1. ۱رسید مژده که آمد پناه دولت و دینخدیو مملکت علم و فضل صدرالدین
2. ۲فلک جناب ملک قدر عرش رتبه که هستبه علم و دانش رنگین به رای و فکر متین
3. ۳قبول علم و عمل را سبک چو آیینهپناه دین و دول را چو باره سنگین
4. ۴هزار جرثقیلش ز جا نجنبانداگر به چرخ دهد نیم ذره از تمکین
5. ۵به چشم کینه اگر سوی آسمان بیندچو روی بحر شود جبهه فلک پرچین
6. ۶اگر در آینه رایش آسمان نگردز رنگ‌بیزی آن طبع معرفت‌آگین
7. ۷همی ببیند هرچند دیده را مالدبسان بوقلمون عکس خویش را رنگین
8. ۸جناب اوست جهان را محیط بس واسعسپهر تنگ فضا گو دکان خود برچین
9. ۹ز خوشه‌چینی مه ز آفتاب در عجبمکه از چه گرد ضمیرش نگشت خرمن چین
10. ۱۰گدای درگه خورشید با گدای درشخرد بسنجد اگر، فرق هر دو باشد این
11. ۱۱که این همیشه بود همچو بدر دامان پرو آن چوماه شود گه هزیل و گاه سمین
12. ۱۲رسید وه چه رسیدن که جان مشتاقانبه پای‌بوسی او شد به لب چو بوسه قرین
13. ۱۳دو دیده از قدمش منصب رکاب گرفتچو کرد رخش ملاقات دوستان را زین
14. ۱۴بدان رسید ز شادی که فجأه کردم لیکخوی خجالت تقصیرم، آب زد به جبین
15. ۱۵به گرد دل ز مدیح تو گرددم رمزیولی نمی‌کنم اظهار آن برای همین
16. ۱۶که قاصرست ز تقریر آن زبان گمانوز استماعش نامحرم است گوش یقین
17. ۱۷اگر خزانه علم است سینه‌ات چه عجبکه شرح صدر تو کردست فکرهای متین
18. ۱۸طناب خیمه جاه ترا مناسب نیستبه هم چو وصل شود رشته شهور و سنین
19. ۱۹فضای عرصه امکان بود چو دیده موربرای قدرت اگر جلوه‌گه کنی تعیین
20. ۲۰زمانه صدرنشین گر کند مرا شایدبه مجلس تو چو گشتم صف نعال‌نشین
21. ۲۱شها ز شرح فراق تو شمه‌ای گویمکنون که روی به روییم و سر به یک بالین
22. ۲۲تو در بهار به کاشان شدی ز اصفاهانچو آفتاب به برج حمل به فروردین
23. ۲۳بهار بی‌تو ندیدم درین دیار مگرچو بخت در جلوت بود با سپهر قرین
24. ۲۴به روی لاله ندیدم به غیر گرد ملالمگر ز هجر تو گردید بود خاک‌نشین
25. ۲۵مرا ز حضرت عالیت اختیار فراقچنان نمود که از آسمان فتم به زمین
26. ۲۶سموم بادیه هجر کشته بودم اگرنمی‌رسید نوید نسیم وصل آیین
27. ۲۷مرا دو دیده ز هجران سفید گشت که دید؟که از نهال خزان دیده بشکفد نسرین
28. ۲۸تو تا برون شدی از خانه ز اشتیاق دلمهمیشه چشم به در بوده است چون زرفین
29. ۲۹نهادی از نظرم تا چو قطره پا بیرونچو نقش پی به رهت دیده بود خاک‌نشین
30. ۳۰به سر نه داغ جنونست کز گرانجانیز دست هجر تو بر سر زدم گل تحسین
31. ۳۱از آن سبب مژه من به گریه می‌کوشدکه کرده بودم خاطرنشان خویش چنین
32. ۳۲که دست‌بوس تو روزی نصیب خواهد شدکه سرخ‌رو شوم از خون دیده همچو نگین
33. ۳۳خدایگانا دانی تو، و خدا داندکه من به جز تو ندارم کسی بروی زمین
34. ۳۴خدا برای دل من ترا نگه داردکه دربه‌در ز تو گردیده است و بی‌دل و دین
35. ۳۵من این نهال به اشک دو دیده پروردمکه دست‌پرور شور است میوه‌اش شیرین
36. ۳۶پرالتفات نخواهم ز حضرتت که به‌رایشوم به ماه مصاحب به آفتاب قرین
37. ۳۷به قدر ذره گرم بینی آفتاب شوماگر قبول نداری ز روی لطف ببین
38. ۳۸ز خاک پای خودم سرمه صفاهان بخشکه سرمه کس ز صفاهان نیاورد به ازین
39. ۳۹شب گذشته که صبحش طلوع وصل تو بودنمود بزم توام روی چون بهشت برین
40. ۴۰ز خواب جستم ازین ذوق، شوق وصل دگرنهشت کز سر من دردسر کشد بالین
41. ۴۱به فکر تهنیت افتاد طبع رنگینمکزین نوید شکفتم چو دسته نسرین
42. ۴۲به بحر فکر فرورفتم و برآوردمپی نثار تو یک عقدوار در ثمین
43. ۴۳شکفت خاطر من زین نوید رنگارنگکه این قصیده برآید باین صفت رنگین
44. ۴۴به یک دو لحظه خیال بدیهه‌پردازمکه هست خسرو طبع مرا به از شیرین
45. ۴۵بدین ترانه به ترتیب قرب پنجه بیتادا نمود و به خاطر نگاه داشت چنین
46. ۴۶کی اتفاق فتادی ز طبعم این شوخیاگر نه یاد تو کردی به من چنین تلقین
47. ۴۷چو در مدیح تو گفتم سزد که گردونمز ثابتات فشاند جواهر تحسین
48. ۴۸کنم دعای تو، شد وقت آن که برداردبه اتفاقم روح‌الامین کف آمین
49. ۴۹به دهر تا دهد از اجتماع یاران یادهمیشه هیأت پروین به بزم چرخ برین
50. ۵۰تو شاد باشی و در خدمت تو یاران جمعهمیشه بر سر هم چون کواکب پروین