ألا زعمت عرسي سويدة أنها

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1هان، همسرم سویده گمان برد که نگاه‌داریِ من برای سرزنش‌گران [به او] شتابان است،•ألا زَعَمَتْ عِرْسي سُوَيْدَةُ أنّهَا ⁎ سَرِيعٌ عَلَيْها حِفْظَتي للمُعاتِبِ
2. 2و ای سوده، زن پرگو آرزو می‌کرد که به جای تو باشد، و مردمان در میان جایگاه‌های افسار.•وَمُكْثِرَةٍ، يا سَوْدَ، وَدّتْ لَوَ انّها ⁎ مكانَكِ، وَالأقوَامُ عِنْدَ الضّرَايبِ
3. 3اگر سویده از من می‌پرسید، آگاه می‌شد: آن گاه که توشهٔ قوم کشتن شتران سواری است،•ولَوْ سألَتْ عَنّي سُوَيْدَةُ أُنْبِئَتْ ⁎ إذا كانَ زَادُ القَوْمِ عَقْرَ الرّكايِبِ
4. 4با شمشیرم ساقِ هر ماده‌شترِ فربه را می‌زنم و پالانم را بر دوش پیاده برمی‌نهم، سواره نیستم.•بضَرْبي بسَيْفي ساقَ كلّ سَمِينَةٍ ⁎ وَتَعْلِيقِ رَحْلي ماشِياً غَيرَ رَاكِبِ
5. 5و اگر ابینوها نبودند، که دوستشان دارم، بی‌گمان سرکشیِ پهلوهای مرا ناپسند می‌شمردی.•وَلَوْلا أُبَيْنُوها الّذينَ أحبُّهُمْ ⁎ لقَدْ أنكَرَتْ منّي عُنُودَ الجَنائِبِ
6. 6بلکه آنان ریحان دل من‌اند و رحمتی که پادشاه سرانجام‌ها بخشیده است.•وَلَكِنّهُمْ رَيْحانُ قَلبي، ورَحمَةٌ ⁎ مِنَ الله أعطاها مَلِيكُ العَوَاقِبِ
7. 7اگر مرگ مهلتم دهد، مرا می‌برند و هر ناآرام آشوبگر را از من دور می‌کنند.•يَقُودُونَ بي إنْ أعْمَرَتْني مَنِيّةٌ ⁎ وَيَنْهَوْنَ عَنّي كُلَّ أهْوَجَ شاغبِ
8. 8آنان پس از فرمان خدا ریسمان‌ها و میخ‌هایش را در میان ما با شمشیری سفید و سوراخ‌کننده محکم کردند.•هُمُ بَعْدَ أمْرِ الله شَدّوا حِبَالَها ⁎ وَأوْتَادَهَا فينا بِأبْيَضَ ثَاقِبِ
9. 9ما را شترانی است که ریسمان را [با آنکه بیگانه‌اند] ناآشنا نمی‌شمارند، و پی‌زدنِ [شتر] کهن‌سال را ناروا نمی‌شمارد.•لَنَا إبِلٌ لا تُنْكِرُ الحبلَ عَجْمُها؛ ⁎ وَلا يُنْكِرُ المأثُورُ ضَرْبَ العَراقبِ
10. 10گاه ماده‌شتران لاغر را فربه می‌کنیم و با آنها بلندی‌ها را می‌جوییم، در حالی که کوهانشان خمیده است.•وَقد نُسمِنُ الشّوْلَ العِجافَ وَنبتغي ⁎ بها في المعالي، وَهيَ حُدْبُ الغَوارِبِ
11. 11آنها را از جای‌های سرسبز بیرون بردیم، آن گاه که شبان بازشان داشت، گویی چوب‌های جامه‌آویز بودند.•خَرَجْنا بها مِنْ ذي أُرَاطَى، كأنّها ⁎ إذا صَدّها الرّاعي عِصيُّ المَشاجِبِ
12. 12خشک‌شده، که خدا ابرش را از او خشکانید و هر باد سوزان و ریگ‌آورندهٔ فراوان بر آن وزید.•جُفافٌ أجَفَّ الله عَنْهُ سَحَابَهُ ⁎ وأوْسَعهُ من كُلّ سَافٍ وَحاصِبِ
13. 13پس ستم نکرد آن که آتش نیفروخت، و پشت سرش، آن گاه که خشکسالی بار بنهاد، شمشیر غالب بود.•فما ظَلَمَتْ أنْ لا تَنورَ، وَخَلْفَها ⁎ إذا الجُدْبُ ألقى رَحلَهُ سيفُ غالِبِ
14. 14دو یار در آن بودند که بزرگانش را با رگ شتران بازمانده و کندنِ بیگانگان نابود کردند.•خَليطانِ فيها قَدْ أبَادا سرَاتَهَا ⁎ بعَرْقِ المناقي، وَاجتِلاحِ الغَرائِبِ
15. 15و اگر آن نخلستان سواد بود و مانند آن در کناره‌هایش از هر سوی،•ولَوْ أنّها نَخْلُ السّوَادِ، وَمِثْلُهُ ⁎ بحافاتها مِنْ جَانِبٍ بَعْدَ جَانِبِ
16. 16و اگر برای ماندگاری می‌ماند، مردی را که در آن کار و کسب دارد پناه می‌دادند.•وَلَوْ أنّها تَبْقَى لِبَاقٍ لأُلْجِئَتْ ⁎ إلى رَجُلٍ فِيها صَنِيعٍ وَكاسِبِ