1. ۱اسم شد مشیّد و دین ‌گشت استواراز بازوی یدالله و از ضرب ذوالفقار
2. ۲آن رحمت خدای ‌که از لطف عام اوستشیطان هنوز با همه عصیان امیدوار
3. ۳آن اولین نظر که ز رحمت نمود حقوان آخرین طلب‌که ز حق‌کرد روزگار
4. ۴ای برترین عطیهٔ ایزد که امر توبر رد و منع حکم قضا دارد اقتدار
5. ۵از کن غرض تو بودی و پیش از خطاب حقبودی نهفته درتتق نور کردگار
6. ۶نابوده را خطاب به بودن نکرد حقوین نغز نکته‌ گوش خرد راست ‌گوشوار
7. ۷معنیّ امر کن به تو این بود در نهانکای بوده جنبشی‌کن و نابوده را بیار
8. ۸معنی هر درخت ‌که ‌کاری به خاک چیستجز اینکه باش و میوهٔ پنهان‌کن آشکار
9. ۹در ذات خود چو نور تراکردگار دیدبا تو خطاب‌کرد ز الطاف بی شمار
10. ۱۰کای دانهٔ مشیت و ای ریشهٔ وجودباش این زمان‌که از تو پدید آورم شمار
11. ۱۱از حزم تو زمین‌ کنم از عزمت آسماناز رحمت تو جنت و از هیبت تو نار
12. ۱۲عنفت‌کنم مجسم و نامش نهم خزانلطفت ‌کنم مصور و نامش نهم بهار
13. ۱۳از طلعت تو لاله برویانم از زمیناز سطوت تو موج برانگیزم از بحار
14. ۱۴نقش دوکون راکه نهان در وجود تستبیرون‌ کشم چو گوهر از آن بحر بی‌کنار
15. ۱۵تو‌ عکس ‌ذات ‌حقی ‌و حق ‌عاکس است ‌و نیستفرقی در این میان به جز از جبر و اختیار
16. ۱۶عاکس به اختیار چو بیند در آینهبیخود فتد در آینه عکسش به اضطرار
17. ۱۷مر سایه را نگر که به جبر از قفا رودهرجا به اختیار بود شخص راگذار
18. ۱۸یک جنبشست خامه و انگشت را ولیفرقیست در میانه نهان پاس آن بدار
19. ۱۹با هم اگر چه خیزند از کام حرف و صوتلیکن به اصل صوت بود حرف استوار
20. ۲۰آوخ‌ که نقد معنی پاکست در ضمیرچون بر زبان رسد شود آن نقد کم‌عیار
21. ۲۱بس مغز معنیاکه به دل پخته است و نغزچون قشر لفظ‌گیرد خامست و ناگوار
22. ۲۲لیکن‌گه بیان معانی ز حرف و صوتاز وی طبع چاره ندارد سخن‌گذار
23. ۲۳از بهر آنکه سیم‌کند سکه را قبولبر سیم لازمست‌ که از مس زنند بار
24. ۲۴باری تو از خدا به حقیقت جدا نییگرچه تو آفریده‌یی او آفریدگار
25. ۲۵چون از ازل تو بودی با کردگار جفتهم تا ابد تو باشی باکردگار یار
26. ۲۶زانسان‌که خط دایره در سیر همبرستبا مرکزی‌که دایره بر وی‌کند مدار
27. ۲۷فردست‌ کردگار تویی جفت ذات اولیکن نه آنچنان‌که بود پود جفت تار
28. ۲۸با اویی و نه اویی و هم غیر او نییکاثبات و نفی هست در اینجا به اعتبار
29. ۲۹یک شخص را کنی به مثل‌‌ گر هزار وصفذاتش همان یکست و نخواهد شدن هزار
30. ۳۰وحدت ز ذات یک نشود دور اگر تواشهفتاد بار برشمری یا هزار بار
31. ۳۱خواهد کس ار ز روی حقیقت‌ کند بیاندر یک نفس مدیح دو عالم به اختصار
32. ۳۲نام ترا برد به زبان زانکه نام تستدیباچهٔ مدایح و فهرست افتخار
33. ۳۳هر مدح و منقبت که بود کاینات رادر نام تو نهفته چو در دانه برگ نار
34. ۳۴زیراکه هرچه بود نهان در دو حرف‌کنهم بر سه حرف نام تو جستست انحصار
35. ۳۵زان ضربتی‌که بر سر مرحب زدی هنوزآواز مرحباست که خیزد ز هر دیار
36. ۳۶دادی رواج شرع نبی را ز قتل عمروکاو را ز پا فکندی و دین‌گشت پایدار
37. ۳۷بعد از نبی رسید خلافت به چار تنبودی تو یک خلیفهٔ برحق از آن چهار
38. ۳۸متصود میوه‌ایست‌که آخر دهد درختنز برگها که پیش بروید ز شاخسار
39. ۳۹مدح تو چون شعاع خور از مشرق لبمناجسته در بسیط زمین یابد انتشار
40. ۴۰تو ابر رحمتی و ملک کشت عمر ملکبرکشت عمر ملک ز رحمت یکی ببار
41. ۴۱ختم ولایتی تو سزدکز ولای تویکباره ختم‌ گردد شاهی به شهریار
42. ۴۲شاهی‌که هرچه بود ز عدلش قرار یافتغیر از دلش‌ که ماند ز مهر تو بیقرار
43. ۴۳فرمانروای عصر ابوالنصر تاج‌بخشجمشید ملک ناصر دین شاه کامگار
44. ۴۴ای رمح تو ستون سراپردهٔ ظفروی حلم تو سجل نسب‌نامهٔ وقار
45. ۴۵دانی چه وقت یابد خصم تو برتریروزی‌که خاک‌گردد خاکش شود غبار
46. ۴۶چنگال شیر مرگ مگرهست تیغ توکز وی عدوی ملک چو روبه‌ کند فرار
47. ۴۷هرگه‌ که وصف تیغ تو گویمُ زبان منگردد بسان ‌کورهٔ حداد پر شرار
48. ۴۸شیرازهٔ صحیفهٔ من خواست بگسلددیشب که‌ گشتم از صفت وی سخن‌گذار
49. ۴۹هی سوخت دفتر من از اوصاف او و منهی آب می‌زدم به وی از شعر آبدار
50. ۵۰امشب به محدت تو به غواصی ضمیرآرم ز بحر طبع‌گهرهای شاهوار
51. ۵۱تا صبح بهرپیشکش عید جمله رادر مجلس اتابک اعظم ‌کنم نثار
52. ۵۲از دانه ریشه تا دمد از ریشه شاخ و برکشاخ نشاط بنشان تخم طرب بکار
53. ۵۳چون بخت تو ز بخت تو اعدای تو سمینچون تیغ تو ز تیغ تو اعدای تو نزار