ألكني وقد تأتي الرسالة من نأى

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1پیامی برسان، که پیام از دوردست هم می‌رسد، به پسر شریک، صاحب خلخال‌ها و گردن‌بند،•ألِكْني، وَقَدْ تأتي الرّسالَةُ مَن نَأى ⁎ إلى ابنِ شرِيكٍ ذي الحُجولِ المُطوَّقِ
2. 2که جناب دلش را دگرگون نکرد، دیدار معد در جایگاه پراکندگی.•بِأنّ جَنَاباً لَمْ يُغَيِّرْ فُؤادهُ ⁎ تَلاقي مَعدٍّ في مَنَاخِ التّفَرّقِ
3. 3و دیدارش با قریش جز بر پراکندگی‌اش نیفزود و شرم نکرد، حال آنکه صاحب آبرو پروا دارد،•وَمَا زادَهُ إلاّ انْفِرَاثاً لِقَاؤهُ ⁎ قُرَيْشاً وما استحيا وذو العِرْضِ يَتّقي
4. 4بر خود، تا همسایهٔ بزرگوارش را ترک کند و عَلَم با آبروی دریده کوچ کند.•عَلى نَفْسِهِ حَتى يُزايِلَ جَارَهُ ⁎ كَريماً وعلمْ يَظعَنْ بعرْضٍ مُخَرَّقِ
5. 5مگر مرگی را که هیچ‌چیز بازش نمی‌گرداند چون بیاید، جز خداوند باختر و خاور، ضمانت نکردم؟•ألمْ أضْمَنِ المَوْتَ الذي لا يَرُدُّهُ ⁎ إذا جَاءَ، إلاّ رَبُّ غَرْبٍ وَمَشْرقِ
6. 6برای کین آن دو، آن گاه که دو بازمانده‌شان را به بیابانی بی‌آب و دور افکندند که هر آرنجی از زیارتش دور بود،•لذَحْلَيْهِما إذْ فَوّزَتْ نِقْضَيَاهِما ⁎ بِبَايِنَةٍ عَنْ زَوْرِها كُلَّ مِرْفَقِ
7. 7و به دیگری گفتم: به سرعت آن [مرکب] نیرو بگیرید، چون گورخری ماده‌دوست و بلند بر تپه‌ها،•وَقُلْتُ لأخْرَى: استَظهرُوا بنَجائِها ⁎ كأحْقَبَ مِيفاءٍ عَلى القُورِ سَهْوَقِ
8. 8چون در سنگلاخی رانده شود، سم‌هایش آتش سنگ‌چخماق را می‌افروزد.•إذا شَلّ في صَمّانَةٍ أوْقَدَتْ لَهُ ⁎ حَوَافِرُها نِيرَانَ مَرْوٍ مُفَلَّقِ
9. 9گویی عکاظی را، چون موی پیشانی‌اش از او جدا شد، جامه‌ای یک‌ساله و پاره بود.•كأنّ عُكاظِيّاً لَهُ حِينَ زَايَلَتْ ⁎ عَقيقَتُهُ سِرْبالَ حَوْلٍ مُمَزَّقِ
10. 10و دو ردای خود را از دوشِ آن دو انداختم، با ردای‌های یمنی پارچه‌پارچه.•وَألْقَيْتُ عَنْ ظَهرَيِهما شَمْلَتَيِهِما ⁎ بِأرْدِيَةِ العَصْبِ اليَماني المُلَفَّقِ
11. 11شما شایستهٔ آن نبودید، جز آن که پدرم را برای یار پیوسته یاد کردم.•وَما كُنْتُما أهْلاً لَهُ غَيرَ أنّني ⁎ ذَكَرْتُ أبي للصّاحِبِ المُتَعَلِّقِ
12. 12و چه بسا که جناب اگر درنگ می‌کرد به خانواده‌اش بازنمی‌گشت جز با مچ دستی شکسته.•وَكَمْ عَنْ جَنابٍ لوْ تَلَبّثَ لم يَؤبْ ⁎ إلى أهْلِهِ، إلاّ بكُرْسُوعِ مِرفَقِ
13. 13و از آنها نزد خانه است، آنجا که دزدیدندش، متاع ابوزبان، در کدام دزدگاه.•فمِنْهُنّ عِندَ البَيْتِ حَيثُ سَرَقْنَهُ ⁎ مَتاعُ أبي زَبّانَ، في أيّ مَسْرَقِ
14. 14در منزلی میان صفا که شما در آن بودید، و زمزم و مسعی، و نزد محلق.•بِمَنْزِلَةٍ بينَ الصَّفا كُنْتُمَا بِهَا ⁎ وَزَمْزَمَ، وَالمَسْعَى، وَعندَ المُحَلَّقِ
15. 15و از آنها آن گاه که جناب را پایید و به دروازه‌ای نزدیک شد که لبه‌هایش تیز بود و بسته نبود.•وَمِنهُنّ إذْ رَاعَى جَناباً وَقَدْ دَنا ⁎ إلى بابِ مغْلاقِ الشَّبَا غَيرِ مُغلَقِ
16. 16چون دید که پشت سرش بازگشته‌ام، دندان نشان داد، و جان در گلوگاهش بود.•فَلَمّا رَأى أنْ قَدْ كَرَرْتُ ورَاءَهُ ⁎ تَكَشّرَ، والحَوْباءُ عِندَ المُخَنَّقِ
17. 17دندان نشان داد چون گرفتار؛ و چه بسیار دید بر در سلم از خورندگان و ساقدارها.•تَكَشّرَ مَكْرُوبٍ يُتَلّ، وَكَم رَأى ⁎ على بابِ سَلْمٍ مِن أكُلّ وَأسوُقِ
18. 18اگر مردمی را درمان می‌کردم شفا می‌یافتند، ولی با مانند جلوبق روبه‌رو شدم.•فَلَوْ أنّني داوَيْتُ قَوْماً شَفَيْتُهُمْ ⁎ ولَكِنّني لاقَيْتُ مِثْلَ الجَلَوْبَقِ
19. 19می‌پنداشتم جلوبق مانده است و برایم از میان دو پهلوی [شتری] بی‌پناه خرجی خواهد شد.•وَكُنْتُ أرى أنّ الجَلَوْبَقَ قد ثَوَى ⁎ فيَنْفُقُ لي مِنْ بينِ رُكْنيْ مُخَفَّقِ