1. ۱یازده ماه ‌کند روزه به هر سال سفرپس ز راه آید و سی روز کند قصد حضر
2. ۲زان‌گرامیست ‌که دیر آید و بس زود رودخرم آنکوکند اینگونه به هر سال سفر
3. ۳غایب آنگاه‌ گرامیست ‌که آید از راهمیوه آن وقت عزیزست که باشد نوبر
4. ۴روز وروز و شب قدر چو هر سال یکیستخلق را چون ‌دل ‌و جان ‌سخت ‌عزیزست‌ به ‌بر
5. ۵روزه چون عید اگر سالی یک روز بدیحرمتش بودی صد بار ز عید افزونتر
6. ۶روزه یک‌چند عزیزست بر خلق آریشخص یک‌چند عزیزست چو آید ز سفر
7. ۷خور چو تابستان زود آید و بس دیر روداز ملاقاتش دارند همه خلق حذر
8. ۸در زمستان همه زان منتظر خورشیدندکه بسی دیر طلوعست و بسی زودگذر
9. ۹از عزیزیست مه یک‌ شبه انگشت ‌نمایزانکه روزی دو نهان‌گردد هر مه ز نظر
10. ۱۰روزه امسال چو در موسم تابستان بودخانهٔ طاقت ما گشت ازو زیر و زبر
11. ۱۱کم‌شبی بود که بر چشمهٔ خورشید ز خشمخلق دشنام نگویند ز تشویش سحر
12. ۱۲بد هواگرم بدانسان‌که چوگرمازدگانباد هردم سر و تن شستی در آب شمر
13. ۱۳گرم می‌جست بدانسان نفس خلق ز حلقکه به نیروی دم ازکورهٔ حداد شرر
14. ۱۴سایه اول قدم از شخص بریدی پیوندبسکه بگداختیش زآتش‌ گرما پیکر
15. ۱۵نور خورشید چو بر روی زمین می افتادبرنمی‌خاست ز گرما که رود جای دگر
16. ۱۶ربع مسکون سر آن داشت که دریاگرددخاکش از تف هوا آب شود سرتاسر
17. ۱۷سایه ازگرما زآنسان به زمین می‌غلطیدکه سیه ماری سرکوفته بر راهگذر
18. ۱۸گلرخان دیدم امسال درین ماه صیامرنگشان‌گشته ز بی‌آبی چون نیلوفر
19. ۱۹شکرین لبشان بگداخته از بی‌آبیگرچه رسمست‌ که بگدازد در آب شکر
20. ۲۰رویشان زرد چو نی‌ گشته و شیرین لبشانهمچو یک تنگ شکر گشته در آن نی مضمر
21. ۲۱چون مه چارده رخشان ز صباحت فربهلیک تنشان ز نقاهت چو مه نو لاغر
22. ۲۲لیک با این همه آوخ‌که مه روزه‌گذشتکاش صد سال بمانیم و ببینیمش اثر
23. ۲۳روزه خضریست مبارک‌پی و فرخنده‌لقاکه بشارت دهد از رحمت یزدان به بشر
24. ۲۴سیر چشمان‌ را گر گرسنه‌ می‌داشت چه غمیک‌جهان ‌گرسنه زو سیر شدی شام و سحر
25. ۲۵ز اغنیا آنچه ‌گرفتی به فقیران دادیگویی از عدل خداوند در او بود اثر
26. ۲۶شهریاریست تو گویی که به هر شهر و دیاربرکشد رخت‌و نهد تخت‌به‌صدشوکت‌و فر
27. ۲۷سی سوار ختنی واقفش اندر ایمنسی غلام حبشی ساکنش اندر ایسر
28. ۲۸آن سواران همه را جامهٔ احرام به دوشوین غلامان همه را چادر رهبان در بر
29. ۲۹از بر بارخدا آمده از عرش به فرشوز مه نو زده یرلیغ الهی بر سر
30. ۳۰پیش رویش ز مه یک‌شبه سیمین علمیکه نبشتست بر او حکم حق آیات ظفر
31. ۳۱زاهدان را دهد از پیش به هنگام پیامواعظان راکند از خویش به تأ‌کید خبر
32. ۳۲که بکوبید هلا نوبت من در محرابکه بخوانید هلا خطبه من بر منبر
33. ۳۳روز باشید چو خور تا که ننوشید طعامشب بشویید چو مه روی و بدارید سهر
34. ۳۴چند ترسم هله آن به ‌که سخن گویم راستراستی هست درختی‌که نجات آرد بر
35. ۳۵روزه نگذاشت اثر ازکس وگر میر نبودروزه‌خور نیز بنگذاشتی از روزه اثر
36. ۳۶شوکت روزه بیفزود خداوند جهانکش بیفزاید هر روز خدا شوکت و فر
37. ۳۷صدر دین خواجهٔ آفاق مهین میر نظامپنجهٔ شیر قضا جوهر شمشیر قدر
38. ۳۸خرد یازدهم چرخ دهم خلد نهمدوم عقل نخستین سیم شمس و قمر
39. ۳۹آنکه اطوار ورا نیست چو ادوار حسابوانکه اخلاق ورا نیست چو ارزاق شمر
40. ۴۰زنده از عدلش اسلام چو از روح بدنروشن از رایش ایام چو از نور بصر
41. ۴۱شنود جودش ‌گفتار امانی ز قلوبنگرد حزمش رخسار معانی بصور
42. ۴۲ای جهاندار امیری‌ که ز بیم تو شودآهوی‌گم شده را راهنما ضیغم نر
43. ۴۳گ‌ر تواش نظم نبخشی به چه‌کار آید ملکقیمت رشته چه باشد چو نداردگوهر
44. ۴۴جود را بی‌کف راد تو محالست وجودمر عرض را نبود هیچ بقا بی‌جوهر
45. ۴۵ملت از سعی‌تو شد زنده چو سام از موسیدولت از نظم تو شد تازه چو گلبن ز مطر
46. ۴۶ملک‌ایران به تو نازان چو سپهر از خورشیدچرخ ایمان به تو گردان چو فلک از محور
47. ۴۷مکنت خصم تو گردد سبب نکبت اومور در مهلکت افتد چو برون آرد پر
48. ۴۸اگر این بخت که داری تو سکندر می‌داشتاندران وقت‌ که می‌کرد به ظلمات‌ گذر
49. ۴۹چون سکندر که دویدی ز پی چشمهٔ خضرچشمه خضر دویدی ز پی اسکندر
50. ۵۰سرفرازان جهان ‌گر همه همدست شوندقدر یک ناخن پای تو ندارند هنر
51. ۵۱کار یک بینا ناید ز دو صد گیهان‌ کورشغل یک شنوا ناید ز دو صد گیتی کر
52. ۵۲فعل یک فحل نیاید ز هزاران عنینکار یک خود نیاید ز هزاران معجر
53. ۵۳با یکی شعلهٔ افروخته پهلو نزندگر همه روی زمین پر شود از خاکستر
54. ۵۴نیروی مملکت از تست نه ازگنج و سپاهفرهٔ ملک ز شاهست نه از تاج و کمر
55. ۵۵خاصهٔ تست به یک خامه‌گرفتن به‌گیتیخاص موسی‌ است ز یک‌چوب نمودن اژدر
56. ۵۶هنر تست ‌کز او قدر و شرف دارد ملکدم عیسی است‌ کزو روح پذیرد عاذر
57. ۵۷حرمت ملت اسلام چنان افزودیکه به تعظیم برد نام مسلمان‌کافر
58. ۵۸چون تویی باید تا نظم پذیرد گیتیحیدری باید تا فتح نماید خیبر
59. ۵۹مرزبانی چو تو باید بر سلطان عجمتا شود هفت خط و چار حدش فرمان‌بر
60. ۶۰قهرمانی چو علی باید در جیش رسولتا به یک زخم به دو پاره نماید عنتر
61. ۶۱بدسگال تو به حیلت نشود ملک رواهیزم خشک به افسون ندهد میوهٔ تر
62. ۶۲این هنرهاکه بود بخت جهانگیر تراعشوهٔ زال جهانش نکند محو اثر
63. ۶۳جلوهٔ حسن عروسان ختن‌کم نشوداز دلالی که کند پیرزنی در چادر
64. ۶۴حاسدت را نکند جامهٔ دیبا زیبازشت را زشتی زایل نشود از زیور
65. ۶۵داورا راد امیرا ز خلوص تو مراجای آنست‌که جان رقص‌کند در پیکر
66. ۶۶چون‌کنم مدح توکوشم‌که سخن رانم بکرتا مرا طعنهٔ حاسد نکند خون به جگر
67. ۶۷چون منی بهر مدیح تو ز مادر بنزادهم مگر باز مرا زاید از نو مادر
68. ۶۸ز انکه رسمست که مادر چو دهد دخت به شویخوار گردد اگرش بکر نباشد دختر
69. ۶۹بفسرد طبع من ار چون تو نبیند ممدوحخون خورد باکره گر فحل نیابد شوهر
70. ۷۰آب دارد سخنم‌گو نپسندد جاهلسگ گزیده چه کند گر نکند زاب حذر
71. ۷۱تا ازبن‌کورهٔ فیروزه‌که نامش فلک استمهر هر روز برآید چو یکی بوتهٔ زر
72. ۷۲هرکرا بوتهٔ دل از زر مهر تو تهیستباد چون کوره‌اش از کین تو دل پر آذر