1. ۱شب‌ گذشته ‌که همزاد بود با محشروز آفرینش گیتی کسی نداشت خبر
2. ۲سپهرگفتی فرسوده‌گشته از رفتاربمانده بهر سکون را به نیم راه اندر
3. ۳شبی چنان سیه و سهمناک‌ کز هر سوبه چشم گوش فرو بسته راه سمع و بصر
4. ۴شبی چنانکه تو گویی جهان شعبده‌بازبر آستین فلک دوخت دامن اختر
5. ۵به غیر چشم من و بخت خواجه زیر سپهرجهانیان همه در خواب رفته سرتاسر
6. ۶ز بس ‌که بودم ز اندوه دل خمول و ملولیکی به زانوی فکرت فرو نهادم سر
7. ۷به عقل‌گفتم‌کاندر جهان‌کون و فسادچه موجبست‌ کزینگونه خیر زاید و شر
8. ۸بهم فتاده‌ گروهی سه چار بیهده‌ کارگهی به ‌کینه و گاهی به صلح بسته ‌کمر
9. ۹نه ‌کس ز مقطع و مبدای ‌کینشان آگاهنه کس به مرجع و منشای صلحشان رهبر
10. ۱۰هزار خرگه و نوبت زنی نه در خرگاههزار لشکر و فرماندهی نه در لشکر
11. ۱۱جواب داد که در این جهان تنگ فضاز صلح و کینه ندارندکاینات‌گذر
12. ۱۲ندیده‌یی که دو تن چون بره دوچار شوندبهم‌ کنند کشاکش چو تنگ شد معبر
13. ۱۳ولی چو ژرف همی بنگری به کار جهانیکی جهان فراخست در جهان مضمر
14. ۱۴درین جهان و برون زین ‌جهان چو جان در جسمدرین‌جهان و فزون زین‌جهان چو جان در بر
15. ۱۵گدا و شاه به یک آستان‌ گرفته قرارسها و ماه به یک آسمان نموده مقر
16. ۱۶نه حرف میم مباین در او نه حرف الفنه نقش سیم مخالف در او نه نقش حجر
17. ۱۷مجاورین‌ دیارش به ‌هر صفت موصوفمسافرین بلادش بهر لغت رهبر
18. ۱۸درون و بیرون چون نور عقل در خاطرنهان و پیدا چون جان پاک در پیکر
19. ۱۹مخوف و ایمن چون اهل نوح درکشتیروان و ساکن چون قوم عاد از صرصر
20. ۲۰چو نقش دریا در سینه جامد و جاریچو عکس‌ کوه در آیینه فربه و لاغر
21. ۲۱دراز و کوته چون عکس سرو در دیدهنگون و والا چون نور مهر در فرغر
22. ۲۲در آن جهان ز فراخی به هرچه درنگریگمان بری‌ که جز او نیست هیچ چبز دگر
23. ۲۳بلی تنافی اضداد و اختلاف حروفز تنگ ظرفی هستیست در لباس صور
24. ۲۴همه تنزل بحر محیط و تنگی اوستکه‌ گه خلیج شود گاه رود و گاه شمر
25. ۲۵برون ازین‌همه ذاتیست‌کز تصور آنبه فکرتند عقول و به حیرتند فکر
26. ۲۶خیال معرفتش هرچه‌کرده‌اند هباحدیث منزلتش هرچه‌گفته‌اند هدر
27. ۲۷مگر به حکم ضرورت همین قدر دانیمکه ناگزیر ز فرماندهست و فرمانبر
28. ۲۸و گرنه نحل چه داند که از عصارهٔ شهدمهندسانه توان ساخت خانهٔ ششدر
29. ۲۹و یا به فکرت خود عنکبوت چتواندکه از لعاب ‌کند نسج دیبهٔ ششتر
30. ۳۰و یا چه داند موری‌ که تخم ‌کزبره راچهار نیمه ‌کند تا نروید از اغبر
31. ۳۱زگرک بره بفرمودهٔ‌ که جست فرارز باز کبک به دستوری ‌که ‌کرد حذر
32. ۳۲هنوز چون و چرا بد مراکه چون دم شیرپدید گشت تباشیر صبح از خاور
33. ۳۳بتم درآمد بر توسنی سوار شدهکه گاه حمله ز سر تا سرین‌ گرفتی پر
34. ۳۴ز جای جستم و او را سبک ز خانهٔ زینبکش‌ کشیدم و تنگش‌ گرفتم اندر بر
35. ۳۵همی چه‌گفتم‌ گفتم بتا درآی درآیکه نار با تو بهشتست و خلد بی ‌تو سقر
36. ۳۶جحیم و طوفان بر من برفت از دل و چشمز بس‌که آتش و آبم گذشت بی‌تو ز سر
37. ۳۷به ‌گریه‌ گشت روان از دو چشم من لؤلؤبه خنده ‌گشت عیان از دو لعل او گوهر
38. ۳۸تو گفتی آن لب و آن چشم هردو حامله‌اندیکی به گوهر خشک و یکی به گوهر تر
39. ۳۹به صد هراس درآویختم به زلفینشبرآن نمط ‌که به مار سیاه افسونگر
40. ۴۰همه ‌کتاب مجسطیست‌ گفتی آن‌سر زلفز بس‌ که دایره سر کرده بود یک بدگر
41. ۴۱به‌چشم بود چو آهو به‌زلف چون افعیولی خلاف طبیعت نمود هر دو اثر
42. ۴۲فشانده آن عوض مشک زهر جان‌فرسانموده این بدل زهر مشک جان‌پرور
43. ۴۳به حجره بردم و آوردمش به پیش مییکه داشت ‌گونه یاقوت و نکهت عنبر
44. ۴۴از آن شراب‌که از دل چو در جهد به دماغسپید مغز بتوفد به رنگ سرخ جگر
45. ۴۵چو رنگ باده دوید از گلوی او در چهرز روی مهر به سیمای من فکند نظر
46. ۴۶چه‌گفت ‌گفت ‌که چون بر تو می‌رود ایامدرین زمانه‌که رایج بود متاع هنر
47. ۴۷به مویه‌ گفتمش ای ترک از این حدیث بگردبه ناله‌ گفتمش ای شوخ ازین سخن بگذر
48. ۴۸ز مهر خواجه حسودان به من همان‌ کردندکه بر به یوسف اخوان او ز میل پدر
49. ۴۹چو این شنید فروبست چشم از سر خشمبر آمد از بن هر موی من دوصد نشتر
50. ۵۰بخشت وری و فرو ریخت بسد از بادامبکند موی و برانگیخت لاله از عبهر
51. ۵۱دوید بر مهش از دیده خوشهٔ پرویندمید بر گلشن از لطمه شاخ نیلوفر
52. ۵۲به پنج ماهی سیمین طپانچه زد بر ماهبه ده هلال نگارین همی شخود قمر
53. ۵۳ز قهر گفت به یک حبل ‌که ‌کرد حسودترا که ‌گفت ‌که در کاخ خواجه رخت مبر
54. ۵۴ثنای خواجهٔ ایام حرز جان تو بستو مدح‌ گوی و میندیش از هزار خطر
55. ۵۵ظهیر ملک عجم اعتضاد دولت جمخدایگان امم قهرمان نیک سیر
56. ۵۶معین ملت اسلام حاجی آقاسیسپهر مجد و معالی جهان شوکت و فر
57. ۵۷جلال او بر از اندیشهٔ‌ گمان و یقیننوال او براز اندازهٔ قیاس و نظر
58. ۵۸چو مهر رایت او را به هر دیار طلوعچو ابر همت او را بهر بلاد سفر
59. ۵۹به روز باد گر از حزم سخن راننددرون دریا کشتی بیفکند لنگر
60. ۶۰ز سیر عزمش اگر آفریده گشتی مرغنداشتی‌گه پرواز هیچ حاجت پر
61. ۶۱ز فیض رحمت و انعام گونه‌گونهٔ اوستکه‌ گونه‌گونه بروید ز هر درخت ثمر
62. ۶۲سخای دست وی اندر سخن نگنجد هیچبر آن مثابه‌ که در قطره بحر پهناور
63. ۶۳ز دست جودش اگر سایه بر سحاب افتدسهیل و ماه فشاند همی به جای مطر
64. ۶۴زهی به ذات تو اندر بلند و پست جهانچنان‌که‌گوهر اشیا در اولین جوهر
65. ۶۵قبول مهر تو فطریست مر خلایق راچنان که خاصیت نطق در نهاد بشر
66. ۶۶ز بس نوال تو آمال خلق بپذیردگمان بری‌ که هیولاست در قبول صور
67. ۶۷ندیم مجلس عدل تواند امن و امانمطیع موکب بخت تواَند فتح و ظفر
68. ۶۸ز فرط حرص تو اندر سخا عجب نبودکه سکه‌ کرده ز معدن همی برآید زر
69. ۶۹به کین خصم تو درکان آهن و فولادسزد که ساخته بینند تیغ و تیر و تبر
70. ۷۰مگر ز پنجهٔ عزم تو لطمه‌یی خوردهکه هر کرانه سراسیمه می‌دود صرصر
71. ۷۱مگر ز آتش خشم تو شعله‌ای دیدهکه در دویده ز دهشت به صلب سنگ شرر
72. ۷۲شمول فیض تو گر منقطع شود ز جهانز روی مهر نماند به هیچ ‌چیز اثر
73. ۷۳شفا ز مهر تو خیزد چو شادی از بادهبلا ز قهر تو زاید چو شعله از اخگر
74. ۷۴حدیث مهر تو خوانند گر به گوش جنینز شوق رقص ‌کند در مشیمهٔ مادر
75. ۷۵به نفس نامیه‌ گر هیبت تو بانگ زندز هیچ عرصه نروید گیاه تا محشر
76. ۷۶شکوه حزم تو در راه باد عاد کشدز بال پشهٔ نمرود سد اسکندر
77. ۷۷به هستی تو مباهات می‌کند گیتیچنان‌ که دودهٔ آدم به ذات پیغمبر
78. ۷۸ز تف هیبت تو شعله خیزد از دریاز یمن همت تو رشحه ریزد از آذر
79. ۷۹اگر جلال تو در نه سپهرگیرد جایز تنگ ظرفی افلاک بشکند محور
80. ۸۰ثنای عزم تو نارم نبشت در دیوانکه همچو باد پراکنده می‌کند دفتر
81. ۸۱به عون چرخ همان‌ قدر حاجت است تو راکه بهر صیقلی آیینه را به خاکستر
82. ۸۲خدایگانا گویند حاسدی گفته‌ستکه ناسزا سخنی سر زدست از چاکر
83. ۸۳چگونه منکر باشم‌ که در محامد توثنای ناقص من چون هجا بود منکر
84. ۸۴گر این مراد حسودست حق به جانب اوستز حرف حق نشود رنجه مرد دانشور
85. ۸۵وگر مراد وی ازین سخن عناد منستکلیم را چه زیان خیزد از خوار بقر
86. ۸۶حسود اگر همه تیر افکند نترسم از آنکز مهر تست مرا درع آهنین در بر
87. ۸۷ز من نیاید جز بوی عود مدحت توگرم بر آتش سوزان نهند چون مجمر
88. ۸۸همیشه تاکه به شکل عروس قائمه رامساویست به سطح و دو ضلع سطح وتر
89. ۸۹عروس ملک ترا دولت جهان کابینجمال بخت ترا کسوت امان در بر
90. ۹۰ترا ستاره مطیع و ترا زمانه غلامترا فرشته معین و ترا خدا یاور