1. ۱ماه رمضان آمد ای ترک سمنبربرخیز و مرا سبحه و سجاده بیاور
2. ۲واسباب طرب را ببر از مجلس بیرونزان پیش گه ناگاه ثقیلی رسد از در
3. ۳وان مصحف فرسوده‌که پارینه ز مجلسبردی به شب عید و نیاوردی دیگر
4. ۴باز آر و بده تاکه بخوانم دو سه سورهغفران پدر خواهم و آمرزش مادر
5. ۵می خوردن این ماه روا نیست‌ که این ماهفرمان خدا دارد و یرلیغ پیمبر
6. ۶در روز حرامست به اجماع ولیکنرندانه توان‌خورد به شب یک دو سه ساغر
7. ۷بیش از دو سه ساغر نتوان خوردکه تا صبحبویش رود ازکام و خمارش رود از سر
8. ۸یا خورد بدانگونه ببایدکه ز مستیتا شام دگر برنتوان خاست ز بستر
9. ۹تا خلق نگویند که می خورده فلانیآری چه خبر کس را از راز مُستّر
10. ۱۰من مذهبم اینست ولی وجه میم نیستوین‌کار نیاید به جز از مرد توانگر
11. ۱۱ناچار من و مصحف و سجاده و تسبیحوان ورد شبانروزی و آن ذکر مقرر
12. ۱۲و آن خوب ‌دعایی‌که ابوحمزه همی‌خواندما نیز بوانیم به هر نیمه شب اندر
13. ۱۳ای دوست حدیثی عجبت باز نمایماز حال یکی واعظ محتال فسونگر
14. ۱۴دی واعظکی آمد در مسجد جامعچون برف همه جامه سفید از پا تا سر
15. ۱۵تسبیحک زردی به‌ کف از تربت خالصمهری به بغل صد درمش وزن فزونتر
16. ۱۶دو آستی خرقه نهاده ز چپ و راستزانگونه ‌که خرطوم نهد پیل تناور
17. ۱۷تحت الحنکی از بر دستار فکندهچون جیب افق از بر گردون مدور
18. ۱۸داغی به جبن برزده از شاخ حجامتکاین جای سجودست ببینید سراسر
19. ۱۹چشمیش ‌به سوی ‌چپ و چشمی به ‌سوی راستتا خود که سلامش‌ کند از منعم و مضطر
20. ۲۰زانسان‌که خرامد به رسن مرد رسن‌بازآهسته خرامیدی و موزون و موقر
21. ۲۱در محضر عام آمد و تجدید وضو کردزانسان‌که بود قاعده در مذهب جعفر
22. ۲۲وز آب به بینی زدن و مضمضهٔ اوگر می‌بدهم شرح دراز آید دفتر
23. ۲۳باری به شبستان شد و در صف نخستینبنشست و قران خواند و بجنباند همی سر
24. ۲۴فارغ نشده خلق ز تسلیم و تشهدبرجست چو بوزینه و بنشست به منبر
25. ۲۵وانگه به سر وگردن و ریش و لب و بینیبس عشوه بیاورد و چنین‌کرد سخن سر
26. ۲۶کای قوم سر خار بیابان‌که‌کند تیزوآن بعرهٔ بز راکه‌کندگرد به معبر
27. ۲۷وان گرز گران را که سپردست به خشخاشوان قامت موزون زکجا یافت صنوبر
28. ۲۸بر جیب شقایق که نهد تکمهٔ یاقوتبر تارک نرگس‌که نهد قاب مزعفر
29. ۲۹القصه بترسید ز غوغای قیامتفی‌الجمله بپرسید ز هنگامهٔ محشر
30. ۳۰و آن کژدم و ماران که چنینند و چنانندنیش و دمشان تیزتر از ناچخ و خنجر
31. ۳۱و آن‌ گرزهٔ آتش که زند بر سر عاصیآن لحظه ‌که در قبر نکیر آید و منکر
32. ۳۲زان موعظه مردم همه از هول قیامتگریان و من از خنده چوگل با رخ احمر
33. ۳۳خندیدم و خندیدنم از بهر خدا بودزیراکه بد آن موعظه مکذوب و مزور
34. ۳۴وعظی‌که بود بهر خدا با اثر افتدوز صفوت او تازه شود قلب مکدر
35. ۳۵گفتم برم این قصه به دیوان عدالتتا زین خبر آگاه شود شاه مظفر
36. ۳۶دارای جوانبخت محمد شه غازیسلطان عجم ماه امم شاه سخنور
37. ۳۷دولت چمنی تازه و او سرو سرافرازشوکت فلکی روشن و او ماه منور
38. ۳۸شاها تو سلیمانی و بدخواه تو هدهدهدهد نشود جفت سلیمان به یک افسر
39. ۳۹خنجر چه زنی بر تن بدخواه‌ که در رزمهر موی زند بر تنش از خشم تو خنجر
40. ۴۰گر آیت حزم تو نگارند به‌کشتیاز بهر سکونش نبود حاجت لنگر
41. ۴۱هر باز که بر ساعد جود تو نشیندزرین شودش چنگل و سیمین‌ شودش بر
42. ۴۲هر نخل‌که در مغرن فضل تو نشانندزمرد شودش شاخ و زبرجد بودش بر
43. ۴۳قاآنی تا چندکنی هرزه‌دراییهشدار که آزرده شود شاه هنرور
44. ۴۴بس کن به دعاکوش و بگو تاکه جهانستسالار جهان باد شهنشاه فلک‌فر