1. ۱چو زآشیانهٔ چرخ این عقاب زرین‌پربه هر دریچه ز منقار ریخت شوشهٔ زر
2. ۲دریچهٔ فلک از نقرهٔ سپید گشودوز آن میانه فرو ریخت دانهای ‌گهر
3. ۳برین سپهر رَمادی یکی نُعامهٔ زردگشود بال و فرو خورد هرچه بود اخگر
4. ۴غریق نیل فلک شد ستاره چون فرعوننمود تا ید بیضا ز خور کلیم سحر
5. ۵ز آب خیزد نیلوفر و شگفت اینستکه خاست چشمهٔ آب ازکنار نیلوفر
6. ۶بسان بخت شهنشه ز خواب شستم رویکه تا چو خامه ببندم به مدح شاه‌کمر
7. ۷هنوز خانه نیالوده بُد به مشک دهانکه آن غزال غزلخوان رسید مست از در
8. ۸بر آفتاب پریشیده پرّ و بال غراببه لاله برگ نهان‌ کرده تُنگهای شکر
9. ۹ز لعل سرخ حصاری کشیده گرد عدمز مشک ناب هلالی نموده زیر قمر
10. ۱۰به زیر قرص قمر کنده چاهی از سیمابفراز تنگ شکر بسته جسری از عنبر
11. ۱۱ز ره نیامده بر جست از نشاط و سرورچه‌ گفت‌ گفت‌ که از فتح شه رسید خبر
12. ۱۲چو داد این‌ خبر اعضای من ز غایت شوقدر استماع سخن جمله گوش شد چو سپر
13. ۱۳هنوز بود معلق سخن درو‌ن هواکه جان گرفت و چو هوشش به مغز داد مقر
14. ۱۴به خویش‌ گفتم آیا ملک چه ملک ‌گشودکه بود خصمش و بر وی چگونه یافت ظفر
15. ۱۵مگر جهان دگر آفرید بارخدایکه شد مسخر کیهان خدای‌ کیوان‌ فرّ
16. ۱۶و یا قضا و قدر با ملک شدند عدوکه ‌گشت شاه جهان چیره بر قضا و قدر
17. ۱۷به یار گفتم‌ کای برتر از بهشت خدایبرافکن از سر مستورهٔ سخن معجر
18. ۱۸سخن چو رشتهٔ امید من مکن کوتاهکه هرچه چون سر زلفت دراز اولیتر
19. ۱۹ندانم از دو جهان‌ کشوری به‌ غیر عدمکه جیش شه نزند پرّه اندر آن ‌کشور
20. ۲۰نبینم از همه عالم به‌ غیر آن سر زلفسیه‌دلی که ز فرمان شه بپیچد سر
21. ۲۱چه‌گفت‌گفت مگر هیچت آگهی نبودز فتنه‌ای ‌که برانگیخت خصم بدگوهر
22. ۲۲کمینه بنده‌ای از بندگان شاه جهانکه بود تالی ابلیس در نهاد و سیر
23. ۲۳سه مه فزون ‌که به‌‌ کیهان خدای طاغی شدبر آن مثابه‌ که ابلیس با مهین داور
24. ۲۴ز نام خود به طمع اوفتاد غافل ازینکه هدهدی نشود پادشا به یک افسر
25. ۲۵ز ری شهنشه اعظم پی سیاست اوگسیل ‌کرد سپاهی چو مور بی‌حد و مر
26. ۲۶به جای تن همه البرز بسته در جامهبه جای دل همه الوند هشته در پیکر
27. ۲۷نهفته عاریه چنگال شیر در شمشیرنموده تعبیه دندان ‌گرک در خنجر
28. ۲۸چهل عرادهٔ ‌گردنده توپ قلعه‌ گشاینهنگ هببت و تندرخروش و برق‌شرر
29. ۲۹همه جحیمی و دیوار آن جحیم آهنهمه سحابی و باران آن سحاب آذر
30. ۳۰سپاه شاه چو با خصم‌ گشت رویاروز هرکرانه برو تنگ بست راه‌گذر
31. ۳۱رسید کار به جایی ز ازدحام عدوکه در قلوب بر اوهام تنگ شد معبر
32. ۳۲هنوز مهرهٔ آن مارهای مور اوبارنگشته چرخ‌گرای و نگشته باره سپر
33. ۳۳که خصم شاه‌ که بادش زبان ‌کفیده چو مارپی ‌گریز برآورد همچو موران پر
34. ۳۴به طالع شه و تأیید خواجه لشکر خصمچنان شدند گریزان ‌که پشه از صرصر
35. ۳۵نگار من چو بدین جایگه رساند سخنچه ‌گفت‌ گفت ‌که‌ای پیشوای اهل هنر
36. ۳۶ز بهر تهنیت شاه و‌ فتح لشکر شاهترا سزد که سرایی چکامه‌یی ایدر
37. ۳۷به خنده‌ گفتمش ای شوخ این سخن‌ بگذارزبان ببند و ازین مدح و تهنیت بگذ‌ر
38. ۳۸حسود را چه‌کنم یاد در برابر شاهجهود را چه برم نام نزد پیغمبر
39. ۳۹مگر ندانی شه را به طبع ننگ آیدکه نام خاقان پیشش برند یا قصر
40. ۴۰خدای را چه فزاید ازین‌ که شیطان راذلیل‌کرد و نمود انتقام و راند ز در
41. ۴۱وز این‌ نشاط‌ ‌که گو‌ساله را بسوخت کلیمکلیم را نبود مدح و تهنیت در خور
42. ۴۲روان مهدی آخر زمان چه فخر کندازین نویدکه دجالی اوه‌تاد ز خر
43. ۴۳به صعوه‌ای‌که زند لاف سلطنت با جفتکجا سلیمان بندد به انتقام کمر
44. ۴۴کی از طنین ذبابی پلنگ راست زیانکی از حنین حبابی نهنگ راست حذر
45. ۴۵بسست بخت شهه و عون خواجه ناظم ملکنه جهد لشکر باید نه رنج تیغ و تبر
46. ۴۶به هرچه در دو سرا قاهرند بی‌آلتبه هرکه در دو جهان قادرند بی‌لشکر
47. ۴۷سلاحشان گه دشمن کشیست مرگ و سقامسپاهشان‌گه لشکرکشیست جن و بشر
48. ۴۸به ترک چرخ گر آن گوید این حصار بگیربه‌ گرگ مرگ ‌گر این ‌گوید آن سوار بدر
49. ۴۹نه ترک چرخ ز احکام آن بتابد روینه گرک مرگ ز فرمان این بپیچد سر
50. ۵۰وگر به قتل بداندیش خود خطاب‌ کندبه آهنی‌ که به‌ کان اندرون بود مضمر
51. ۵۱به‌کوره ناشده از بطن‌ کان هنوز آهنبرد به‌ گونهٔ خنجر حسود را حنجر
52. ۵۲وگر به نطفهٔ اعدای خویش‌ خشم آرنددر آن زمان‌که رود در رحم ز صلب پدر
53. ۵۳به شکل حلقهٔ زنجیر بر تنش پیچدهر آن عصب‌ که بود در مشیمهٔ مادر
54. ۵۴هماره تاکه به شکل عروس ‌قائمه رابرابر ست به سطح دو ضلع سطح وتر
55. ۵۵عروس بخت شهنشاه را به حجلهٔ ملکخلود بادا مشاطه و بقا زیور