1. ۱زهی فصیح زبانی که طبع نیر توفروغ پنجه خورشید فضل را نیروست
2. ۲از آن به خسرو ثانی مخاطبی که مدامدل تو آینه طوطیان شیرین‌گوست
3. ۳مکش ز چرخ مقوس به زورمندی د‌ستکمان سست مددکار قوت بازوست
4. ۴سمند رای ترا مهر نور پیشانیستنجیب قدر ترا ماه کاسه زانوست
5. ۵بر آسمان سخا همت بلند تراترنج نیر اعظم به جای دستنبوست
6. ۶مگر ریاض امل نو‌بهار دولت تستکه آفتاب قیامت درو گل خودروست
7. ۷همیشه در خم ابروی شاهدان دارایاز آن کمان تو پیوسته چون خم ابروست
8. ۸در آن چمن که صبا آه صبح خیزانستگل چراغ ترا نکهت گل شب بوست
9. ۹بهار عنبرسارا کم از خزان حناستدر آن چمن که بهار از خط تو غالیه‌بوست
10. ۱۰کشیده صورتی امروز مانی قلمتکه بهترین رقم کارخانه مینوست
11. ۱۱زمین قطعه تو قطعه‌ای بود ز بهشتدرو معانی پیچیده پیچش گیسوست
12. ۱۲نتایج قلمت تا به مجلس آمده‌اندمدار حرف بر آن شاهدان سلسله موست
13. ۱۳به پاسداری ناموس خسروان سخنتسریر سلطنت حسن را مهین بانوست
14. ۱۴ز شمع جوهر فردست دوده قلمتخطاست این که مرکب ز صمغ یا مازوست
15. ۱۵قدی که جلوه گه بزم دوستانت نیستچو نخل خشک سزاوار آتش هندوست
16. ۱۶ز بحر نظم تو هر جالبی است سیرابستهمین لب قدح امروز تشنه لب جوست
17. ۱۷دلم ز خوی تو نازک‌ترست پنداریکه این دو برگ گل از نو‌بهار یک بر زوست
18. ۱۸به این گمان که به نازک دلان سری داریهمیشه زخم دل غنچه مستعد رفوست
19. ۱۹درین دو‌روز همانا شنیده‌ای که مرادر آب دیده غباری ز گرد آن سرکوست
20. ۲۰ز رهگذار تو بر خاطرم غباری نیستولی ملولم ازین دشمنان صحبت دوست
21. ۲۱همه چو نرگس و گل خیره چشم و شاخچه بندولی ز سنگدلی رویشان چو آهن و روست
22. ۲۲نهان چگونه توان داشت از تو رازی راکه همزبان لب دوستان دشمن خوست
23. ۲۳کسی به همت من نسبت تمنا دادکه پست فطرتی آسمان ز همت اوست
24. ۲۴به رنگ و بوی فریبم ز هوش برد و نگفتکه آن گل از چه نهال آن می‌ازکدام سبوست
25. ۲۵مرا بغیر خدا نیست خواهش از دگریرجا بد است ز مردان اگر چه یک مرجوست
26. ۲۶هزار مرتبه با دوست گفته‌ام غم خویشولی برابر دشمن نگفته‌ام با دوست
27. ۲۷مرا کسی که ازین گفتگو به جوش آوردچو آتشم نفس از بهر جانگدازی اوست
28. ۲۸ولی گمان به کسی می‌بری ز دوری فکرکزین گمان خطا همچو مشک بی‌آهوست
29. ۲۹از آن چو شمع دم از نور می‌زند نفسمکه روشنایی چشمم ز نور دیده اوست
30. ۳۰درین حکایت ازین بیشتر نمی‌پیچمبدست پیچش بی‌جا اگرچه یک سر موست
31. ۳۱نکرده‌ای چو کمان پشت بر صف دشمنبه سهو تیرت اگر یک خطا کند معفوست
32. ۳۲سخن ز طرز ادب دور اگر شود بپذیردماغ خانه ضعیف است از آن پریشان گوست
33. ۳۳خطا به اصل خدنگ تو هر که نسبت داداگر گمان خطا هست در جبلت اوست
34. ۳۴عروس طبع ترا با وجود این همه حسنهمیشه آینه فکر بر سر زانوست
35. ۳۵در آن حریم که عریانی سخن عیب‌ستبرهنه گویی من جرم پاک چشمی اوست
36. ۳۶چو شهد لفظ ترا چاشنی بلند افتادسخن چو مغز ز شادی برون دوید از پوست
37. ۳۷دلم چو لاله ز پیکان آبدار پرستزبان چگونه نشانم به عذر‌خواهی دوست
38. ۳۸گذار قافیه ز آمد شد سخن تنگستولی ز معنی رنگین دل قلم مملوست
39. ۳۹چو غنچه زان نفسم تنگ می‌شود کامروزجهان ز وسعت خلق تو نافه آهوست
40. ۴۰سپهر منزلتا بیش ازین نمی‌گویمکه پیش رحم تو دریای رحمت آب وضوست
41. ۴۱برابر کرمت هر چه کرده‌ایم بدستتو در برابر آن هر چه می‌کنی نیکوست