1. ۱زین هفت‌خوان که پایه او بر سر فناستدر شش جهت به هر چه نظر می‌کنی خطاست
2. ۲بیچاره آن دلی که کند تکیه بر سپهرسرگشته آن سری که به بالین آسیاست
3. ۳ظن ثبات دعوی راحت درین جهانتفسیر هر دو آیه سیمرغ و کیمیاست
4. ۴دل بر لباس عاریت زندگی منهکاین جامه تارش از عدم و پودش از فناست
5. ۵نقلی ز کاسه سر فغفور می‌کندگوشت اگر ز کاسه چینی پر از صداست
6. ۶بی‌علتی نبوده جهان هیچ‌گه ولیزین پیش، پرده داشته امروز برملاست
7. ۷امروز چون به‌دی و پریوش حسد بودفردا چه‌گونه باشد، کش روی برقفاست
8. ۸جمعیت است ساخته اضداد را به همبر اختلاط ساخته، دلبستگی خطاست
9. ۹گیرم منافقانه بهم گرم الفتندچون دست یافتند بهم، خونشان هباست
10. ۱۰هان در چهار بالش امکان چه خفته‌ای؟برخیز کز برای تو افلاک متکاست
11. ۱۱هماشیان زاغ و زغن چون شود به طبع!آن همتی که بر پر عنقاش نکته‌هاست
12. ۱۲سیمرغ قاف را نکشد دل به سنگلاخکی استخوان زاغ و زغن طعمه هماست!
13. ۱۳خواهی بمیر تا که شوی زنده ابدآب بقا برای تو در کاسه فناست
14. ۱۴ای ابر، تیره روز تو و روزگار توباران گریه سرکن اگر میلت انجلاست
15. ۱۵چون برق در مشیمه این تیره‌فام ابرعمرت به خنده می‌رود و حاصلت بکاست
16. ۱۶در سینه دل مقید صید مگس مکنعنقا هم آشیانه درین آشیان تراست
17. ۱۷فرخنده طایریست دلت، طعمه معرفتگر استخوان جهل کنی طعمه‌ات، خطاست
18. ۱۸برخاربست تن به حقارت نظر مکنکاین بوته خزان‌زده مستوکر هماست
19. ۱۹همچون زنان فریفته رسم و عادتیای چادر رسوم به سر، مردیت کجاست؟
20. ۲۰درخورد لاف همت مردانه نیستیطفلی هنوز و این لبن عادتت غذاست
21. ۲۱برخویش فرض روزه مریم نکرده چوندعوی کنی که بکردم من مسیح‌زاست!
22. ۲۲کوتاه می‌کنند چو دست تو بی‌گمانخود دست اگر ز مایده برداشتی رواست
23. ۲۳موت ارادتی است ترا آب زندگیمت قبل ان تموت باین چشمه رهنماست
24. ۲۴مت بالاراده جان من امروز ازین املگرتحیی بالطبیعه ترا مایه رجاست
25. ۲۵مردن درین سراچه فانی به کام دلتاریخ مولد تو به عشرتگه بقاست
26. ۲۶گر این لباس عاریت از تن برون کنیدر زیر آن برای تو آماده حله‌هاست
27. ۲۷در دوزخ طبیعت اگر سوختی کنونفردا بهشت نقد ترا در کف رضاست
28. ۲۸ور زانکه مر عوارض طبعت بود بهشتدر دوزخی چو بر عرضت دست نارساست
29. ۲۹چون نفس را گزیر نباشد ز دوزخیاینجا کن اختیار که هم زودش انقضاست
30. ۳۰بی‌زحمت گداز طلا را خلاص نیستجور طبیعت آتش و نفس تو چون طلاست
31. ۳۱دانسته مرد دین ستم چرخ می‌کشدهرچند حکم او به سر آسمان رواست
32. ۳۲دنیاست پشت آینه عقباست روی آناین را همه کدورت و آن را همه صفاست
33. ۳۳آیینه گر به عمد کند تیره پشت ویکاین تیرگی پشت بر او مایه جلاست
34. ۳۴خواهی اگر به فرض که پشتش چو رو کنیآن پشت رو نگردد و آن روی خود قفاست
35. ۳۵دنیا و آخرت ز چه کس را نمی‌دهندگر وهم کرده‌ای که ز بخل است، این خطاست!
36. ۳۶شب را به روز جمع نکردست هیچ‌کسجمع ظلام و نور نیاید به فعل راست
37. ۳۷معقول را تصور محسوس کرده‌ایاین پنبه‌ات به گوش دل از غایت شفاست
38. ۳۸دل‌داده‌ای به ارض طبیعت، خطاست ایناجسام اخروی همه از جوهر سماست
39. ۳۹راضی شدم به جور طبیعت به زور عقلکاین باعث نفور ارادت ازین دغاست
40. ۴۰مارت اگر به جان نرساند گزند نیشلون مصورش نه سزاوار احتماست
41. ۴۱چون خوب در روی فرحش حاصل غمستچون نیک بنگری سقمش مایه شقاست
42. ۴۲تا تنگ‌تر کند به دلم تنگنای دهرجور زمانه را به نظر قدر کیمیاست
43. ۴۳هر زخم دل گسل ز سنان ستاره‌امدر سینه همچو روزن امید دلگشاست
44. ۴۴قطعی به غیر قطع تعلق نمی‌کندتیغم ز آفتاب به سر شهپر هماست
45. ۴۵تا دیده بر حقارت دنیا شود بصیردر چشم من کدورت ایام توتیاست
46. ۴۶سنگی به تازه دست سپهرم به شیشه زدکز وی تمام روی زمین شیشه پاره‌هاست
47. ۴۷دل بارها شکست مرا از فلک ولیاین دل شکستنی‌ست که سربار بارهاست
48. ۴۸برجانم از مصیبت استاد من رسیددردی که بر دل علی از فقد مصطفاست
49. ۴۹خالی نبودم ارچه دمی از مصیبتیاینها جدا و این غم دندان‌شکن جداست
50. ۵۰استاد من که هم اب و هم رب معنوی استتا حشر اگر پرستش خاکش کنم رواست
51. ۵۱استاد کیمیاگر من آنکه تا ابدبر صنع کیمیاگریش طبع من گواست
52. ۵۲طبعم که خاک تیره جهل و غرور بوداز صنع کیمیاگریش این زمان طلاست
53. ۵۳از چاه ذل رساند به معراج عزتماقبال او که بر سر من سایه هماست
54. ۵۴صدر جهان و عالم احسان و عقل کلکز وی کمال را شرف و فضل را بهاست
55. ۵۵مشکات عقل را به هنر فکر اوست زیبمصباح شرع را به مثل علم او ضیاست
56. ۵۶ارباب فکر را نظر مستقیم اوتا روز حشر در کف اندیشه‌ها عصاست
57. ۵۷آیینه‌های باطن اهل شهود رادر مشهد تجلی او صیقل جلاست
58. ۵۸در خلوت مشاهده افلاطن بهوشدر مجمع مناظره رسطوی تیزراست
59. ۵۹مشاییان پیاده و او در میان سواراشراقیان فتاده و او در میان به‌پاست
60. ۶۰خرمن‌کشان فلسفه گردند گرد اوزیرا که ذات او به مثل قطب این رحاست
61. ۶۱بی‌او درین زمانه چنانم که فی‌المثلکام نهنگ بر دلم این نیلگون فضاست
62. ۶۲آتش همی فشاندم این آسمان به سرچشم ستاره بر سر من چشم اژدهاست
63. ۶۳جسم شکسته را دم شمشیر بستر استپهلوی خسته را ز دم شیر متکاست
64. ۶۴تا رخت بسته است ازین تیره گون‌سراتا آن سراش تکیه‌گه پهلوی بقاست
65. ۶۵طفل رضیع میل به پستان چه سان کندمیلم هزار مرتبه افزون بدان سراست
66. ۶۶او بود جان و من به مثل قالبی ازورفتست جان و قالب بی‌جان همی بجاست
67. ۶۷آری هما چو می‌شود از آشیان جداکی آشیانه را حد پرواز با هماست!
68. ۶۸شاید به جذبه‌ای کشدم سوی خویشتنهرچند جسم و جان را مرکز ز هم جداست
69. ۶۹جایی که جان پاک نبی می‌کند عروجگر جسم من مشایعت جان کند رواست
70. ۷۰ای کرده جسم پاک تو جان در تن زمینشد جانور زمین ز نوال تو و سزاست
71. ۷۱چون خاک تیره، جانور از فیض عام تستجانم که خاک تست ز جان پس چرا جداست!
72. ۷۲در راه کعبه رفتنت ای من فدای تودل را به سوی نکته باریک رهنماست
73. ۷۳این خود مقررست که ارباب هوش راقطع طریق عشق نه تنها همین به‌پاست
74. ۷۴تن چون به سوی کعبه تن‌ها روان شودجان را به سوی کعبه جان‌ها شتاب‌هاست
75. ۷۵دانی که چیست کعبه جان، جان کعبه اوستقطع طریق وادی آن طی ماسواست
76. ۷۶تکلیف تن به کعبه به نزدیک هوشمندجان را به خوان نعمت قرب خدا صلاست
77. ۷۷بی‌آنکه وصل کعبه شود جسم را نصیبجان را به رب کعبه همه کام‌ها رواست
78. ۷۸شهباز جان پاک تو همراه جبرئیلکش دست و لب به مایده قرب آشناست
79. ۷۹زان پیشتر که جسم ره کعبه طی کندشوقش به وصل کعبه جان‌ها رساند راست
80. ۸۰در راه کعبه مرده و آسوده در نجفای من فدای خاک تو این مرتبت کراست!
81. ۸۱از راه کعبه‌ت نجف آورد سوی خویشاین جذبه کار قوت بازوی مرتضی است
82. ۸۲این هم اشارهٔیست مبرا ز شک و ریبان را که دل به کعبه تحقیق آشناست
83. ۸۳یعنی میانه نجف و کعبه فرق نیستآسوده باش ما ز خدا و خدا ز ماست
84. ۸۴فیاض رشته سخن اینجا گسسته بهکاین انتها به نزد خرد خیرالانتهاست
85. ۸۵من بعد حسرت تو و خاک در نجفکانجا مراد هر دو جهانت به زیرپاست
86. ۸۶آیی اگر به آتش دوزخ توان زدنجز خاک آستان نجف در جهان کجاست!
87. ۸۷دست دعا برآر به درگاه کردگارزین خاک پرامید که آب رخ دعاست
88. ۸۸پرنور باد مرقد پاک خدایگانتا آرزوی خلق به خاک نجف رواست