أما قريش أبا حفص فقد رزئت

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ای ابوحفص، قریش در شام از دست دادن تو دچار داغ شد، چون دلیری و باران از تو جدا شد.•أمّا قُرَيشٌ أبَا حَفصٍ فَقدْ رُزِئَتْ ⁎ بالشامِ إذ فارَقَتكَ البأسَ وَالمَطَرَا
2. 2بیوه‌زنان و یتیمان، چون هلاک شدند، و اسبان چون شکست خوردند، بر عمر می‌گریند.•إنّ الأرَامِلَ وَالأيتامَ إذْ هَلَكُوا ⁎ وَالخَيلَ إذْ هُزِمتْ تَبكي على عُمرَا
3. 3هیچ‌کس چون ابوحفص برای نبردی نمرد و نه برای خواستار نیکی چون تنگدست شود.•ما مات مثلُ أبي حَفْصٍ لمَلْحَمَةٍ ⁎ وَلا لطالِبِ مَعرُوفٍ إذا افتَقَرَا
4. 4چه بسیار سوارانی که چون به اسبان رسیدند، نام تو را صدا زدند تا پیروزی را به آنان چشاندی.•كَمْ منْ فَوَارِسَ قَد نادوا إذا لحقوا ⁎ بالخيلِ باسمِكَ حتى يُطعَموا الظَّفرَا
5. 5ای بنی تیم و دیگران، دو نیکِ مضر را بر در‌هایشان از دست دادید.•لَقَدْ رُزِئْتُمْ بَني تَيْمٍ وَغَيْرُكُمُ ⁎ عَلى بَوائِبِها الخَيْرَينِ مِنْ مُضَرَا
6. 6و بزرگواران را چون شاخه‌هایشان برشمرده شوند، و یاری‌دهندگان چون سرپرستشان بلغزد.•وَالأكْرَمَيْنِ إذا عُدّتْ فُروُعُهما ⁎ والأنْعَشَيْنِ إذا مَوْلاهُمَا عَثَرَا
7. 7پس بگری، [مادرت] داغدار شود، ای ابوحفص و یار او ابومعاذ، چون شعلهٔ نبرد برافروخته شد.•فابْكي هُبِلْتِ أبا حَفْص وَصَاحبَهُ ⁎ أبَا مُعَاذ، إذا شُؤبُوبُها اسْتَعَرَا
8. 8جنگی که چون آبستن شود، تمام آن از او بود؛ چون آن را بزاید، نر ابلق را.•حَرْبٌ إذا لَقِحَتْ كانَ التّمامُ لهَا ⁎ مِنهُ، إذا نُتِجَتْهُ، الأبْلَقَ الذّكرَا
9. 9چه بسیار بزدلی را در میدان به جنگ نزدیک کردی که اگر تو نبودی شکیبایی نمی‌ورزید.•كَمْ من جَبانٍ لَدى الهَيجا دَنَوْتَ به ⁎ إلى القِتَالِ، ولَوْلا أنتَ مَا صَبَرَا
10. 10از آنها روزهایی راستین است که با آنها آزموده شدم: روزهای فارس و روزهای هجر.•مِنْهُنّ أيّامُ صِدْقٍ قَدْ بُليتَ بهَا ⁎ أيّامُ فارِسَ وَالأيّامُ مِنْ هَجَرَا
11. 11ای مردم، پس از آنچه با ضمیری موافق قضا [گفته شد] بر هیچ‌کس مگریید.•يَا أيّها النّاسُ لا تَبكوا على أحَدٍ ⁎ بَعْدَ الّذي بضُمَير وَافَقَ القَدَرَا
12. 12دو دستش یک دست بود، شمشیری که به آن از دشمن پناه می‌بردند، و بارانی که درخت می‌رویاند.•كَانَتْ يَداهُ يَداً، سَيْفاً يُعَاذُ بهِ ⁎ مِنَ العَدوّ وَغَيْثاً يُنبِتُ الشّجَرَا
13. 13از اسبان در جنگ می‌پرسد چون برسند، و آنان که دیگ‌ها و سنگ مردم را می‌جویند.•تَستَخِبرُ الخَيْلَ في الهَيجا إذا لحِقتْ ⁎ وَالمُعتَرُونَ قُدورَ النّاسِ وَالحَجَرَا
14. 14چه کسی پس از پسر شهید گرسنگی را می‌کشد و با شمشیر قوچ قوم را چون حمله برد می‌کشد؟•مَن يَقتلُ الجوعَ بعد ابنِ الشهيدِ وَمن ⁎ بالسّيفِ يَقتلُ كبشَ القوْم إذا عكرَا
15. 15زنان نوحه‌گر به عمر برنمی‌شمارند آنچه در او بود، و نه آقایی را چون فخر کند.•إنّ النّوائِحَ لا يَعْدُونَ في عُمَرٍ ⁎ ما كانَ فيهِ ولا المَوْلى إذا افتَخَرَا
16. 16چون کارها یا نسب او را بشمارند، یا روز نبردی که تاب بینایی را می‌بُرد.•إذا عَدَدْنَ فَعَالاً أوْ لَهُ حَسَباً ⁎ أوْ يَوْمَ هَيجَاءَ يُعشِي بأسُهُ البصرَا
17. 17گوینده، کننده، پاسدار آنچه حق است، و بخشندهٔ صدها [شتر] کهن‌سال و درخشان.•القائِلَ الفاعِلَ الحامي حقيقَتُه ⁎ وَالوَاهِبَ المائَةَ المِعَكَاءَ وَالغُرَرَا
18. 18روزگار با دو دستش آن صاحب‌حسبی را نمی‌یابد که امید فدیه دارد چون نیزه‌اش بشکند.•لا يُلْقِيَنْ بيَدَيْهِ الدّهَر ذو حَسَبٍ ⁎ يَرْجُو الفِداءَ إذا ما رُمحُهُ انكَسَرَا