1. ۱چو عید آمد و ماه صیام ‌کرد سفرامید هست ‌که یابم به‌ کام خویش ظفر
2. ۲‌کنون ‌که ماه مبارک نمودم عزم رحیلبهل ‌که تا برود رفتنش‌ مبارکتر
3. ۳اگرچه بود مه روزه بس عزیز ولیعزیزتر بود اکنون که کرد عزم سفر
4. ۴نه هرکه بست لب از آب و نان بود صایمنه هرچه جمع شود در صدف شود گوهر
5. ۵چو واعظ آنچه دهد پند خلق خود نکندنشسته بر زبر دار به‌که بر منبر
6. ۶به زرق مرد ریاکار خوب می‌نشودکه زشت هرگز زیبا نگردد از زیور
7. ۷چو هر چه‌ گفت زبان دل بود مخالف آنمسیست تیره‌ که اندود کرده‌اند به زر
8. ۸کسی‌که وعظ ریایی‌کند به مجمع عامبرای‌ خود شبه ست و برای خلق‌ گهر
9. ۹به‌ گوش کس نرود وعظ واعظ از ره‌ کذبچو خود ثمر نبرد کی برند خلق ثمر
10. ۱۰کرا موافق‌ گفتار بنگری‌ کردارمده ز دست اگر مؤمنست اگر کافر
11. ۱۱یکی منم نه ریا دانم و نه تزویریبط شراب همی خواهم و بت دلبر
12. ۱۲گهی شرابی نوشم به بوی همچو گلابگهی نگاری بوسم به روی همچو قمر
13. ۱۳گناه هر دو جهان دارم و ندارم باککه هست در دل من مهر پاک پیغمبر
14. ۱۴چو در ولای پیمبر رهین بود دل منخلل بدو نرسانند ساقی و ساغر
15. ۱۵مرا ز لاله‌رخان دلبریست غالیه‌مویستاره‌ طلعت و سیمین‌عذار و سیمین‌بر
16. ۱۶به آب خضر لبش بسته بندی از یاقوتبه دور ماه خطش هسته دامی از عنبر
17. ۱۷کشیده بر لب جانبخش خط مشکینشبر آب خضر ز ظلمات سد اسکندر
18. ۱۸لبش ز روزه چو اندیشهای من باریکتتش ز غصه چو اندامهای من لاغر
19. ۱۹گداخته لب چون شکرش ز بی‌ آبیاگرچه می‌بگدازد همی در آب شکر
20. ۲۰گرفته‌ گونهٔ خیری شکفته سرخ‌ گلشبلی ز آتش احمر همی شود اصفر
21. ۲۱دلی که در بر سیمینش سخت چون سندانز تف روزه برافروختست چون اخگر
22. ۲۲به هر طرف متمایل قدش‌ ز سورت صومچنان‌که تازه نهال از وزیدن صرصر
23. ۲۳ببسته لب ز خور اندر هوای باغ بهشتبهشتئی ‌که بهشتش به تازگی چاکر
24. ۲۴به جای حرز یمانی ز شعر قاآنیهمی مدیح خداوند می‌کند از بر
25. ۲۵مهین اتابک اعظم‌ که ماه تا ماهیبه طوع طبع ورا چاکرند و فرمانبر
26. ۲۶‌‌کتاب‌رحمت و فهرست فضل و دفتر فیضسجل دانش و طغرای جود و فر هنر
27. ۲۷رواج فضل و خریدار هنگ و رونق هوشکساد ظلم و نمودار عدل و اصل ظفر
28. ۲۸طراز مسند و ایوان و نام‌آور رزم‌عدوی معدن ه‌ر دریا ه‌ر بدسگال ذر(
29. ۲۹جهان مجد و محیط سخا و ابر کرمسهیل رتبت و چرخ علا و بحر نظر
30. ۳۰به طبع پاک خداوندگار مهر منیربه دست راد خجالت‌فزای یم و مطر
31. ۳۱به نزد دستش ابرست در حساب دخانبه پیش طبعش بحر است در شمار شمر
32. ۳۲همه نواهی ‌او را مطاوعست قضاهمه اوامر او را متابعست قدر
33. ۳۳بزرگوارا گردنده آسمان بلندنهاده از پی رفعت بر آستان تو سر
34. ۳۴کمال و فر و هنر بر خجسته پیکر توچنان ملازم‌کاندر ده‌ر دیده ت‌رر بصر
35. ۳۵مدد ز چرخ نخواهی اگرچه آینه راز بهر صیقل حاجت بود به خاکستر
36. ۳۶فلک ضمانت ملک آن زمان سپرد تراکه بود ایران ویران و ملک زیر و زبر
37. ۳۷ز دجله تا لب جیحون ز طوس تا به ارسز پارس تا در شوشی ز رشت تا ششتر
38. ۳۸نه‌گنج بود و نه لشکر نه ملک و نه مالنه ساز بود و نه سامان نه سیم بود و نه زر
39. ۳۹تو رنج بردی ‌و از خاینان‌ گرفتی‌ گنجبه ‌گنج و خواسته هر روز ساختی لشکر
40. ۴۰پس آنقدر به همه سو سپه فرستادیکه تا نبیند دانا نیفتدش باور
41. ۴۱سپاهی از مژهٔ مرگشان به دست سنانز ناخن ملک‌الموتشان به‌کف خنجر
42. ۴۲همه جای تن به الوند هشته در جوشنبه جای سر همه البرز بسته بر مغفر
43. ۴۳گرفته برق یمان را به دست جای سناننهفته‌کوه‌گرن را به سینه جای جگر
44. ۴۴سخن‌کشد به دراز آنچنان به همت توگرفت ایران زیب‌و ف‌روغ ه‌ر شوکت ه‌ر فر
45. ۴۵که طعنه می‌زند ایدون بهشت باغ بهشتز بس به زینت و زیبندگی بود اندر
46. ۴۶اگر بگویم در خاوران چهاکردیسخن درازکشد تا به دامن محشر
47. ۴۷وگر ز فتنهٔ مازندران سخن رانمز شاهنامه بشویند نام رستم زر
48. ۴۸به ملک‌کرمان راندی و با زبان سنانخیانتی ‌که عدو‌ کرد دادیش‌ کیفر
49. ۴۹اگر ز خطهٔ شیراز و یزد شرح دهمچنان درازکه شیرازه بگسلد دفتر
50. ۵۰هنوز اول اردیبهشت طالع تستشکوفه ‌کرده درختان و نانموده ثمر
51. ۵۱هنوز خاقان فارغ نشسته بر دیهیمهنوز فغفور آسوده خفته در منظر
52. ۵۲هنوز چیپال از هند می‌ستاند باجهنوز هرقل‌ در روم می‌نهد افسر
53. ۵۳به یک دو ماه اگر باج خواهی از خاقانبه یک دو سال اگر تاج گیری از قیصر
54. ۵۴زنی سرادق خرگه ‌فراز نه ‌گردوننهی لوای شهنشه به دوش‌ هفت اختر
55. ۵۵کشی جنیبت سلطان به‌ مرز قسطنطینبری‌ کتیبت دارا به ملک کالنجر
56. ۵۶بساط خاک طرازی برای مهر ضیابسیط‌کیهان‌گیری به تیغ خصم شکر
57. ۵۷به هرکنار کنی روی شوکتت ز قضابه هر دیار نهی پای نصرتت باثر
58. ۵۸سپاه شاه به بخت تو است مستوثقبقاع ملک به عدل تو است مستظهر
59. ۵۹به‌کاخ قدر توگیتی چو آستانهٔ‌کاخبه باغ جاه توگردون چو شاخ سیسنبر
60. ۶۰جهان چه باشد کز امر تو بتابد رویفلک که باشد کز حکم تو بپیچد سر
61. ۶۱خبرز مردم پیشینه بود در فر و هوشعیان نمود وجود تو آنچه بود خب‌ر
62. ۶۲سرای جاه تو هرجا نهند حلقهٔ چرخز بسکه خرد نماید چنان‌که حلقه به در
63. ۶۳به فر بخت تو بادا قوام‌کار جهانبود قوام عرض تا همیشه از جوهر