1. ۱درین رباط دو در نه‌ مسافرم نه مقیمکه خانه پرخطر افتاده است و ره پربیم
2. ۲میان خوف و رجایم که دارد این دهلیزدری به صحن امید و دری به عرصة بیم
3. ۳چو ناز جمله نیازست و نعمتم نقمتچه سود پرورش تن مرا به ناز و نعیم
4. ۴به زیر خشت سرت عاقبت شود پامالاگر کلاه نمد کج نهی و گر دیهیم
5. ۵اگر توانی تأخیر مرگ کن نفسیچه سود ازین که کنی بر معاشران تقدیم
6. ۶ز تن بکاه اگر میل رهرویست تراکه قطع بادیه مشکل بود ز مرد جسیم
7. ۷فزایش بدنت مطلب است و غافل ازینکه ثقل تن کشدت عاقبت به قعر جحیم
8. ۸مریض نفسی و خود را صحیح می‌دانیمرض‌شناس نثی بر تو چیست نام حکیم!
9. ۹حیات کالبد آدمی به روح خوشستچه زندگیست ترا! تن صحیح و روح سقیم
10. ۱۰ترا که داعیة صحبت صحیحانستازالة مرض نفس مطلبی است عظیم
11. ۱۱تو در طهارت وسواس می کنی و تراز وسوسه چو ادب خانه کرده دیو رجیم
12. ۱۲چو در نماز ترا دل به جمع سیم و زرستچه سود ازین که کنی رو به سوی رکن و حطیم
13. ۱۳غرض ز رفتن حجّت همین قدر باشدکه وانمایی سوگندهای خویش عظیم
14. ۱۴ترا که در بن هر مو مقیم نمرودیستچه نفع دارد طوف مقام ابراهیم
15. ۱۵غرض ز حفظ عدالت به غیر ازین نبودکه در مجالس از اراذل واکشی تعظیم
16. ۱۶اگر مراد تو زینها نجات آخرتستنمی‌خرند در آنجا به غیر قلب سلیم
17. ۱۷به ضبط مال پدرمردگان امینی لیکبه منع وی پدر دیگری برای یتیم
18. ۱۸برای جمع فراخست دامنت چون نونبه وقت صرف دلت تنگ همچو حلقه میم
19. ۱۹هزار گیری و گویی که موسِع مُثابولی یکی نفشانی که مسرف است اثیم
20. ۲۰بس است موعظه فیاض، بس بود اینهانه مقتدای لئامی نه مقتدیّ به لئیم
21. ۲۱بیا بیا و زسر گیر مطلعی که شودز ذوق آن دل اندیشه تا ابد به دو نیم