自淇涉黃河途中作十三首 六 — سروده‌ها در راهِ گذر از رودِ چی به رودِ زرد — ششم (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1در روزی پاییزی بر سکوی هواتای بالا رفتم؛ سکو بلند است و پاییز رو به پایان.•秋日登滑臺，臺高秋已暮。
2. 2تنها رفتن خشنودم نکرده، و دل‌تنگیِ زادگاه بی‌حالم ساخته است.•獨行既未愜，懷土悵無趣。
3. 3روزگارِ جین و سونگ چه پریشان بود؛ قبیله‌های چیانگ و هو پراکنده می‌تاختند.•晉宋何蕭條，羌胡散馳騖。
4. 4آن روزگار تدبیرِ جنگی نبود، و همین‌جا پاسگاهِ مرزی شد.•當時無戰略，此地即邊戍。
5. 5جنگ‌ها بیهوده رنج بردند؛ که می‌گوید کوه و رود استوار است؟•兵革徒自勤，山河孰云固。
6. 6در فراغت شادمان از بلندی می‌نگرم، و از دیدنِ چیزها بر آوارگیِ خود اندوه می‌خورم.•乘閑喜臨眺，感物傷遊寓。
7. 7پیشِ خورشیدِ فرونشسته دل‌تنگ می‌مانم، آنجا که بادبان‌های دور سرگردان‌اند.•惆悵落日前，飄颻遠帆處。
8. 8بادِ شمال ده‌هزار لی می‌وزد، و غازهای رو به جنوب را شمار نیست.•北風吹萬里，南雁不知數。
9. 9اندیشهٔ بازگشت بی‌کران است، و ابر و ریگ بیش از پیش در هم می‌پیچند.•歸意方浩然，雲沙更廻互。