1. ۱خرم بهار من‌که ز عیداست تازه‌تردر اول بهار چو عید آمد از سفر
2. ۲از راه نارسیده شوم راست از زمینکارم همی به‌بر قدم آن سروکاشمر
3. ۳خندان به نازگفت‌که آزاده سرو رانشنیده‌ام هنوزکسی آورد به‌بر
4. ۴باری به ‌برگرفتم و بوسیدمش چنانکدارد هنوزکام و لبم طعم نیشکر
5. ۵بنشاندمش به پیش و مئی دادمش‌کزوهمرنگ لاله شد رخ آن ماه‌کاشغر
6. ۶می‌درجگر چو رفت‌شودخون‌و زان‌می‌اشعارض به رنگ خون شد نارفته در جبر
7. ۷گفتم‌کنون‌که روی تو از می چو‌ گل شکفتقدری شکرفشان ز لب خویش ای پسر
8. ۸زیرا که هست چشم تو بیمار و لازمستبهر علاج مردم بیمار گلشکر
9. ۹گفت ای حکیم حکمت مفروش و می بنوشناید هنر به‌کار کن فکر سیم و زر
10. ۱۰حال بگو که سال کهن بر تو چون‌‌ گذشت‌فتم نکوگذشت ز الطاف دادگر
11. ۱۱از حال سال تازه‌که آید خبر مپرستخود بنگری عیان و عیان بهتر از خبر
12. ۱۲گر دست من تهی بود از سیم و زر چه باکدارم دلی چو دریا لبریز ازگهر
13. ۱۳گنج رضا وکنج قناعت مرا بس استحاصل ‌ز هر چه‌ هست به‌‌ گیتی ز خشک و تر
14. ۱۴در تن چو رو‌ح دارم‌گور عور باش‌ تندر سر چو مغز دارم‌ گو عور باش‌ سر
15. ۱۵پشمی‌کلاه را چکند ماه مشک‌بویمشکین لباس را چکند یار سیمبر
16. ۱۶من همچو قطب ساکن و شعرم چو آسماندایم به‌گردش‌ است ز خاور به باختر
17. ۱۷چون آفتاب همت پروین‌گرای منبگرفته شرق و غرب جهان زیر بال و پر
18. ۱۸صد سال هست نانم بر سفرهٔ قضاآماده است و آبم در کوزه قدر
19. ۱۹دی رفت و روزی آمد و امروز هم‌ گذشتفردا چو شد هم آید روزیش بر اثر
20. ۲۰فردا هنوز نامده و نانموده جرمروزیش از چه برد رزاق جانور
21. ۲۱دی چون ‌گذشت و خواندی فرداش روز پیشپس هرچه ‌هست فردا چون دیست در‌گذر
22. ۲۲عز و جلال من همه در مهر مصطفی استوین شعر ترکه هستش روح‌القدس پدر
23. ۲۳هر شعر ترکه‌گویم در مدح مصطفیروحم ز عرش گویدکاحسنت ای پسر
24. ۲۴زان پس فرشتگان را ز ایزد رسد خطابکاین مرغ را به شاخهٔ طوبی سزد مقر
25. ۲۵وانگه فرشتگان را با حیرتی عظیمگویند نرم نرمک پنهان به یکدگر
26. ۲۶بخ‌بخ بر این جلال ‌که چشم ستاره ‌کورهی‌هی ازین مقال‌ که ‌گوش زمانه ‌کر
27. ۲۷چون ماهم این مقالت شیرین ز من شنیدزانگونه مات ‌گشت‌ که در روشنی بصر
28. ۲۸آنگه به‌ رقص ‌و وجد و طرب آمد آنچنانکاز جنبش نسیم درختان بارور
29. ۲۹گفتا پس‌ از ولای خدا و رسول و آلاز مردمان عزیزترت‌ کیست در نظر
30. ۳۰گفتم توگرچه هستی چون جان برم عزیزمهر عزیز خان بود از تو عزیزتر
31. ۳۱عنوان آفرینش و قانون داد و دیندیباچهٔ جلالت و فهر ست فال و فر
32. ۳۲میری که نام او را بر دانه‌ گر دمندناکشته ریشه آرد و نارسته برگ و بر
33. ۳۳ای‌ کز هراس تیغ تو هنگام‌ گیر و دارخصم ترا شود مژه در چشم نیشتر
34. ۳۴مغز و دل است‌ گویی اندام تو تمامکز پای تا به سر همه هوشستی و هنر
35. ۳۵شاهنشه و اتابک اعظم‌ که هر دو راآ‌رد سجود روز‌ و شب از چرخ ماه و خور
36. ۳۶آن شمس نوربخش است این ماه نورگیرتو بسته پیش‌هر دو به‌طاعت‌همی‌کمر
37. ۳۷وان ‌شمس و آن‌ قمر را زان ‌رو نظر به تستکاندر سعادتی تو چو برجیس مشتهر
38. ۳۸از هر نظر فزون به سعادت شمرده‌اندتثلیث مشتری را با شمس و با قم‌ر
39. ۳۹بر درگه ملک ‌که سلیمان عالمستخدام تو ز مور و ملخ هست بیشتر
40. ۴۰زان گونه منkیند خرگوش مادهحیکزهیبت تو بیند درحمله شیر نر
41. ۴۱سروی‌ که روز جود تو کارند بر زمینآن سروگونه‌گونه چو ط‌ربی دهد ثمر
42. ۴۲یزدان گذاشت نام ترا از ازل عزیزنامی که او گذارد اینسان کند اثر
43. ۴۳قاآنیا عنان سمند سخن بکشاندیشه‌ کن ز کید حسودان بد سیر
44. ۴۴تو مشک می‌فشانی و دارد عدو زُکاموز بوی مشک گیرد مزکوم دردسر
45. ۴۵کید عدو اگرنه سبب شد چرا چنیننزد عزیز مهتر خود خوارم این قدر
46. ۴۶گر ناله‌ای نمود نهان ابر کلک مناز رعد چاره نیست چو ریزد همی مطر
47. ۴۷تا صلح و جنگ هر دو بود در میان خلقتا شر و خیر هر دو بود قسمت بشر
48. ۴۸جنگت نصیب دشمن و صلحت نصیب دوستتا زین خلیل خیر برد زان حسود شر
49. ۴۹ایزد کنار در دو جهانت عزیز و بازبر هرچه دوست دارد بخشد ترا ظفر