1. ۱ای روزگار را به وجود تو خرّمیبر خویشتن ببال که یکتای عالمی
2. ۲چون آسمان به عرصة آفاق سروریچون آفتاب در همه کشور مسلّمی
3. ۳بر سایة تو سجده برد نور آفتابکاندر نسب زاشرف اولاد آدمی
4. ۴قدر ترا پرستش ایام شد جلالکز رتبه بر تمامت عالم مقدّمی
5. ۵بر ذات تست نازش دین و دول که توسلطان علم بودی و دستور عالمی
6. ۶در جنب لاتناهی ابعاد جاه خویشبرهم زن قضیّة برهان سلّمی
7. ۷حصر فضایل تو نصیب شماره نیستاین جایگه بود که فزونی کند کمی
8. ۸خاک درت به دیدة افلاک توتیاستاینجا بلند چون نشود قدر آدمی!
9. ۹گلزار دولت تو ازل‌پرور آدمستزان با ابد درست کند عهد خرّمی
10. ۱۰ابر از کجا و تربیت این چمن کجادریا درین محیط کند مشق شبنمی
11. ۱۱بنیان شوکت تو که همسایة قضاستباج از سپهر پیر ستاند ز محکمی
12. ۱۲تا غم به دولت تو ز دل‌ها کناره کردعشرت گرفته است برات مسلّمی
13. ۱۳داغ خود آفتاب چرا به نمی‌کنداکنون که هست لطف ترا کار مرهمی
14. ۱۴گر آفتاب دم زند از نور جبهه‌اتدر چارفصل کم نشود فیض خرّمی
15. ۱۵سیمای جبهة تو دم از نور می‌زندمعلوم می‌شود که به خورشید توأمی
16. ۱۶در مجمع مشاهده جسم مروّحیدر محفل مناظره روح مجسّمی
17. ۱۷در مجلس تو سامعه از هوش می‌رودبا عقل همزبانی و با روح همدمی
18. ۱۸هر رتبه‌ات که مرتبه‌سنج مراتبستکس را نداده‌اند تلاش مقدّمی
19. ۱۹بر تست اقتدای خلایق که در کمالچون ذات عقل بر همه عالم مقدّمی
20. ۲۰در جاه و در بزرگی و در شان و در شکوهچون آفتاب در همه عالم مسلّمی
21. ۲۱هم در نسب سیادت و هم در حسب کمالچشم بد از تو دور که ممتاز عالمی
22. ۲۲در نزد حسن خلق حریف تو عاجزیستبا سرکشان زیاد و زافتادگان کمی
23. ۲۳چون مرحمت به نزد خلایق معزّزیچون معدلت به پیش شهنشه مکرّمی
24. ۲۴بر امتیاز شاه بنازند ماه و مهرکش در جهان تو صاحب دیوان اعظمی
25. ۲۵اقبال شه بلند کش آیین ملک رادستور اعظمیّ و وزیر معظّمی
26. ۲۶بر شغلِ پشت پا زده‌ات خواند پادشاهدانست چون به دولت و اقبال توأمی
27. ۲۷محتاب بود بخت جوانش به عقل پیرشاهست آفتاب و تواش صبح همدمی
28. ۲۸پاینده‌تر ز قائمة عرش می‌سزدبنیان دولتی که تواش رکن محکمی
29. ۲۹از صر صر خزان نکشد زردرویییگلزار شوکتی که تواش تازه شبنمی
30. ۳۰از دیو حادثات جهان را دگر چه بیماکنون که پادشاه سلیمان تو خاتمی
31. ۳۱اقبال شاه را ز تو هرگز گزیر نیستگر پادشه جسمت تو هم جام این جمی
32. ۳۲هر چند کز تقدّس ذات فرشته‌خویدانم کزین معامله چو غنچه درهمی
33. ۳۳لیکن عموم مصلحت خلق عذر خواستدر گلشن وجود عجب ابر پرنمی
34. ۳۴غافل مشو که واسطة فیض اقدسیدل بد مکن که باعث خیر دمادمی
35. ۳۵ختم سخن کنم به دعای تو تا ابدکاین مدّعا بهست ز هر بیشی و کمی
36. ۳۶تا مهر و ماه هست تو باشیّ و پادشاهچندان که کسب می‌کند از مهر مه همی