1. ۱پرده از رخ برفکن وز گوشه ابرو نقابتا ز رویت ماه نو بینم بروی آفتاب
2. ۲نرگس بیداری اندر خواب می‌بیند ز نازبخت کو تا چشم ما را نیز خواب آید به خواب
3. ۳عشق را در بی‌نظامی‌ها نظامی داده‌اندنیست خالی از اصولی نبض دل را اضطراب
4. ۴گریه بی‌تابست و تدبیر تو کاهل ای حکیمتا تو کشتی می‌کنی ترتیب ما را برده آب
5. ۵ای که زیر سایه دیوار راحت خفته‌ایسوخت ما بی‌خانمانان ستم را آفتاب
6. ۶برکنار چشمه سیراب تمنا را چه غمدر بیابان گر بمیرد تشنه بی‌صبر و تاب
7. ۷دل ز هستی برکن و ایمن شو از سیل فناخانه بی‌خان و مانی‌ها نمی‌گردد خراب
8. ۸پشت نه به بستر خاکستر و بیدار باشآشنایی کم کند با دیده آیینه خواب
9. ۹با سبکباری توان از فتنه‌ها آسوده شدسایه را در بحر دامن تر نمی‌گردد به آب
10. ۱۰شربت وصل بتان را زهر هجران چاشنی استدر مذاق از دولت تلخی بود شیرین گلاب
11. ۱۱بسکه کاهل جنبشم باشد شتاب من درنگبسکه کامل خواهشم باشد درنگ من شتاب
12. ۱۲بر سر راه تماشایش ز حسرت سوختمچون ز خود افتاده‌تر دیدم در آنجا آفتاب
13. ۱۳سجده کردم درگهش را، چوب بر فرقم شکستجرم کس نبود که دارد آن عبادت این ثواب
14. ۱۴فتنه‌گرتر گشت چشمش ناله دل تا شنیددر مشام مست طوفان می‌کند بوی گلاب
15. ۱۵چون لب ساغر افق گردید بر خورشید میچهره ساقی شفق‌گون گشت از عکس شراب
16. ۱۶فال آن ابرو ز دیوان نکویی کرده استبیت دلچسبی، ادا داری، بلندی انتخاب
17. ۱۷با چنین مهری که من دارم عجب نبود که منگر به دوزخ باشم از دوزخ براندازم عذاب
18. ۱۸چهره چون افروختی ما را ترنم تازه شدچون گلستان تازه می‌گردد، غزل‌خوانیست باب