1. ۱تبارک‌الله از فارس آن خجسته دیارکه می‌نبیند چون آن دیار یک دیار
2. ۲به زیر بقعهٔ‌ گردون به روی رقعهٔ خاکندیده دیدهٔ بینا چنان خجسته دیار
3. ۳کسی ندیده در آفاق اینچنین معموربه هیچ عصری از اعصار مصری از امصار
4. ۴نسیم او همه دلکش‌تر از نسیم بهشتهوای او همه خرم‌تر از هوای بهار
5. ۵ز لاله هر دمن اوست ‌کوهی از یاقوتز سبزه هر چمن اوست کانی از زنگار
6. ۶حدایقش زده پهلو بهشت باغ بهشتز گونه گونه فواکه ز گونه گونه ثمار
7. ۷ز بسکه زمزمهٔ سار خیزد از هامونز بسکه قهقههٔ کبک آید از کهسار
8. ۸فضای دشت پر از صوتهای موسیقیهوای‌کوه پر از لحنهای موسیقار
9. ۹ز رنگ‌ریزی ابر بهار در هامونز مشک‌ بیزی باد ربیع درگلزار
10. ۱۰هزار طعنه دمن را به دکهٔ صباغهزار خنده چمن را به‌کلبهٔ عطار
11. ۱۱ز هرکرانه پری‌ پیکران ‌گروه ‌گروهز هر کنار قمرطلعتان قطار قطار
12. ۱۲چو جسم وامق در تاب زلفشان ز نسیمچو بخت‌عاشق‌درخواب‌چشمشان‌ز خمار
13. ۱۳ز رشک خامهٔ صورتگران شیرازشروان مانی و لوشاست جفت عیب و عوار
14. ۱۴ز هر چه عقل تصور کند در او موجودز هرچه وهم تفکرکند در آن بسیار
15. ۱۵همه صنایع چینش به صحن هر دکانهمه طرایف رومش به طرف هر بازار
16. ۱۶به صدهزار چمن نیست یک‌هزار و در اوبه شاخ هرگل در هر چمن هزار هزار
17. ۱۷به خاک او نتوان پا نهاد زانکه بودز انبیا و رسل اندرو هزار هزار
18. ۱۸زهی سفید حصارش ‌که نافریده خدایچنان حصاری در زیر این‌ کود حصار
19. ۱۹به‌گرمسیر نخیلات او به وقت ثمربسان پیران خم‌گشته از گرانی بار
20. ۲۰ز هر نهال برومندش آشکار ترنجبسان‌ گوی زنخ بر فراز قامت یار
21. ۲۱نهال گوی زر آورده بار از نارنجحدیقه‌ کرده روان جوی سیم از انهار
22. ۲۲یکی به شکل چو بر خط استوا خورشیدیکی به وضع چو در صحن آسمان سیار
23. ۲۳جبال شامخه‌اش با سپهر نجوی گویچو عاشقی‌که‌کند راز دل به یار اظهار
24. ۲۴به باغ و راغش هر گوشه صد بساط نشاط-‌- ماه و مهرش هر “یو هزار جام عقار
25. ۲۵ز عکس ساقی و رنگ شراب و طلعت ‌گلپیاله‌ گشته به هرگوشه مطلع الانوار
26. ۲۶ز بس قلاع و صیاصی ز بس بقاع و قصورز بس مراع و مواشی ز بس ضیاع و عقار
27. ۲۷به ساحتش نبود شخص را مجال‌ گذربه عرصه‌اش نبود مرد را طریق‌گذار
28. ۲۸صوامعش چو ارم‌ گشته ‌کعبهٔ اشرافمساجدش چو حرم‌گشته قبلهٔ ابرار
29. ۲۹منابرش چو فلک مرتقای خیل ملکمعابرش چو افق ملتقای لیل و نهار
30. ۳۰ز بسکه عارف و عامی بر آن کنند صعودز بسکه رومی و زنگی درین شوند دوچار
31. ۳۱منجمانش بی‌رنج زیج و اسطرلابز ارتفاع تقاویم و اختران هشیار
32. ۳۲ندیده نبض حکیمانش ازکمال وقوفخبر دهند ز رنج نهان هر بیمار
33. ۳۳محاسبانش زآغاز آفرینش خلقشمار خلق توانند تا به روز شمار
34. ۳۴ز لحن مرثیه‌خوانان او گدازد سنگچو جسم عاشق بیدل ز دوری دلدار
35. ۳۵هزار محفل و در هر یکی هزار ادیبهزار مدرس و در هریکی هزار اسفار
36. ۳۶ز صرف و نحو و بدیع و معانی و امثالبیان و فقه و اصول و ریاضی و اخبار
37. ۳۷ز جفر و منطق و تجوید و رمل و اسطرلابنجوم و هیات و تفسیر و حکمت و آثار
38. ۳۸یکی نکات طبیعی همی‌کند تعلیمیکی رموز الهی همی‌کند تکرار
39. ۳۹یکی نوشته بر اشکال هندسی برهانیکی نموده ز قانون فلسفی اظهار
40. ۴۰یکی سراید کاینست رای اقلیدسیکی نگارد کاینست گفت بهمنیار
41. ۴۱بویژه حضرت نواب آسمان بوابمحیط دانش و کان سخا و کوه وقار
42. ۴۲به هر هنر بود از اهل هر هنر ممتازچو ازگروه بنی هاشم احمد مختار
43. ۴۳تبارک از اسدالله خان جهان هنرکه هست اهل هنر را به ذاتش استظهار
44. ۴۴گرش دو دیدهٔ ظاهرنگر برون آوردبه نوک ‌گزلک تقدیر چرخ بد هنجار
45. ۴۵به نور مردمک چشم معرفت بیندسواد سرّ سویدای مور در شب تار
46. ۴۶هزار چشم نهان‌بین خدای داده بدوکه خیره‌اند ز بیناییش الوالابصار
47. ۴۷زهی وزیر سخندان‌ که نوک خامهٔ اومشیر ملک بود بی‌زبان و بی‌گفتار
48. ۴۸قلمش را دو زبانست و صدهزار زبانبه یک زبانی او یک‌زبان‌کنند اقرار
49. ۴۹بود دو گوهر بکتاش در یسار و یمینچو مهر و ماه روان بالعشی و الابکار
50. ۵۰یکی یگانه به تدبیر همچو آصف جمیکی‌ گزیده به شمشیر همچو سام سوار
51. ۵۱زکلک لاغر آن نیکخواه‌گشته سمینز گرز فربه این بدسگال گشته نزار
52. ۵۲هم از عنایت داماد او عروس سخنهزار طعنه زند بر عرایس ابکار
53. ۵۳به دست اوست گه جود خامه در جنبشبدان مثابه که ماهی شنا کند به بحار
54. ۵۴خهی وصال سخندان‌ که گشته نقد سخنبه سعی صیرفی طبع او تمام عیار
55. ۵۵گذشته نثرش از نثره شعرش از شعریولی نه نثر دثارش بود نه شعر شعار
56. ۵۶نه یک شعیر به شعرش کسی فشانده صلهنه یک پشیز به نثرش کسی نموده نثار
57. ۵۷به ‌هفت‌ خط جهان ‌رفته صیت هفت خطشولی ز هفت خطش‌ نست حظّ یک دینار
58. ۵۸کلامش آب روانست و طبعش از حیرتنشسته بر لب آب روان چو بوتیمار
59. ۵۹اگر کمال بود عیب ‌کاش می‌افزودبه عیب او و به عیب من ایزد دادار
60. ۶۰ز ایلخان نکنم وصف زانکه بحر محیطشناورش به شنا ره نمی‌برد به‌ کنار
61. ۶۱ز دود مطبخ جودش سپهر گشته‌ کبودز گرد توسن قهرش هوا گرفته غبار
62. ۶۲گرش به من نبود التفات باکی نیستکه نیست در بر خورشید ذره را مقدار
63. ۶۳برادر و پسرش را چگونه وصف‌کنمکه مرگ خواهد از بیم تیغشان زنهار
64. ۶۴یکی به یمن بمبنن زمانه خورده یمینیکی ز یسر یسارش ستاره برده یسار
65. ۶۵یک از هزار نگویم به صدهزار زبانثنای حضرت به گلبرگی خطهٔ لار
66. ۶۶ز بسکه لؤلؤ ریزد ز طبع لؤلؤ خیزز بسکه ‌گوهر ریزد ز دست‌ گوهربار
67. ۶۷حساب آن نتوان ‌کرد تا به روز حسابشمار آن نتوان یافت تا به روز شمار
68. ۶۸زهی‌ کلانتر دانا که طوطی قلممبه ‌گاه شکرش شکر فشاند از منقار
69. ۶۹چه مدح‌گویم از میر بهبهان‌که بودبه خوان همت او روزگار خوان ‌سالار
70. ۷۰اگرچه دیر بپیوست با امیر جهانولی ز خدمت او زود نگسلد چون تار
71. ۷۱ز شیخ بندر هستم به ناله چون تندرکه داردم ز حقارت وقار آن چو حقار
72. ۷۲دو دست اوست دو دریا و من ز حسرت آنهمی ز دیده دو دریا روان‌کنم به‌کنار
73. ۷۳زهی وکیل‌ که چون نفخ صور موتی رادهد ز صیت سخا جان به جسم دیگربار
74. ۷۴ز خان جهرم اگر باشدم هزار زبانیک از هزارکنم‌وصف و اندک از بسیار
75. ۷۵ز فیض صحبت خان نفر نفور نیمکه زنگ غم بزداید به صیقل افکار
76. ۷۶چه مدح‌ گویم از حکمران حومه ‌که هستیگانه‌گوهری از صلب حیدرکرار
77. ۷۷محمد آنکه ورا بود عاقبت محمودبه عون احمد مختار و سید ابرار
78. ۷۸ز قدح فارس مرا قدح کرد و گفت مگردبه‌گرد دایرهٔ عیب یک جهان احرار
79. ۷۹به عرق خویش ازین بیش نیش طعن مزنکه آخرت عرق شرم ریزد از رخسار
80. ۸۰کلامت آب روان است و این عجب که مرانشست ز آب روانت به دل غبار نقار
81. ۸۱ز قدح پارس چو بر گردنت بود تقصیرز درّ مدحش بر گردنت سزد تقصار
82. ۸۲بویژه اکنون‌ کز عدل حکمران جهانشدس حیرت‌کشمبر و غیرت فرخار
83. ۸۳جناب معتمدالدوله‌ کز سحاب‌ کفشبود هماره در آزار ابر در آذار
84. ۸۴ز بحر جودش جوییست لجهٔ عمّانز جیب حلمش گویی‌ست گنبد دوار
85. ۸۵سپهر و هرچه درآن نقطه حکم او چنبرجهان و هرکه درو بنده قدر او سالار
86. ۸۶ستاره کیست که از امر او کند اعراضزمانه چیست ‌که بر حکم او کند انکار
87. ۸۷زهی ز صاعقهٔ تیغ آسمان رنگتبسان رعد خروشان پلنگ درکهسار
88. ۸۸به مهد عدل‌تو در خواب امن رفته جهانولیک بخت تو چون پاسبان بود بیدار
89. ۸۹خلاف با تو بود آن گنه که توبهٔ آنقبول می‌نشود با هزار استغفار
90. ۹۰بزرگوارا امیرا مرا یکی خانه استکه تنگ‌تر بود از چشم مور و دیدهٔ مار
91. ۹۱به سطح آن نتوان‌ کرد رسم دایره زانکز بسکه تنگ نگردد به هیچ سو پرگار
92. ۹۲شود چو پای ملخ رویشان خراشیدهاگر دو پشه نمایند اندر آن پیکار
93. ۹۳از آن سبب‌که ز ضیق فضا و تنگی جایهمی خورند ز هر گوشه بر در و دیوار
94. ۹۴درو دو موش ملاقی شوند اگر با همز هم‌گذشت نیارند از یمین و یسار
95. ۹۵به جایگاه ملاقات جان دهند آخرکشان نه راه‌گریزست و نه مجال‌گذار
96. ۹۶وگر دو مور در او از دو سوکنغد عبورزنند قرعه و بر یکدگر شوند سوار
97. ۹۷از آن سبب که در آن تنگنایشان نبودنه رهگذار فرار و نه جایگاه قرار
98. ۹۸چهارده تن در خانه‌یی بدین تنگیکه نیک تنگ‌ترست از دهان ترک تتار
99. ۹۹به روی یکدگر افتاده‌ایم پیر و جوانچنانکه چین به رخ پیر و خم به زلف نگار
100. ۱۰۰ولی دو خانه بود در جوار آن خانهکه زنده دارد ما را به یمن قرب جوار
101. ۱۰۱وسیع ‌چون‌ دل دانا‌ گشاده چون رخ دوستبه خرمی چو بهشت و به تازگی چو نگار
102. ۱۰۲گر آن دو خانه یکی را به نقد بستانمبه نقد می‌نشوم با هزار غصه دوچار
103. ۱۰۳بزرگوارا کردم شکایتی زین پیشز اهل فارس که شادان زیند و برخوردار
104. ۱۰۴به هجو و هذیان بستند بر من این بهتانکسان کشان نبود فهم معنی اشعار
105. ۱۰۵کنون به عذر هجای نکرده بسرودممر این قصیده‌ که دارد به مدحشان اشعار
106. ۱۰۶قسم به حشمت و جاه توگر همی جویمز هیچ‌کس به جهان عیب خاصه از اخیار
107. ۱۰۷ولی ز هرکه‌ گزندی رسد به خاطر منبه‌تیغ هجو برآرم زجسم و جانش دمار
108. ۱۰۸بود به‌کام تو یارب مدار هفت سپهرکند به‌گرد مدر تا سپهر پیر مدار
109. ۱۰۹تبارک الله از فکر بکر قاآنیکه جان حاسد از ابکار او بود افکار
110. ۱۱۰خطای شعرش چون صبر عاشقان اندکقبول نظمش چون جور دلبران بسیار
111. ۱۱۱قوافی سخنش هست چون ثنای امیرکه طبع را ننماید ملول از تکرار
112. ۱۱۲و یا عطای امیرست‌کز اعادهٔ اوز جان سائل مسکین برون برد تیمار
113. ۱۱۳جهان جود موچهر خان‌که انگیزدبه‌ گاه خشم ز آب آتش و ز باد بخار
114. ۱۱۴همیشه خرگه اقبال و شوکتش را بادامل طناب و فلک قبه و زمین مسمار