1. ۱زهی ز مشرق طبع تو آفتاب خجلکه هر چه زاده این مشرق‌ست بهتر ازوست
2. ۲تواضعی‌ست ز تو مشرقی وگرنه سپهرفسرده غنچه پر گرد و خاک این مینوست
3. ۳چو لب به شعرگشایی ز فیض شادابیسخن بر آن لب مانند سبزه بر لب جوست
4. ۴ز نو‌بهار ضمیر تو گوش را چون گلهزار گونه طراوت برون ز رنگ و ز بوست
5. ۵به تخم کاری طبع و به آبیاری فکرچه احتیاج مرا وصف تو گل خودروست
6. ۶سواد خط دهد از معنی تو نکهت مشکمگر معانی رنگین تو گل شب‌بوست
7. ۷خیال زلف بتان هست در دل همه کسچرا همین سخن دلکش تو عنبربوست
8. ۸وفا شکوها صافی دلا ملک طبعاغبار خاطرت از من بگوی تا ز چه روست
9. ۹اگر فسرده‌زبانی ز غمز حرفی گفتتو خود ندانی کان آب خانه‌زاد سبوست
10. ۱۰زبان بنده و بد گفتن آسمان داندکه در قبیله نطقم هر آنچه هست نکوست
11. ۱۱به راستی سخنم در زمانه مشهورستوگر کجی‌ست در آن تاب زلف و پیچش موست
12. ۱۲در این حدیث دل پاک تو گواه منستزهی به پاکدلی شهره نزد دشمن و دوست
13. ۱۳فرشته خویا لعن خدا بر آن شیطانکه سرگردانی خوی تو از غوایت اوست
14. ۱۴چو نقش کینه نفس در دلش گره باداکه مغز تلخ همان به که پوسد اندرپوست
15. ۱۵گر احمقی سخنی گفت منحرف چه شویشتاب بر اثر بانگ غول نانیکوست
16. ۱۶نوای مجلس روحانیان چه می‌داندشکم‌پرستی که همچو نای جمله گلوست
17. ۱۷گرفتم آن که زبانم نوای عصیان زدکریم را نه که عفو گناه عادت و خوست
18. ۱۸دو بیت کلکم ازین پیش کرده بود انشابرای حال من امروز آن دوبیت نکوست
19. ۱۹ز دوستان به گناهی نمی‌توان رنجیدکجی ز دوست پسندیده چون خم ابروست
20. ۲۰دورنگی گل رعنا گناه گلشن نیستگناه رنگ رزیهای آسمان دوروست
21. ۲۱ولی به عذر تسلی نمی‌شود دل توبهل که خشک شوم همچو مشک اندرپوست
22. ۲۲به خاکم ار گذری بعد از آن کنی معلومکه از شمیم محبت‌پرست مرقد دوست