1. ۱مبارک جهان را نشاط جوانیبدین عیش و عشرت بدین شادمانی
2. ۲چه عیش است و عشرت چه ذوقست و بهجتکه پیران گرفتند از سر جوانی
3. ۳زمین است در جنبش تر دماغیسپهرست در گردش کامرانی
4. ۴چه عطرست جیب فلک را که داردسر زلف شب موج عنبرفشانی
5. ۵چه می‌ریخت در شیشه ساقیّ دورانکه شد چهرة روزگار ارغوانی
6. ۶نشاط است در دشت در پای‌کوبیدماغ است در شهر پایِ دکانی
7. ۷به گلشن کند سرو وجد سماعیبه جدول کند آب رقص روانی
8. ۸خموشی چه یارا زبان را که از دلجلوریز سرکرده راز نهانی
9. ۹چمن در چمن مژدة فتح و نصرتجهان در جهان وعدة شادمانی
10. ۱۰همانا شهنشاه ایران برآمدمظفّر براعدای هندوستانی
11. ۱۱همانا که خاک سیه کرده باشدفلک باز در کاسة مولتانی
12. ۱۲بلی دست اقبال شاه مظفّرچنین فتح چندین کند رایگانی
13. ۱۳ز اقبال شاهست این عیش و عشرتکه بادا به عیش و طرب جاودانی
14. ۱۴جوانیّ دهر از جوانیّ شاه استکه یارب به پیری رسد این جوانی
15. ۱۵شهنشاه دوران شه هفت کشورخدیو جهان شاه عبّاس ثانی
16. ۱۶جهان پادشاه جوان دلاورکه بادا جهانش به کام جوانی
17. ۱۷ز چشم بد فتنه دین و دول راکند بخت بیدار او پاسبانی
18. ۱۸بهاریست عدلش که در سایة اواگر گلخن آید کند گلستانی
19. ۱۹عجب کامرانی عجب کامبخشیکه از کامبخشی کند کامرانی
20. ۲۰سکندر شکوهی که در دست داردز شمْشیر منشور کشور ستانی
21. ۲۱پیمبر نژادی که در پاس ملّتنکردست در دیده خوابش گرانی
22. ۲۲ولایت نهادی که در حفظ دولتندیدست جز از خدا مهربانی
23. ۲۳قدر لشکرش را کند پشت‌داریقضا دولتش را کند پاسبانی
24. ۲۴بزرگ آسمانش کند خیمه‌گاهیبلند آفتابش کند سایبانی
25. ۲۵لقب تا نگردید صاحب‌قرانشمسمّا ندید اسم صاحب قرانی
26. ۲۶بلندی ز خاک در او طلب کنکه آنجا زمین می‌کند آسمانی
27. ۲۷به شمشیر خونریز او کج نبینیکه با ذوالفقارست در همزبانی
28. ۲۸به خنجر کند مرگ را دلشکافیبه پیکان اجل را کند جانستانی
29. ۲۹سنانش چه گویم که پیوسته باشداجل را به دشمن پیام زبانی
30. ۳۰کمندش سر زلف دلدار باشدکه گردن به بند آیدش در نهانی
31. ۳۱سمندش نسیم بهارست گوییکه با بوی گل می‌کند همعنانی
32. ۳۲جهان پادشاها، فلک بارگاهاکه رام تو بادا فلک جاودانی
33. ۳۳تویی در جهان لایق عیش و عشرتکه در باغ بر سرو زیبد جوانی
34. ۳۴اگر خواهی از اقتضای عدالتجهان را دگرگون کنی می‌توانی
35. ۳۵تویی شاه‌عبّاس ثانی کز اوّلفزونی، کز اوّل فزونست ثانی
36. ۳۶مرا نیست یارا که وصف تو گویماگر چه فزونم به هر چیز دانی
37. ۳۷ولیکن فریضه‌ست شکر تو بر منکه تو آفتابیّ و من لعل کانی
38. ۳۸کم بر دعای تو ختم مطالبکه تقریر حالی بهست از زبانی
39. ۳۹الهی که بر تخت عیش و عدالتبه تأیید اقبال چندان بمانی
40. ۴۰که صاحب‌قران آید از پرده بیرونتو باشی که دولت به دولت رسانی