1. ۱اکنون که تازه گشت دلا عهد خرّمیبر کن سَری ز جیب، نه از دانه‌ای کمی!
2. ۲هر غنچه‌ای به ذوق غمی در کشاکش استبی‌غم چرایی ای دل بی‌درد آدمی
3. ۳دریای انبساط چنین موج‌ریز و توفیض کشاکشی نبری طرفه بی‌غمی!
4. ۴عالم فراخ عیش و تو از غصّه تنگدلچون گل شکفته دهر و تو چون غنچه درهمی
5. ۵از اهتزاز عیش جهانی به رقص و توافسرده چون مجادلِ از خصم ملزمی
6. ۶دل موج‌خیز فیض و تو از بیغمی هنوزچون طفل غنچه تشنة لبِ شیرِ شبنمی
7. ۷یأجوج فتنه بند وجود تو بشکندای شیشه‌طینت این همه بهر چه محکمی!
8. ۸عمر تو یک دمست شناسای وقت باشخضری شوی به عمر اگر زندة دمی
9. ۹در خویش شو فرو چو دم غنچه، تا به کیدر غیر خود فرو شده چو حرف مُدغَمی
10. ۱۰بگذر ز خویشتن که بهشتی شوی به نقداز اختلاط خویش چرا در جهنّمی
11. ۱۱آمادة تراوش بحر امید باشای ماهی تپیده که بر ساحل یمی
12. ۱۲داری گمان که درد به درمان نمی‌رسدمعلوم می‌شود که چه مقدار بی‌غمی
13. ۱۳عالم تمام گرم مه عید دیدنندتو غم‌فزا چرا چو هلال محرّمی
14. ۱۴ابنای نوع جمله به عیشی معیّن‌انددر فصل این‌چنین ز چه چون جنس مبهمی
15. ۱۵مستیقظان هوش همه گرم رحلتندچون بخت خود هنوز تو سرخیل نُومّی
16. ۱۶در خوابگاه غفلت ازین بیشتر مخواببیدار شو که فیض سحر را تو محرمی
17. ۱۷ویرانی تو فال عمارت همی زندزخمی، ولیک قابل تشریف مرهمی
18. ۱۸دریای فیض تشنة دیدار تشنه استلب‌تشنگیّ خویش چه پوشی، نه ابکمی!
19. ۱۹یک ناله در فضای هوا به که در قفسیک عمر صرف زمزمه کردن ز بیغمی
20. ۲۰درگاه رحمتست که بازست در جهانبیگانه از چه‌ای تو که دیرینه محرمی
21. ۲۱صبحی طلوع کرده درین تیره‌شب که نیستجز آفتاب، هیچ کسش تاب همدمی
22. ۲۲صبح شکوه دولت و اقبال پایدارکز تیرگی رهید ازو روز آدمی
23. ۲۳درگاه عرش‌سا که به میزان قدر اوستچرخ زیاد مرتبه در پلّة کمی
24. ۲۴اعنی بلند درگه سلطان علم و فضلکز وی بهار دولت و دین راست خرّمی
25. ۲۵دستور شرق و غرب که بارایش آفتابمانند ذرّه است به خورشید منتمی
26. ۲۶ایوان قدر اوست که پیشش سپهر پیرتشریف سجده یافته از دولت خَمی
27. ۲۷رای بلند اوست که خورشید را گداختچون شبنمی که کرد به خورشید همدمی
28. ۲۸ماه از ضمیر او کند ار اکتساب نورآسوده گردد از غم افزونی و کمی
29. ۲۹جاه و جلال مرتبة خویش یافته‌ستدر عهد او که تا ابدش باد محکمی
30. ۳۰شوکت به اوج قدر مقدّر رسیده استدر دور او که در گروش باد خرّمی
31. ۳۱این جاه و این جلالت و این‌شان و این‌شکوههرگز نبوده پایة مقدار آدمی
32. ۳۲حاجت به مطلع دگر افتاد طبع راتا آفتاب مدح تو طالع شود همی