1. ۱شباهنگام ‌کز انبوه اخترفلک چون چهرهٔ من شد مجدّر
2. ۲درآمد از درم آن ترک فرخارگلش پر ژاله خورشیدش پراختر
3. ۳ز جز عینش روان لولوی سیالدر الماسش نهان یاقوت احمر
4. ۴تو گفی خفته در چشمانش افعیتوگفتی رسته از مژگانش خنجر
5. ۵دو چشمش خیره همچون جان عفریتدو زلفش تیره همچون قلب ‌کافر
6. ۶دویدم ‌کش نشانم تا فشانمغبار راهش از جعد معنبر
7. ۷چه ‌گفتم‌ گفتم ای خورشید نوشادچه‌گفتم‌گفتم ای شمشادکشمر
8. ۸رخت بر قد چو بر شمشاد سوریلبت بر رخ چو در فردوس ‌کوثر
9. ۹اسیر برگ شمشادت ضمیرانغلام سرو آزادت صنوبر
10. ۱۰چرا بر ماه ریزی عقد پروینچرا بر سیم باری‌ گنج‌ گوهر
11. ۱۱چه خواهی‌کان ترا نبود مسلمچه جویی‌ کان ترا نبود میسر
12. ۱۲گرت سیم آرمان‌ها اشک من سیمگرت زز آرزوها چهر من زر
13. ۱۳چو این ‌گفتم ز خشم آنسان برآشفتکه از بحران سقیم‌. از باد آذر
14. ۱۴گسست آن‌گونه تار گیسوان راکه‌ گفتی بر رگ جان‌ کوفت نشتر
15. ۱۵چنان بر باد داد آن تار زلفانکه ‌گیتی از شمیمش شد معطّر
16. ۱۶بگفتا ای فصیح عشقبازانکه هیچت نیست جز قولی مزور
17. ۱۷فصاحت را بهل بزمی بیارابلاغت را بنه خوانی بگستر
18. ۱۸فصاحت درخور پندست و تعلیمبلاغت لایق وعظست و منبر
19. ۱۹چرا خود را چنین عاشق شماریبدین خَلق ‌کریه و خُلق منکر
20. ۲۰به ترک عشق گوی و عشوه مفروشکه عاشق می‌نشاید جز توانگر
21. ۲۱نه جز بکر سخن بکریت در بزمنه جز فکر هنر فکریت در سر
22. ۲۲سقیم این فکرت از تحصیل اسبابعقیم آن بکرت از تعطیل شوهر
23. ۲۳تو نیز از خوان یغما غارتی‌ کنتو نیز، ارگنج نعمت قسمتی بر
24. ۲۴بگفتم خوان یغما خودکدامستبگفتا جود سلطان مظفر
25. ۲۵بگو مدحی ملک را ملک بستانبیا رنجی ببر گنجی بیاور
26. ۲۶محمد شاه غازی ‌کز هراسشبگرید طفل در زهدان مادر
27. ۲۷شهنشاهی‌که در ذاتش خداوندنهان‌کرد آفرینش را سراسر
28. ۲۸چه دیبا پیش شمشیرش چه خفتانچه خارا پیش صمصامش چه مغفر
29. ۲۹نوالش با دو صد دریا مقابلجلالش با دو صد دنیا برابر
30. ۳۰همه‌گنج وجود او را مسلّمهمه ملک شهود او را مسخر
31. ۳۱زکاخش بقعه‌یی هر هفت‌گردونز ملکش رقعه‌یی هر هفت ‌کشور
32. ۳۲تعالی همتش از ذکر بیرونتقدّس حشمتش از فکر برتر
33. ۳۳در اقلیمش جهان‌ کاخی مسدسبه چوگانش فلک‌گویی مدور
34. ۳۴جهان بی‌چهر او تنگست در چشمروان بی‌مهر او تنگست در بر
35. ۳۵گهر اندر صدف می‌رقصد از شوقکه شاهش بر نهد روزی بر افسر
36. ۳۶به لنگر نام عزمش‌گر نگارندخواص بادبان خیزد ز لنگر
37. ۳۷بنامیزد سمند باد پایشکه با او یال نگشاید کبوتر
38. ۳۸زگردش هرکجا دشتی محدبز نعلش هر کجا کوهی مقعّر
39. ۳۹موقر با تکش باد مخفّفمحقر با تنش‌ کوه موقر
40. ۴۰عنان بین بر سرش تا می‌نگویینشاید باد را بستن به چنبر
41. ۴۱چو خوی ریزد ز اندامش توگوییز چرخ همتش می‌بارد اختر
42. ۴۲چو خسرو را بر آن‌ بینی عجب نیستکه گویی آن براقست این پیمبر
43. ۴۳و یاگویی یکی دریای زخّارنهاد ستند برکوهان صرصر
44. ۴۴شها ای لشکرت در آب و آتشهمال ماهی و جفت سمندر
45. ۴۵فنا با تیر دلدوزت بنی عمقضا با تیغ خونریزت برادر
46. ۴۶به‌کاخت خانه روبی خان و فغفوربه قصرت ره نشینی رای و قیصر
47. ۴۷بر آنستم‌ که‌ کان زاسیب جودتتوانگر می‌نگردد تا به محشر
48. ۴۸صبا در پویهٔ رخش تو مدغمفنا در قبضهٔ تیغ تو مضمر
49. ۴۹تویی‌گر مکرمت‌گردد مجسمتویی گر معدلت آید مصور
50. ۵۰شهنشاها دو چشم خون‌فشانمکه پر خونند چون از می دو ساغر
51. ۵۱دو مه بیشست تا با من به‌ کینندبدان آیین ‌که با دارا سکندر
52. ۵۲همی‌ گویند کای بی‌مهر بدعهدهمی‌گویند کای مسکین مضطر
53. ۵۳نه آخر ما دو را از لطف یزدانرئیس عضوها فرموده یکسر
54. ۵۴چراگوش و زبان خویشتن رامقدم داری و ما را مؤخر
55. ۵۵زبانت بشمرد اخلاق خسرودو گوشت بشنود اوصاف داور
56. ۵۶زبان از گفتن و گوش از شنفتنبود همواره توفیقش مقرر
57. ۵۷نه آخر ما دو سال افزون نخفتیمز شوق روی شاه ملک پرور
58. ۵۸چه باشد جرم ما اجحاف بگذارجنایت بازگو ز انصاف مگذر
59. ۵۹ندانمشان جواب ایدون چه گویممگر حکمی‌کند شاه فلک فر
60. ۶۰پری را تا بود نفرت ز آهنعرض را تا بود الفت به جوهر
61. ۶۱عدویت را خسک بارد به بالینخلیلت را سمن روید ز بستر