1. ۱سیه زلف از بر آن چهر دلبرچو دود می‌پیچد به مجمر
2. ۲از آن پیوسته می‌بینی‌ که داردفضای عالم از طیبت معطر
3. ۳سیه چون قلب نمرودست و باشددر آذر همچو ابراهیم آزر
4. ۴ز چینش طلعت دلبر فروزانچو جِرم ماه از برج در پیکر
5. ۵تو گویی بیضهٔ بیضا گرفتهعقابی تیره پیکر زیر شهپر
6. ۶معاذالله به صید طایر دلعقابی کی چنین باشد دلاو‌ر
7. ۷بود همرنگ زاغ ار هیچگه زاغخرامد اندر آذر چون سمندر
8. ۸علی‌الله زاغ هرگز می‌نگیردمکان همچون سمندر اندر آذر
9. ۹ز سر تا پا همه تابست و حلقهز پا تا سر همه چینست ‌و چنبر
10. ۱۰بهر تاریش تاتاریست پنهانبهر چینیش صد چینست مضمر
11. ۱۱بود تحریر اقلیدس تو گوییزده بس دایره سر یک به دیگر
12. ۱۲قمر را متصل دارد زره‌پوشزره گویمش مانا یا زره‌گر
13. ۱۳در او بس طیب و تاریکی تو گوییبود مشکش پدر عودش برادر
14. ۱۴سراپا ظلم و چون انصاف مطبوعهمه ‌تن ‌‌کذب و چون ‌صدقست در خور
15. ۱۵ره دلها زند هر دم به رنگیزهی نیرنگ ساز و سحرپرور
16. ۱۶همه اقلیم دل او را مسلمهمه اقطار حسن او را مقرر
17. ۱۷به صورت عقرب و خورشید بالینشبه طینت افعی و سوریش بستر
18. ۱۸نه موسی و ید بیضاش در جیبنه زندان و مه ‌کنعانش در بر
19. ۱۹به‌گونه تیره و درکینه چیرهچو غژمان افعی و پیچنده اژدر
20. ۲۰ندیدم ای شگفت از مشک افعینباشد ای عجب اژدر ز عنبر
21. ۲۱به افعی‌ کی شود مینو مقابلباژدر کی ارم گردد مسخر
22. ۲۲بود همسنگ‌ کفر از بس مشوّشبود همرنگ شام از بس مکدّر
23. ۲۳قرین گر کفر با ایمان صادقرهین گر شام با صبح منور
24. ۲۴به صید و قید دل دامان کینشچو دزدان تا کمر دایم مشمّر
25. ۲۵به قطع دست سارق شرع را حکمولی باید برید این دزد را سر
26. ۲۶مرا زین ‌کهنه دزد از لعل جاناننگردد هیچگه عیشی میسّر
27. ۲۷دو سیصد بار افزون آزمودمهمی ملسوع را تلخست شکر
28. ۲۸نه آدم را مگر از فتنهٔ مارفراق افتاد با فردوس و کوثر
29. ۲۹فری آن زلف مشک‌افشان که گوییمر او را نافهٔ آهوست مادر
30. ۳۰ازو در صفحهٔ آفاق طبیعتوزو در چهرهٔ دلدار زیور
31. ۳۱پرند و شین‌ که از سودای جانانپریشانتر بدم از زلف دلبر
32. ۳۲به رشک لعبت فر خار و کشمیردرآمد از درم آن سرو کشمر
33. ۳۳به عارض هشته یک خرمن شقایقبه مژگان بسته سیصد جعبه نشتر
34. ۳۴دو زلفش هر یکی یک دشت سنبلدو چشمش‌ هر یکی یک باغ عبهر
35. ۳۵ز مشکش در قمر درعی هویداز سیمش در کمر کوهی مستّر
36. ۳۶مرا زان کوه غم چون‌ کوه فربهمرا زان مشک تن چون موی لاغر
37. ۳۷کمر همواره در کوهست و او رابود زیر کمر کوهی موقر
38. ۳۸به‌کوه او زبر هر کس فرا شدشود بر هر مراد دل مظفر
39. ۳۹غرض بنشست و ساغر خورد و بشکفترخش‌ گل‌ گل چو باغ از آب ساغر
40. ۴۰چو دور هشت و نه طی شد ز مستیقرین فرش بستر کرد پیکر
41. ۴۱من از جا جستم و بوسیدم لبشکشیده همچو جانش تنگ در بر
42. ۴۲گرفتم کام دل چونان که دانیکه دیو نفس غالب بود بی‌مرّ
43. ۴۳به خود گفتم که قاآنی بهش باشکه راه دین زند نفس بد اختر