ولما رأيت النفس صار نجيها

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1چون دیدم که راز دل با تصمیم‌هایی از ورای دنده‌هایم همراز شده است،•وَلَمّا رَأيْتُ النّفْس صَارَ نَجِيُّها ⁎ إلى عازِماتٍ مِنْ وَرَاءِ ضُلُوعي
2. 2مرکبم جز زیاد را نپذیرفت، و همین خواست من بود، و بخشندگی از خوی او نو نیست.•أبَتْ نَاقَتي إلاّ زِيَاداً وَرَغْبَتي ⁎ وَما الجُودُ مِنْ أخْلاقِهِ بِبَدِيعِ
3. 3جوانی است که به دنیایی که به دست می‌آورد شادی نمی‌کند و از پیشامدهای روزگار بی‌تابی نمی‌کند.•فَتىً غَيرُ مِفْرَاحٍ بِدُنْيَا يُصِيبُها ⁎ وَمِنْ نَكَباتِ الدّهْرِ غَيرُ جَزُوعِ
4. 4تا مرکبم به زیاد نرسد، نخواهم بود، تا چشم همراهم را به خواب آرام سرمه کشم.•ولمْ أكُ أوْ تَلْقَى زِياداً مَطِيّتي ⁎ لأكْحَلَ عَيْنَي صَاحِبي بِهجُوعِ
5. 5ای کاش دو بنده بودند که آن را می‌بریدند، آنگاه که شترم مرا به پسر ربیع برساند.•ألا لَيْتَ عَبْدِيَّيْنِ يَجْتَزرَانها ⁎ إذا بَلّغَتْني نَاقَتي ابنَ رَبِيعِ
6. 6به زیاد؛ و اگر به زیاد برسد، جوانی آمده که بنای مجد را تباه نمی‌کند.•زِياداً، وَإنْ تَبْلُغْ زِياداً فَقَدْ أتَتْ ⁎ فَتىً لِبِنَاءِ المَجْدِ غَيْرَ مُضِيعِ
7. 7فرزندان دیان او را در مقام بلندی پروردند، به حسبی که نزد آسمان رفیع است.•نَمَاهُ بَنُو الدّيّانِ في مُشْمَخرّةٍ ⁎ إلى حَسَبٍ عِنْدَ السّمَاءِ رَفِيعِ
8. 8پیش از آن که فرمانروایی به او برسد دوست من بود، نمی‌دانم به چه کاری.•وَكانَ خَليلي قَبْلَ سُلْطانِ ما رَمَى ⁎ إلَيْهِ، فَما أدْرِي بِأيّ صَنِيعِ
9. 9خدا برای ما داوری خواهد کرد، و او بر هر مال بی‌زبان و کشتزاری تواناست.•لَنَا يَقْضِينّ الله، وَالله قادِرٌ ⁎ عَلى كلّ مَالٍ صَامِتٍ وَزُرُوعِ
10. 10اگر امید به بخشش دستان تو نبود، شتران لاغر ما برای بازگشت به هجر برنمی‌گشتند.•وَلَوْلا رَجائي فَضْلَ كفّيكَ لم تَعدْ ⁎ إلى هَجَرٍ أنْضَاؤنَا لرُجُوعِ
11. 11هم امیر است و هم خویشاوند، و هر دو برای ما نزد او با دیان بهترین شفیع‌اند.•أمِيرٌ، وَذو قُرْبَى، وَكِلْتَاهُما لنا ⁎ إلَيْهِ مَعَ الدّيّانِ خَيْرُ شَفِيعِ
12. 12فرزندان دیان زینت قوم خود بودند و ستون‌های کوهی استوار در اراک.•وَكَانَ بَنُو الدّيَّانِ زَيْناً لِقَوْمِهِمْ ⁎ وَأرْكَانَ طَودٍ بِالأرَاكِ مَنِيعِ
13. 13خدیج و نجاشی از ایشان بودند، صاحبان نصیبی در مجد که بخشش‌شان فراوان است.•وَكانَ خدِيجٌ وَالنّجاشِيُّ مِنْهُمُ ⁎ ذَوَيْ طِعْمَةٍ في المَجدِ ذاتِ دَسيعِ
14. 14آن دو شعران را خواستند تا آنکه با شمشیر برنده و هزار شتر در آغل یکجا به آنها بخشید.•هِما طَلَبَا شَعْرانَ حَتى حَبَاهُما ⁎ بعَضْبٍ وَألْفٍ في الصِّرَارِ جميعِ