشک تتار
5. ۵لبش میان خطش چون دو نقطه از شنگرفبرآن دو نقطه خطش‌ بسته قوسی از زنگار
6. ۶به چشمش امروز تا هرکجا نظر می‌رفتفریب‌ود و فسون ود وخواب ود و خمار
7. ۷به چین طرهٔ او خال عنبرین‌گفتیگرفته زاغی مور سیاه در منقار
8. ۸دلم به نرمی با چشم او سخن می‌گفتاز آنکه چشمش‌ هم مست بود و هم بیمار
9. ۹ز بس که زلف گشود و ز بس که چهره نمودگذشت بر من چندین هزار لیل و نهار
10. ۱۰ز گیسوانش القصه چون نسیم سحرهمی بنفشه و سنبل فشاند برگلنار
11. ۱۱زجای جست‌ و کمر بست و روی شست‌ و نشستگرفت شانه و زد بر دو زلف غالیه بار
12. ۱۲ز نیش شانه سر زلف او به درد آمدبسان مار به هرسو بتافت گرد عذار
13. ۱۳بگفتمش صنما مار زلف مشکینتچه پیچد این همه بر آن رخان صندل سار
14. ۱۴جواب داد که چون مار دردسر گیردبگرد صندل پیچد که برهد از تیمار
15. ۱۵اگرچه خلق برانند کافریده خدایبه دوزخ اندر بس مارهای مردم خوار
16. ۱۶من آن‌کسم‌که به فردوس روی او دیدمز تار زلف بسی مارهای جان اوبار
17. ۱۷به روی ائ زده چنبر دومار از عنبرز جان خلق برآورده آن دومار دمار
18. ۱۸حدیث مار سر زلف او درازکشیدبلی درازکشد چون رود حدیث از مار
19. ۱۹غرض چوماه من ازخواب چهره شست ونشستچو صبح عسطهٔ مشکین زد از نسیم بهار
20. ۲۰نشسته دید مرا بر کنار بستر خویشبه مدح شاه جهان گرم ‌گفتن اشعار
21. ۲۱دوات در برو کاغذ به‌دست و خامه‌ به چنگپیاله بر لب و مل در میان وگل به‌کنار
22. ۲۲به مشک شسته سر خامه را و پاشیدهز مشک سوده به‌ کافور گوهر شهوار
23. ۲۳به خنده‌گفت‌که مستی شعور را ببردتو پس چگونه شوی بی‌شعور و شعرنگار
24. ۲۴یکی بگو‌ی ‌که این خود چه ساحریست‌که توهمیشه هستی و هشیارتر ز هر هشیار
25. ۲۵جواب دادم‌کای ترک نکته‌یی بشنوکه تاب شبهه ز دل خیزد از زبان انکار
26. ۲۶مدیح شاه به هشیاری ارکببی‌گویدچو نیست لایق شه ‌کرد باید استغفار
27. ۲۷ولی چو نکته نگیرند عاقلان بر مستقصوری ار رود اندر سخن نباشد عار
28. ۲۸بگفتم این و سپس ساغری دو مستانهزدم چنانکه بنشاختم سر از دستار
29. ۲۹به مدح شاه پس آنگاه بر حریر سپیدشدم ز خامه به مشک سیاه گوهر بار
30. ۳۰که ناگهان بت من هر دو دست من بگرفتبه عشوه ‌‌گفت‌که ای ماه و سال باده‌‌گسار
31. ۳۱کس ار به مستی باید مدیح شاه‌کنددو چشم مست من اولی‌ ترند در این‌ کار
32. ۳۲بهل‌ که مردم چشمم به آب شورهٔ چشمسواد دیدهٔ خود حل‌کند مرکب‌وار
33. ۳۳به خامهٔ مژه آنگه به سعی کاتب شوقچنین نگارد مدحش به صفحهٔ رخسار