1. ۱شد کاسه‌ام از باده تهی کیسه‌ام از زرزان رو نکند یاد من آن ترک ستمگر
2. ۲پارینه مرا برگ و نوا بود فراوانواسباب فراغت به همه حال میسر
3. ۳شهد و شکر و شیشه و شمّامه و شاهدرود و دف و طنبور و نی و بربط و مزهر
4. ۴هم بودکباب بره هم نقل مهناهم بود طعام سره هم آش مزعفر
5. ۵هم سادهٔ سیمین بدو هم بادهٔ رنگینهم جوز منقا بد و هم لوز مقشر
6. ۶هیچ از بر من یار نرفتی به دگر جایزانسان‌که زن صالحه از خانهٔ شوهر
7. ۷که طرهٔ مشکینش سرم را شده بالینگه سینهٔ سیمینش برم را شده بستر
8. ۸بر ساق سپیدش چو فرا بردمی انگشتزانو بگشادی‌ که برم دست فراتر
9. ۹بر سینهٔ سیمینش چو بر میزدمی پشتبازو بگشادی ‌که مرا گیرد در بر
10. ۱۰گه ریشک رشکین من از روی تملقبوییدکه بخ بخ بنگر مشک معطّر
11. ۱۱گه چهرهٔ پرچین من از فرط تعلقبوسید که هی هی بنگر ماه منوّر
12. ۱۲گه آبله‌گون صورت من دیدی وگفتیخورشیدکه دیدست بدین‌گونه پر اختر
13. ۱۳هروقت‌که خمیازه‌کشیدم ز پی میبرجستی و می ریختی از شیشه به ساغر
14. ۱۴هرگه‌ که تمنای یکی بوسه نمودملب بر لب من دوختی آن ترک سمنبر
15. ۱۵صد بوسه اگر می‌زدمش باز به شوخیلب غنچه نمودی‌که بزن بوسهٔ دیگر
16. ۱۶شعرم چو شنیدی متمایل شدی از ذوقکاین شعر نه شعرست که قندی است مکرر
17. ۱۷نثرم چو شنیدی متحرک شدی از ذوقکاین نثر نه نثر است‌ که عقدی است ز گوهر
18. ۱۸وامسال‌که هم‌کیسه و هم‌کاسه تهی شدآن از می پالوده و این از زر احمر
19. ۱۹ماهم شده دمساز به ترکان سپاهییارم شده هم راز به رندان قلندر
20. ۲۰هرگه‌که مرا بیند درکوچه و بازارچشمک زند از دور به صد طعنه و تسخر
21. ۲۱کاینست همان شاعرک خام طمع‌ کارکاینست همان مفلسک زشت بداختر
22. ۲۲بر بوی بت ساده روانست به هرکویبریاد بط باده دوانست بهر دَر
23. ۲۳شعرش همه ژاژست وکلامش همه یاوهنثرش همه خامست و بیانش همه ابتر
24. ۲۴ها صورت زشتش نگر و قد خمیدهها هیکل نحسش نگر و روی مجدر
25. ۲۵بیکارتر از این نبود در همه اقلیمبیعارتر از این نبود در همه ‌کشور
26. ۲۶یارب به دلش چیست ز من یار جفاکارکز کردهٔ من هست بدین‌گونه مکدر
27. ۲۷حالی چو هلالی شدم از غصه ازیراکانگشت‌نما کرده مرا طعنهٔ دلبر
28. ۲۸آن به‌ که نمایم سفر اندر طلب سیمتاکار من از سیم شود ساخته چون زر
29. ۲۹ای سیم ندانم تو به اقبال‌که زادیکز مهر تو فرزند کشد کینه ز مادر
30. ۳۰مقصود سلاطینی و محسود اساطینآرایش شاهانی و آسایش لشکر
31. ۳۱بی‌ یاد تو زاهد نکند روی به محراببی‌مهر تو واعظ ننهد پای به منبر
32. ۳۲شوخی‌که به دیهیم شهان ننگرد ازکبرپیش تو سجده آرد و بر خاک نهد سر
33. ۳۳ای سیم تو خیزی زدل سنگ و هم از توهر سنگدلی سیمبری‌ گشته مسخر
34. ۳۴ای‌سیم‌چو جان‌سخت‌عزیزی تو به ‌هرجایجز در کف شمس‌الامرا میر مظفر
35. ۳۵سالار نبی اسم و نبی رسم‌که تیغشآمدگه‌کین با ملک‌الموت برابر
36. ۳۶تسخیر جهان راکرمش مهر سلیمانیاجوج زمان را سخطش سد سکندر
37. ۳۷جوییست ز بحرنعمش لجهٔ عمّانگوییست ز جیب شرفش چرخ مدوّر
38. ۳۸ای برگ دو عالم به‌کف جود تو مدغموی مرگ دوگیتی به دم تیغ تو مضمر
39. ۳۹از دوزخ و محشر خبری بود و عیان شدتیغت صفت دوزخ و رزمت صف محشر
40. ۴۰از جنت و کوثر سخنی بود بیان شداز مجلس تو جنت و از جام توکوثر
41. ۴۱دیوان دغا را خم فتراک تو زنداننیوان وغا را دم شمشیر تو نشتر
42. ۴۲با حزم توکوهیست‌ گران‌ کاه مخففبا عزم توکاهیست سبک‌کوه موقر
43. ۴۳تدبیر تو است ار خردی هست مجسمشمشیر تو است ار ظفری هست منور
44. ۴۴تفتیده شود چون شرر از تیغ تو دریاکفتیده شود چون زره از تیر تو مغفر
45. ۴۵در بزم بنانت به ‌گه رزم سنانتآن رزق مقرر بود این مرگ مقدر
46. ۴۶بدخواه تو یابد ز حسامت به وغا تاجبدکیش توگیرد ز سهامت ‌گه ‌کین پر
47. ۴۷ای دشمن بیباک پری تیغ تو آهنای هستی افلاک عرض ذات تو جوهر
48. ۴۸دیریست تو دانی‌که‌مرا در دل وجان هستآهنگ زمین بوس شهنشاه فلک فر
49. ۴۹چندان ‌که اجازت ز تو جستم همی از مهرگفتی‌ که بمان تات دلیل آیم و رهبر
50. ۵۰خود واسطهٔ‌ کار تو گردم بر خسروخود رابطهٔ مدح تو باشم بر داور
51. ۵۱از لطف تو آسوده و با خویش سرودمالحمد خدا را که امیرم شده یاور
52. ۵۲بالله که اگر قرض مرا افکند از پایاز امر امیرالامرا می‌نکشم سر
53. ۵۳در این دو سه مه فی‌المثل از جوع بمرمبا مهر امیرم نبود غم به دل اندر
54. ۵۴شد پنج مه ایدون ‌که به شیراز بماندمبا خاطر آشفته و با عیش محقر
55. ۵۵اکنون ‌که سپه راند شه از ری به سپاهانار جو که مرا بار دهد میر دلاور
56. ۵۶تا بو که ز خاک قدم شاه جهانداردر چشم‌ کشم سرمه و بر سر نهم افسر
57. ۵۷تا پیک مه و مهر بگردند شب و روزاقبال تو هر روز ز دی باد فزون تر