1. ۱عشق در کام من اول زهر سودا ریختهبعد از آن ته‌جرعه بر مجنون شیدا ریخته
2. ۲یک سر مو بر وجودم جای نوش عیش نیستبس که زهر افعی غم بر سراپا ریخته
3. ۳صد چمن غلطیده در خون خزان بی‌بهارهرکجا رخسار زردم رنگ سیما ریخته
4. ۴صاف حسرت گشته و دردی غم در ساغرمجرعه‌ای بر خاک اگر زین سبز مینا ریخته
5. ۵نیست در کوی امل آماده جز زهر اجلحرص پندارد همه شهد مصفا ریخته
6. ۶ارقم روز و شب آنجا از لعاب نیش مرگزهر قاتل بر سر خوان تمنا ریخته
7. ۷هان به گورستان اقران بگذر از روی قیاستا ببینی دفتر هستی ز هم واریخته
8. ۸عقل‌ها را برده دیو و مغزها را خورده مورکاسه‌های سر به خاک افتاده، صهبا ریخته
9. ۹گلستان دهر را فصل خزان آمد که شدخار بن‌ها جمله برجا مانده گلها ریخته
10. ۱۰گونه زردی که بر هر چهره می‌بینی عیانبر رخ هر برگ بین رنگ مداوا ریخته
11. ۱۱این جهان نبود به غیر رفته و آینده‌ایدر میان این یک نفس تخم تمنا ریخته
12. ۱۲طرحی امروز ای که دیدی براساس دی عیاندرپی امروز و دی بین رنگ فردا ریخته
13. ۱۳بر وجود آفرینش یک سر مو عیب نیستقطره این ابر گوهر گشته هرجا ریخته
14. ۱۴گلشن هستی ندارد غیر رنگ اتحادنقص خاشاک دویی در دیده ما ریخته
15. ۱۵نشکند تا دل، سرای جلوه جانانه نیستنور در ویرانه بینی بی‌محابا ریخته
16. ۱۶نیست همدردی که باشد یک نفس غمخوار منخاک حسرت بر سر من عشق تنها ریخته
17. ۱۷باده عشرت ندارد نشئهٔی در طبع منساقیم در کاسه اسم بی‌مسما ریخته
18. ۱۸می‌برم اسم وی و محو مسما می‌شومتا چه می لعل لبش در جام اسما ریخته
19. ۱۹بس که در نظاره لعل لبش گردیده محوساغر خورشید از دست مسیحا ریخته
20. ۲۰بس که عکسش داد پرتو از دل هر آبلهنقش پا در راه من عقد ثریا ریخته
21. ۲۱گر به سیر لاله و گل سر فرود آید مراخاک حسرت باد در چشم تماشا ریخته
22. ۲۲سینه آیینه صاف از پشتی خاکسترستگرده‌خواری‌ها مباد از چهره ما ریخته
23. ۲۳هان درآ در مجلس شوریدگان عشق و بینکاسه‌ها درهم شکسته باده‌ها ناریخته
24. ۲۴بر زمین آهسته‌تر نه پای کبر و افتخارکاین همان خاکست کز رخسار زیبا ریخته
25. ۲۵نقطه شک بر یقین تست یعنی کو یقیناین که می‌بینی به دل خال سویدا ریخته
26. ۲۶قتل من پنهان چه حاصل کردن ای غمخوار منغمزه او خون عالم آشکارا ریخته
27. ۲۷با عتاب او تنزل از سپرداری گذشتبس که دید از هر طرف خون مدارا ریخته
28. ۲۸این چه مستی بود کزیک جرعه در جانم فتادساقی امشب گوییا در قطره دریا ریخته
29. ۲۹تا ابد رنگ گل رعنایی یوسف ازوستقطره اشکی که از چشم زلیخا ریخته
30. ۳۰کو دماغ آنکه پردازم به درمان کسیمن گرفته در همه عالم مداوا ریخته
31. ۳۱هدهد ذوقم که دست‌آموز سلطان سباستبال و پر در جستجوی کوی عنقا ریخته
32. ۳۲این‌که می‌بینی به طرف کوه و هامون لاله‌هااشک چشم ماست در دامان صحرا ریخته
33. ۳۳در فراق مجلس سلطان ملک علم و فضلآنکه بینی ریزه خوانش به هرجا ریخته
34. ۳۴پادشاه ملک دانش شهریار تخت فضلآنکه علمش طرح این نه سقف مینا ریخته
35. ۳۵آنکه از خم خانه عقل مجرد دست لطفباده فضلش به ساغر بی‌محابا ریخته
36. ۳۶آنکه با نور سیادت نور دانش کرده جمعزین دو نور انوار بر فرق ثریا ریخته
37. ۳۷علم‌ها در سینه پنهانست و حیرانم که چوننور دانش ایزدش بر چهره پیدا ریخته
38. ۳۸تا ابد آثار بخشش پهن در عالم ازوسترشحه جودی که دست او به دریا ریخته
39. ۳۹گرنه سعی فطرتش شیرازه بستی فضل رابودی اجزای علوم از یکدگر واریخته
40. ۴۰ذات عاقل عقل کامل، علم و دانش بر کمالوه چه رنگین این بنا از دست بنا ریخته
41. ۴۱هرکجا کلک بنانش حرف مطلب کرده نقشجای نقطه بر ورق‌ها چشم بینا ریخته
42. ۴۲فهم را کی فرصت برچیدن کام دلستبس که تقریرش تمنا بر تمنا ریخته
43. ۴۳دردمند جهل گو رو نه باین دارالشفاکاندرین محفل مداوا بر مداوا ریخته
44. ۴۴کس به زور نشئه طبعش درین میخانه نیستساقی این می جمله در یک کاسه تنها ریخته
45. ۴۵هر میی کاندر خم افلاطون دانش داشتهجمله در مینای این خمخانه پیما ریخته
46. ۴۶دامن ساقی گلستانی شد از گلهای میهرکجا این باده رنگین ز مینا ریخته
47. ۴۷بر سر کویش برم اسکندر لب تشنه راتا ببیند آب خضر از دست سقا ریخته
48. ۴۸خواهش دنیا کجا و طبع آن کامل کجاکز یک انگشت تصرف طرح دنیا ریخته
49. ۴۹آن‌چنان واقف ز وضع جزء و کل روزگارکو به دست خویشتن این رنگ، گویا ریخته
50. ۵۰این همه رنگینی عقلش ز علم وافرستهم ازین پرگاردان این طرح هرجا ریخته
51. ۵۱عقل رنگین‌تر به قدر آنکه علم آماده‌ترجدول آب روان و عکس گل‌ها ریخته
52. ۵۲گر به رنگین مجلس او بار یابد آفتابیابد اسباب بزرگی را مهیا ریخته
53. ۵۳ور به خلوتگاه فکرش ره بیابد عقل کلبیند اوراق کهن علم خود آنجا ریخته
54. ۵۴حشمت جمشیدی و جاه سلیمانی ببینگاهش آویزان به دامن گاه در پا ریخته
55. ۵۵لیکن او را التفاتی نه بآن و نه باینطرح عزلت خوش به خلوت‌گاه عنقا ریخته
56. ۵۶آسمانا، آفتابا، نه، که عقل اولاای که مهرت تخم در آب و گل ما ریخته
57. ۵۷گرچه من این دانه را از خون دل پرورده‌املیکن الطاف توام این در به دریا ریخته
58. ۵۸من کیم کز سجده آن آستان لافم که هستنقش‌های سجده آنجا تا ثریا ریخته
59. ۵۹در سجود درگه تو چرخ را بهر سجودجبهه‌ها برروی هم تا عرش والا ریخته
60. ۶۰بوسه لب‌ها را تمامی وقف درگاه تو شدهرکجا این نخل بار آورده آنجا ریخته
61. ۶۱گرچه من دورم ز درگاه تو زین شادم که هستحسرتم آنجا تمنا بر تمنا ریخته
62. ۶۲دوریم از مجلس فیض تو غافل روی دادعقده‌ام بر عقده زین انداز بی‌جا ریخته
63. ۶۳تکیه بر لطف تو کردم گام بی‌رخصت زدمآب شرمم از حیا صحرا به صحرا ریخته
64. ۶۴سایه‌پرورد ترا دوری و نزدیکی یکی استهست هرجا نور مهر عالم‌آرا ریخته
65. ۶۵رو به درگاه تو دارد آبرویم عاقبتقطره هرجا می‌فتد باشد به دریا ریخته
66. ۶۶تا بود اهل هنر را آبروی علم و فضلبر در ارباب دنیا بی‌محابا ریخته
67. ۶۷مرجع اهل هنر باشی و تا روز جزاآبرویم جز بدان درگه مبادا ریخته