1. ۱با فال نیک و حال خوش و بخت‌کامگاراز ملک جم به عزم سپاهان شدم سوار
2. ۲در زیر ران من فرسی ‌کافریده بوداوهام را ز پویهٔ او آفریدگار
3. ۳شخ ‌برّ و که‌نورد و جهانگرد و گرم‌سیرکم‌خسب و پرتوان و زمین‌کوب و رهسپار
4. ۴کز پی نگارم آمد و تنگم عنان گرفتبا چشم اشکبار و دوگیسوی مشکبار
5. ۵در زیر مه فراشته از سیم ساده سروبر برگ ‌گل‌ گذاشته از مشک سوده تار
6. ۶مویی به بوی سنبل و رویی به رنگ‌ گلقدّی به لطف طوبی و خدّی به نور نار
7. ۷گیسوی تابدارش همسایه ی بهشتزلفین عنبرینش پیرایهٔ بهار
8. ۸لعلش پر آب بی‌مدد نور آفتابچشمش به خواب بی‌اثر برگ کو کنار
9. ۹بر سرو ماه هشته و بر ماه غالیهبر رخ ستاره بسته و بر پشت‌کوهسار
10. ۱۰بر زهرهٔ رخش مه و خورشید مشتریاز حسرت خطش شبه و مشک سوگوار
11. ۱۱در روی و موی او چو اسیران روم و زنگدلهای داغ دیده قطار از پی قطار
12. ۱۲گیسو گشود و مغزم از آن‌ گشت عنبرینعارض نمود و چشم از آن گشت لاله‌زار
13. ۱۳چنگی زدم به زلفش و از تار تار اوچون‌ تار چنگ خاست بسی نالهای زار
14. ۱۴وز هر مکنج او که گشودم به خاک ریختچندین هزار سلسله دلهای بیقرار
15. ۱۵وانگشتهای من چو زره‌گشت پرگرهاز پیچ و تاب و حلقهٔ زلفین آن نگار
16. ۱۶القصه نارسیده لب شکوه باز کردوآن طبله طبله مشک پریشید بر عذار
17. ۱۷گفت ای نکرده یاد ز یاران و دوستاناین بود حق صحبت یاران حق‌گزار
18. ۱۸باری چه روی داد ندانم‌که بی‌سببمسکین دلم شکستی و بستی ز شهریار
19. ۱۹این‌گفت و از تگرگ بپوشید لاله برگوز نرگسش چکید به‌ گل دانهای نار
20. ۲۰بیجاده راگزید به الماس شکرینیاقوت را مزید به لولوی شاهوار
21. ۲۱از ده هلال مرّیخ انگیخت از قمروز خون دیده بست ده انگشت را نگار
22. ۲۲از جزع بست دجلهٔ سیماب بر سمنوز اشک ریخت سودهٔ الماس در کنار
23. ۲۳گفتم بتا مموی و پریشان مساز مویکز مویه ترسمت‌که چو مویی شوی نزار
24. ۲۴اشک‌تو انجمست و رخت مهر وکس ندیدکانجا که هست مهر شود انجم آشکار
25. ۲۵دیدم بسی ‌که خیزد از جویبار سرونشنیده‌ام‌که خیزد از سرو جویبار
26. ۲۶پروین بروز می‌ننماید ترا چه شدکایدون بروز خوشهٔ پروین‌کنی نثار
27. ۲۷جراره از چه پوشی بر ماه نوربخشسیاره از چه پاشی بر مهر نور بار
28. ۲۸باری قسم به جوشن داود و مهر جمیعنی به زلفکان تو وان لعل آبدار
29. ۲۹کز هرچه در جهان‌گذرم در هوای توالا ز خاکبوسی صدر بزرگوار
30. ۳۰سالار دهر معتمدالدوله آنکه هستدیباچهٔ جلالت و عنوان اقتدار
31. ۳۱صدری ‌که بر یسار وی افلاک را یمینبدری‌که از یمین وی آفاق را یسار
32. ۳۲هر چیز در زمانه به هستیت مفتخرجز ذات وی ‌که هستی از آن دارد افتخار
33. ۳۳بر خاک شوره تابد اگر نور روی اوخور جای خار روید از خاک شوره‌زار
34. ۳۴یک ناامید در همه‌گیتی ندیده چرخکاو را نکرده فضل عمیمش امیدوار
35. ۳۵دوران به دور دولت او جوید اختتامگیهان ز فر شوکت او خواهد اعتبار
36. ۳۶گیتی به عدل شامل اوگشته معتصمهستی به ذات‌ کامل او جسته انحصار
37. ۳۷ای چون سپهر قصر جلال تو بی‌قصوروی چون وجود لجهٔ جود تو بی‌کنار
38. ۳۸تن را هوای مهر تو چون عمر سودمندجان راسموم قهر تو چون مرگ ناگوار
39. ۳۹چون ذات عقل پایهٔ جاهت بر از جهتچون فیض روح مایهٔ جودت بر از شمار
40. ۴۰بذل تو بی‌قیاس چو ادوار آسمانفضل تو بی‌حساب چو اطوار روزگار
41. ۴۱در پیش خصم تیغ تو سدیست آهنینبرگرد ملک حزم تو حصنیست استوار
42. ۴۲عدلت به‌ کتف ماه ز کتان نهد رسنحزمت به گرد آب ز آتش کشد حصار
43. ۴۳ناگفته دانی آرزوی طفل در رحمنادیده یابی آبخور وحش در قفار
44. ۴۴از خاک‌گاه جود تو زرین دمد شجروز آب روز مهر تو مشکین جهد بخار
45. ۴۵خصم ترا به دهر محالست برتریجز آنکه خاک‌ گردد و خاکش شود غبار
46. ۴۶ای بر زمین طاعت تو چرخ را سجودوی در نگین خاتم تو ملک را مدار
47. ۴۷وقتی بران شدم‌ که به دیوان رقم ‌کنمز اوصاف تیغ‌جان‌شکرت بیتکی سه‌چار
48. ۴۸ننوشته نام تیغ توکز نوک‌کلک منجست آتشی‌ که تا به فلک رفت ازان شرار
49. ۴۹هی سوخت دفتر من از اوصاف او و منهی آب می‌زدم به وی از شعر آبدار
50. ۵۰زاندام اهل زنگ سیاهی برون رودگر آفتاب تیغ تو تابد به زنگبار
51. ۵۱روزی نسیم خلق تو بر مغز من وزیدپر شد کنار و دامنم از نافهٔ تتار
52. ۵۲چون نام همت تو برم از زبان مندر خوشه خوشه ریزد و دینار بار بار
53. ۵۳چون وصف مجلس تو کنم خیزد از لبمآواز چنگ و نغمهٔ نای و نوای تار
54. ۵۴کوهیست همتت ‌که چو بحرست موج‌خیزبحریست رحمتت‌که چوکوهیست پایدار
55. ۵۵یا حبذا ز تیغ تو آن پاسبان بختکز وی اساس دولت و دینست استوار
56. ۵۶گاهش چو عقل در سرگردنکشان مقرگاهش چو روح در تن کند او زان قرار
57. ۵۷نبود شگفت اگر ملک‌الموت خوانمشاز بسکه‌ هست‌ چون‌ ملک‌الموت جان‌شکار
58. ۵۸جز مور جوهرش که به ‌کین اژدها کش استنادیده در زمانه کسی مور مارخوار
59. ۵۹ویحک ز چارباغ سپاهان‌ که سعی توکردش چنان ‌که آیدش از هشت خلد عار
60. ۶۰داغ جنان و باغ جنانست ساحتشز ازهار گونه ‌گونه وز اشجار پر ثمار
61. ۶۱باغ زرشک تا تو درویی ز رشک خلدروی از سرشک خونین دارد ز رشک‌وار
62. ۶۲خون ‌گردد از زرشک مصفا و خون چرخدر دل ز داغ باغ زرشک تو گشت تار
63. ۶۳صدرا خدایگانا ده سال بی‌توامجان بود دردمند و جگرخون و دل‌فکار
64. ۶۴منت خدای را که بدیدم به ‌کام دلبازت به صدر قدر ظفرمند و بختیار
65. ۶۵تا خاص و عام‌ گاه بلندند و گاه پستتا شیخ و شاب ‌گاه عزیزند و گاه خوار
66. ۶۶از چهر نیکخواه تو بادا شکفته‌ گلدر چشم بدسگال تو بادا خلیده خار
67. ۶۷تا چار ربع شانزدهست و سه ثلث نهتا هفت نصف چاردهست و دو جذر چار
68. ۶۸هر کاو که هفت و هشت‌ کند با تو در جهانباکید نه سپهر سه روحش بود دو چار