1. ۱شادان رسید دوش نگارینم از سفروزگرد راه غالیه پاشیده بر قمر
2. ۲زانسان که هست بر رخ من نقش آبلهاز گرد راه مانده به رخسار او اثر
3. ۳گفتی دو زلف او دو فرشته است عنبرینبر چهر آفتاب بریشیده بال و پر
4. ۴از وهم کرده دایره‌ای‌کاین مرا دهانبر هیچ بسته منطقه‌ای‌کاین مراکمر
5. ۵معلوم من نشد که تنش بود یا حریرمفهوم من نشد که لبش بود یا شکر
6. ۶دستی زدم به زلفش و از هم‌گشودمشفی‌الحال بوی مشک برآمد ز بوم و بر
7. ۷گویند روز محشر یک نیزه آفتابتابد فراز خاک و صحیحست این خبر
8. ۸یک نیزه هست قد وی و رویش آفتابزان رو فتاده غلغلهٔ حشر در بشر
9. ۹زنجیر زلف او چو اسیران زنگباردلها قطار بسته به دنبال یکدگر
10. ۱۰از تاب زلف و آب رخش جسم و چشم منپرتاب چون شرر شد و پرآب چون شمر
11. ۱۱در زلفکانش بس که دل افتاده روی دلدر حلقه‌های او نبود شانه را گذر
12. ۱۲دندانه‌های شانه چو بر زلف او رسیداز هر کران زند به دل خلق نیشتر
13. ۱۳گفتی دو چشم عاریه فرموده از غزالو آن را به سحر تعبیه‌ کردست بر قمر
14. ۱۴چشم خروس را که همه خلق دیده‌انددزدیده کاین مراست لب سرخ جان شکر
15. ۱۵مانا که حسن هر دو جهان را بیافریددر جزو جزو صورت او واهب‌الصور
16. ۱۶حیران شدم که تا به چه عضوش کنم نگاهزیرا که بود آن یک ازین یک بدیع‌تر
17. ۱۷سوگند خورده است که از شرم پیکرشتاجر به فارس نارد دیبا ز شوشتر
18. ۱۸دستم اشاره‌یی به لب لعل او نمودز انگشت من دمید همه شاخ نیشکر
19. ۱۹رویش به موی دیدم و بگریستم بلیمه چون به عقرب آید بارد همی مطر
20. ۲۰باری ز جای جستم و بوسیدمش رکابزودش پیاده‌کردم و بگرفتمش ببر
21. ۲۱وانگه که موزهٔ سفر از پا کشیدمشبر سیم ساق او چوگدا دوختم نظر
22. ۲۲گفتا به ساق من چکنی این‌قدر نگاهگفتم بسی به سیم تو مشتاقم ای پسر
23. ۲۳خندید و گفت‌ کس ندهد سیم خود به ‌مفتیک مشت زر بیاور و سیم مرا بخر
24. ۲۴گفتم که زر ندارم لیکن گرت هواستاز مدح خواجه بر تو فشانم همی ‌گهر
25. ۲۵کان هنر سپهر ظفر صاحب اختیارسالار ملک فارن حسین‌خان نامور
26. ۲۶آن سروری که پیشی بر وی نیافت کسجز آنکه پیش پیش رکابش دو‌د ظفر
27. ۲۷جز خشکی لب و تری دیده خصم اودر بحر و بر نصیب نیابد ز خشک و تر
28. ۲۸کس را به غیر تیر نراند ز پیش خویشوان نیز بهر دفع حسودان بد سیر
29. ۲۹ای در جهان شریفتر از روح در بدنوی در زمان عزیزتر از نور در بصر
30. ۳۰امضا دهد عزایم قدر ترا قضااجراکند اوامر امر ترا قدر
31. ۳۱از روی ورای تو دو نمونه است ماه و مهروز مهر وکین تو دو نشانه است خیر و شر
32. ۳۲در روز حشر آید هر چیز در شمارجز جود دست تو که برونست از شمر
33. ۳۳گر‌ بوالبشر لقب نهمت بس غریب نیستکامروز خلق را به حقیقت تویی پدر
34. ۳۴کوته بود ز قامت بخت بلند توگر روزگار ابره شود چرخ آستر
35. ۳۵زان در شبان تیره گریزد عدوی توکز سهم تو ز سایهٔ خود می‌کند حذر
36. ۳۶پشتی‌که همچو تیغ نشد خم به پیش تواو را به راستی چو قلم می‌برند سر
37. ۳۷رضوان خلد اگر تف تیغ تو بنگردحسرت خورد که کاش بدم مالک سقر
38. ۳۸صدرا حکایت من و یار قدیم منبشنو که گوش دشمنت از غصه باد کر
39. ۳۹امروز گاه آنکه برون آمد آفتابماهم چو یک سپهر سهیل آمد از سفر
40. ۴۰ننشسته و نشسته رخ از گرد راه ‌گفتفرسودهٔ رهم به می‌ام خستگی ببر
41. ۴۱زان باده بردمش‌ که اگر قطره‌یی از آنریزی به سنگ خاره شود سنگ جانور
42. ۴۲نوشید و تندگشت و ترش‌کرد ابروانگفتا شراب شیرین تلخی دهد ثمر
43. ۴۳شرب‌م بد ای‌ن شراب وز طعم همی مراافسرده‌گشت خاطر و آزرده شد جگر
44. ۴۴گفتم هلا چه جرم و خیانت به من نهیبگشای چشم و بر لب و دندان خود نگر
45. ۴۵زیرا ز بس‌ که هست دهان تو شکرینشرین شود شراب چو در وی‌کند گذر
46. ۴۶این باده تلخ بود به مانندهٔ‌گلابشیرین شد این زمان ‌که درآمیخت با شکر
47. ۴۷خندید و دوستانه به دشنام لب گشودکای فتنهٔ جهان چکنی این همه هنر
48. ۴۸خلاق نظم و نثری و مشهور شرق و غربسحار نکته سنجی و معروف بحر و بر
49. ۴۹نبود عجب‌ که شعر ترا در بهشت حوراز بهر دلفریبی غلمان ‌کند ز بر
50. ۵۰وانگه ز هرکران سخنی رفت در میانتا رفته رفته جست ز احوال من خبر
51. ۵۱گفتم هزار شکر که صیتم چو آفتاباز خاوران‌ گرفته همی تا به باختر
52. ۵۲تا صاحب اختیار به شیراز آمدستهر روز کار من بود از خوب خوبتر
53. ۵۳در عهد او غمی به خدا در دلم نبودغیر از غم فراق تو ای سرو سیمبر
54. ۵۴وانهم به سر رسید چو از در در آمدیگفتا که در زمانه رسد هر غمی به سر
55. ۵۵پس‌ گفت این‌ زمان به چه‌کاری و باکه یارگفتم به‌ کار باده و با یار سیمبر
56. ۵۶گفتا که ‌کیست یار تو گفتم بتان همهدر حیرتم‌ که تا به ‌کدامین‌ کنم نظر
57. ۵۷خوبان شهر با دل من جسته‌اند خویهر روز می‌کنند به بنگاه من حشر
58. ۵۸گه شعر کی ملیح سرایم به مدح اینوانگه شویم دوست چو پرویز با شکر
59. ۵۹با این‌ کنم مطایبه از صبح تا به شببا آن‌ کنم ملاعبه از شام تا سحر
60. ۶۰گفتا دریغ ازین دلک هرزه‌گرد توکاو چون گدای خانه به دوشست دربدر
61. ۶۱یاری چو من‌ گزین‌ که نماید ترا به طبعمستغنی از محبت ترکان‌ کاشغر
62. ۶۲گفتم تو آفتابی و خوبان شعاع تودر شرق و غرب از ره وصل تو پی‌سپر
63. ۶۳هرگه که دست من به مؤثر نمی‌رسدناچارم ای پسر که شتابم پی اثر
64. ۶۴گفت این زمان‌ که آمدم و باز دیدیمحالت چگونه باشد گفتم ز بد بتر
65. ۶۵زانسان به خشم رفت که گفتی ز مژگانشبارد همی به پیکر من ناچخ و تبر
66. ۶۶گفت از چه رو ز بد بتری ‌گفتمش ز شرمنقدی به‌ کف ندارم جز نقد جان و سر
67. ۶۷شرم آیدم‌ که تا کنمت خرج آب و نانحیرانم از کجا دهمت و جه خواب خور
68. ۶۸گفت این زمان تو گفتی‌ کز صاحب اختیارهر روز کار من شود از خوب خوب‌تر
69. ۶۹مرسوم پار را مگرت مرحمت نکردگفتم مطوّلست و بگویمت مختصر
70. ۷۰یک نیمه را حوالهٔ عمال کرد و بازفرمود نقد می‌دهمت نیمهٔ دگر
71. ۷۱آن نیمهٔ حواله سپردم به قرض خواهزین نیم نقد باید ترتیب ما حضر
72. ۷۲شرم آیدم‌ که زحمت خدام او دهمکان نیم نقد یابم و آسایم از خطر
73. ۷۳گفتا ترا حکیم‌ که خواند که ابلهینادیده‌ام نظیر تو در هیچ بوم و بر
74. ۷۴دانی‌که عاشقست‌ کف صاحب اختیاربر هر لبی‌که خواهد ازو گنج سیم و زر
75. ۷۵تو چون ‌گدای‌ کاهل جاهل نشسته‌ایبر در خموش و خانه خدا از تو بی‌خبر
76. ۷۶شیئی اللهی بزن‌که برآید ز خانه بانگیا اللهی بگو که‌ گشایند بر تو در
77. ۷۷الحق خجل شدم‌ که به تحقیق هرچه‌‌ گفتحق بود و حرف حق را در دل بود اثر
78. ۷۸اکنون تو دانی وکرم خویش وفضل خویشتو مفتخر به فضلی و ما جمله مفتقر
79. ۷۹من بندهٔ توام تو خداوند نعمتیکافیست عرض حال خود از بنده این‌قدر
80. ۸۰تا جن و انس و وحش و دد و دام می‌کننددر بر و بحر نعت خداوند دادگر
81. ۸۱شکر تو باد شیوهٔ سکان آب خاکمدح تو باد پیشهٔ قطان بحر و بر
82. ۸۲هرکاو عدوی جان تو مالش بود هباهرکاو حسود بخت تو خونش بود هدر
83. ۸۳پشتش ز بار غم نشود گوژ چون‌کمانهرکاو به راستی به تو پیوست چون وتر