وقائلة والدمع يحدر كحلها

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1زنی در حالی که اشک سرمه‌اش را فرو می‌ریخت گفت: چه بد راهی است که پسر ضمضم به سوی او رفت.•وَقائِلَة، وَالدّمْعُ يَحْدُرُ كُحْلَها ⁎ لَبئسَ المَدى أجرَى إليهه ابنُ ضَمْضَمِ
2. 2از بن نخلستان‌ها به غزا رفت تا به کنهل رسید و نیزه‌اش بدترین غنیمت را برایش آورد.•غزا من أصُولِ النّخلِ حتى إذا انتهى ⁎ بكِنْهِلَ أدّى رُمْحُهُ شرَّ مَغْنَمِ
3. 3اگر مردی استوار و غیرتمند بودی، در شب تاریک از یاور خود دفاع می‌کردی.•فلو كنتَ صُلبَ العُودِ أوْ ذا حَفِيظَةٍ ⁎ لوَرّيْتَ عَنْ موْلاكَ في لَيلِ مُظلمِ
4. 4یا راهنمایی را پناه می‌دادی، یا به رهروی شبانه از آن قوم که هنوز خواب خود را به پایان نبرده می‌گفتی: بخواب.•لَجُرْتَ بِهادٍ، أوْ لَقُلتَ لمُدْلِجٍ ⁎ مِنَ القَوْمِ لما يَقضِ نَعسَتَهُ نَمِ
5. 5اما تو چون گرگ بدسیرتی بودی که روزی بر یار خود خون دید و به همان خون حمله برد.•وَكُنتَ كَذِئْبِ السُّوْءِ لمّا رَأى دَماً ⁎ بصَاحِبِهِ يَوْماً، أحَالَ على الدّمِ
6. 6به قومی خیانت کردی که اگر خون‌گریخته‌ای یا بار تاوانی بر دوش، به آنان پناه می‌بردی،•لَقَدْ خُنْتَ قَوْماً لوْ لجَأتَ إلَيهِمِ ⁎ طَرِيدَ دَمٍ، أوْ حامِلاً ثقلَ مَغرَمِ
7. 7در میانشان کسی را می‌یافتی که غذایت دهد و کسی که پشت سرت با نیزه‌های راست‌شده به دشمن بتازد.•لألْفَيْتَ فِيهِمْ مُطعِماً وَمُطَاعِناً ⁎ وَرَاءَكَ شَزْراً بِالوَشِيجِ المُقَوَّمِ
8. 8آنان برایت چون ستونی از کوه عمایه بودند، بلند قله و دشوار برای ستمکار.•لَكانُوا كُرْكْنٍ من عَمايَةَ مِنهُمُ ⁎ مَنِيعِ الذُّرَى صَعْبٍ على المُتَظَلِّمِ
9. 9نه جز آب شور و تلخ بنوشند و نه اسلام را به جای آورند، اگر تو پشیمان نشوی.•فَلا شَرِبُوا إلاّ بِمِلْحٍ مُزَلَّجٍ ⁎ ولا نَسَكُوا الإسْلامَ إنْ لمْ تَنَدّمِ