1. ۱با فال نیک بهر زمین‌بوس شهریارآمد ز ملک جم سوی ری صاحب ‌اختیار
2. ۲کهتر غلام شاه خداوند ملک جمکمتر رهی خواجه خداوند حق ‌گزار
3. ۳سالی دو پیش ازین‌که شد آشفته ملک جموز هم‌گسیخت سلسلهٔ نظم آن دیار
4. ۴ملکی‌ که بود جمع‌تر از خال‌ گلرخانچون زلف یارگشت پریشان و بیقرار
5. ۵از اهتمام خواجه پی دفع شور و شرفرمانروای ملک جمش کرد شهریار
6. ۶ازخواجه‌بار جست‌و سبک‌بار بست‌و ر‌فتبی‌لشکر و معاون و همدست و پیشکار
7. ۷نی‌نی خطا چه رانم همراه خویش بردهرچ آفریده در دو جهان آفریدگار
8. ۸زیرا که بود قاید او بخت خواجه‌ایکز جود او وجود دوگیتی شد آشکار
9. ۹بس‌ کارهای طرفه به ششمه نمود کشیک سال‌گفت نتوان بر وجه اختصار
10. ۱۰لیک آنچه ‌کرد از مدد بخت خواجه ‌کردکز نامیه است خرمی سرو جویبار
11. ۱۱خود سنگریزه‌کیست‌که بی‌معجز رسولگوید سخن چو مرد سخن‌سنج هوشیار
12. ۱۲بی‌عون ایزدی چکند دور آسمانبی‌زور حیدری چه برآید ز ذوالفقار
13. ۱۳اوج و حضیض موج ز بادست در بحورجوش و خروش سل ز ابرست در بهار
14. ۱۴آن را که خواجه خواند فرزند خویشتنگر ناظم دوگیتی‌گردد عجب مدار
15. ۱۵باری به ملک جم در خوف و رجا گشودتا دوست را شکور کند خصم را شکار
16. ۱۶شورش نشاند و سور بنا کرد و برکشیدحصنی ‌که بد بروج فلک را درو مدار
17. ۱۷انهار کند و برکه وکاریز و جوی و جربستان فزود و قریه و پالیز و کشتزار
18. ۱۸برداشت طرح غله و تحمیل نان فروشبخشید باج برف و تکالیف راهدار
19. ۱۹نظم سپه فزود و منال دو ساله دادخود را عزیزکرد و درم را نمود خوار
20. ۲۰زر داد و تخم و گاو و تقاوی به هر زمینو آورد پیشه‌ور زو دهاقین ز هر کنار
21. ۲۱از بسکه ساخت چینی از دود غصه‌‌گشتچون دیگ ‌کاسهٔ سر فغفور پر بخار
22. ۲۲کان‌کند وک‌ره‌بست‌و فلز جست‌وباغ‌باختسرو و نهال‌کشت و درختان میوه‌دار
23. ۲۳سد بست‌وکه‌شکست و بیاورد سوی شهرششپیر راکه هست یکی رود خوشگوار
24. ۲۴بهر طراز آب ز صد میل ره فزونگه غارکوه‌ کرد و گهی‌کوه ‌کرد غار
25. ۲۵گه ‌کوه را شکافت چو شمشیر پادشهگه دشت را چو خنگ مَلِک‌ کرد کوهسار
26. ۲۶کوهی راکه رازگفتی درگوش آسمانچون سنگریزه در تک جوبینیش قرار
27. ۲۷غاری ‌که پای ‌گاو زمین سودیش به فرقبر شاخ‌ گاو گردون یابیش رهسپار
28. ۲۸سدی سدید در دره‌یی بسته‌کاندرووهم از حد برون شدنش نیست اقتدار
29. ۲۹صد میل راه ‌کرده ترازو به یکدگرهمچون اساس عدل شهنشاه تاجدار
30. ۳۰وان چاههای چند که جم کند و زیر خاکماند از برای آب دو چشن در انتظار
31. ۳۱فرسوده بود و سوده و آکنده آنچنانکگفتی تلیست هر یک از آنها به رهگذار
32. ۳۲هر چاه را دوباره به ماهی رساند وکردمزد آن‌ گرفت جان برادر که‌ کرد کار
33. ۳۳مزدوروار رفت به هر چاه و کار کردتا اوج ماه با گچ و ساروجش استوار
34. ۳۴آری‌ کدام مزد بهست از رضای شهوز التفات خواجه و تایید کردگار
35. ۳۵از بهر حفر چاه ز بس تیشه زد به خاکچشم زمین ز سوز درون ‌گشت اشکبار
36. ۳۶یوسف شنیده‌ام ‌که به چه‌ گریه می‌نموداو بود یوسفی که چه‌، از وی گریست زار
37. ۳۷یکبار رفت یوسف مصری اگر به چهاو بهر آزمون عمل شد هزار بار
38. ۳۸یوسف به چاه رفت و زان پس عزیز شداو خود عزیز بودکه در شد به چاهسار
39. ۳۹فرقی دگر که داشت ز یوسف جز این نبودکاو شد به جبر در چه و این یک به اختیار
40. ۴۰وز حکم‌ خواجه ساخت به ‌شیراز اندرونچندین بنا که‌ کردن نتوانمش شمار
41. ۴۱حصنی رفیع ساخت به بالای آسمانحوضی عمیق ‌کند به پهنای روزگار
42. ۴۲از قصرهاکه هریکشان رشک آسمانوز باغها که هریکشان داغ قندهار
43. ۴۳گویی‌ کشیده شهرش افلاک در بغلگویی‌گرفته راغش جنات در کنار
44. ۴۴باری پس از دو سال ‌که از هجر خواجه شدچون نوک‌ کلک‌ خواجه ‌دلش چاک و تن نزار
45. ۴۵بیکی ز ره رسید که زی ملک خاورانجیشی ‌کند گسیل شهنشاه‌ کامگار
46. ۴۶وان خواجهٔ بزرگ خداجوی شه‌پرستهمت به‌ کار برده پی دفع نابکار
47. ۴۷با خویش‌گفت عاطفت خواجه مر مرابرد از حضیض ذلت بر اوج افتخار
48. ۴۸از عهد شیرخوارگیم تربیت نمودتا روزی اینچنین که شدم‌ گرد و شیرخوار
49. ۴۹سربازی از سپاه خدیو جهان بدمبی‌نام و بی‌نشان و تهی‌دست و خاکسار
50. ۵۰و ایدون ز لطف خواجه به جایی رسیده‌امکم برده صف به صف بود و بدره باربار
51. ۵۱بودم نخست خاربنی خشک و عاقبتزاقبال او شدم چوگل سرخ‌کامگار
52. ۵۲ایدر که ‌گاه بندگی و روز خدمت استباید به عزّ خواجه‌ کمر بستن استوار
53. ۵۳بردن پی بسیج سپاه ملک به ریاسب و ستور و بختی و اسباب ‌کارزار
54. ۵۴این ‌گفت ‌و برنشست‌ و به ‌ری‌ رقت و سر نهادبر خاکپای خواجه و زی شاه جست بار
55. ۵۵وز نزد هر دو آمد بیرون شکفته رویزا‌نسان‌که از خلاص زر سرخ خوش عیار
56. ۵۶کرد از پی بسیج سفر صر ّ های زرچون نقد جان به پای غلامان شه‌نثار
57. ۵۷با صد دونده اسب و دو صد استر سترکبا چارصد هیون زمین‌کوب راهوار
58. ۵۸وز آن دهان شکافته ماران آهنینکاول خورند مور و سپس قی ‌کنند مار
59. ۵۹آورد نزد شه دو هزار از برای جنگتا مارسان برآرند از خصم شه دمار
60. ۶۰شه خلعتیش داد همایون به دست خویشچون نوک‌کلک خواجه زراندود و زرنگار
61. ۶۱آن جامه‌ای‌ که ‌گفتی جبریل بافتهاز زلف و جعد حوری و غلمانش پود و تار
62. ۶۲هم داد شه به‌دست خودش یک درست ‌زریعنی چو زر درست شود بعد ازینت‌کار
63. ۶۳وز خواجه یافت عاطفتی‌ کز روان بدنوز باد فرودین گل و از ابر مرغزار
64. ۶۴ازکردگار عقل و ز عقل شریف نفسوز نفس پاک پیکر و از هوش هوشیار
65. ۶۵وز آب تازه ماهی و از سیم و زر فقیروز قرب دوست عاشق و از وصل‌ گل هزار
66. ۶۶وز مصطفی بلال و ز مهر فلک هلالوز مرضی اویس وز نور قمر شمار
67. ۶۷یا حاجی از ورود حرم درگه طوافیا ناجی از خلود ارم در صف شمار
68. ۶۸خواجه است نایب نبی و او به خدمتشبرچیده است ساعد همت اسامه‌وار
69. ۶۹هرک ازاسامه جست تخلف رسول گفتنفرین بدو در است ز خلاق نور و نار
70. ۷۰آری ضمیر خواجه محک هست وز محکنقدی‌ که خالصست فزون جوید اعتبار
71. ۷۱امروز در عوالم هستی ز نیک و بدرازی نهفته نیست بر آن خضر نامدار
72. ۷۲ناگفته داند آرزوی طفل در رحمنادیده یابد آبخور وحش در قفار
73. ۷۳از جود بخشد آنچه به هرگنج سیم و زروز حزم داند آنچه به هر شاخ برک و بار
74. ۷۴پیریست زنده‌دل‌که جوانست تا به حشرزو بخت شهریار ظفرمند بختیار
75. ۷۵شاه جهانگشای محمدشه آنکه هستجانسوز تیغش از ملک‌الموت یادگار
76. ۷۶ای خسروی که تا به دم روز واپسینذکر محامدت نتوانم یک از هزار
77. ۷۷خصم تو همچو خاک نخواهد شدن بلندالا دمی ‌که در سم اسبت شود غبار
78. ۷۸یا همچو آب میل صعود آن زمان ‌کندکاجزای جسمش‌ از تف تیغت شود بخار
79. ۷۹یا آن زمان‌ که جسم و سرش از عتاب تواین‌یک رود به‌نیزه و آن‌یک رود به دار
80. ۸۰پیوسته باد آتش تیغ تو مشتعلتا حاسد شریر ترا سوزد از شرار