وجدنا خزاعيا أسنة مازن

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1خزاعی را نوک نیزه‌های مازن یافتیم و از آن، چون دلاوران بیم کنند، دلیرترین آن.•وَجَدْنَا خُزاعِيّاً أسِنّةَ مَازِنٍ ⁎ وَمِنها إذا هابَ الكُماةُ جَسُورُها
2. 2بر آنچه مردم از پذیرایی شتابان بیم دارند، آن‌گاه که سرمای صبا از وزیدن سرخ شود.•على ما يهَابُ القَوْمُ من عاجِلِ القِرَى ⁎ إذا احمَرّ من نَفْخَ الصَّبَا زَمهَرِيرُها
3. 3آنان روزی که اسلم پشت به نیزه‌ها کرد و گریخت، و بدترین مردم در دلاوری گریزنده‌ترین آنانند.•وَهُمْ يَوْم وَلّى أسلَمٌ ظَهرَهُ القَنا ⁎ وَفَرّ، وَشَرُّ النّاسِ بأساً فَرُورُها
4. 4آنان در روز عباد بن اخضر با نیزه‌ها و شمشیرهای هندی که نرهایشان سپید است، بودند.•وَهُمْ يَوْمَ عَبّادِ بنِ أخضَرَ بالقَنَا ⁎ وَبالهِنْدوَانِيّاتِ بِيضاً ذُكُورُها
5. 5از گریختن در روزی که بر آنان یورش شد، خودداری کردند، و دلاوران جز با یورش‌ها کشته نمی‌شوند.•أبَوْا أنْ يَفِرّوا يَوْمَ كُرّ عَلَيْهِمُ ⁎ وَلا يَقْتُلُ الأبْطَالَ إلاّ كَرُورُها
6. 6با نیزه‌ها و شمشیرها پرده‌ای را زدودند که بینا از تاریکی نزدیک بود کور شود.•جَلَوْا بالعَوَالي وَالسّيُوفِ غِشاوَةً ⁎ يكادُ مِنَ الإظْلامِ يَعَشى بَصِيرُها
7. 7هند را در منزل‌هایی فرود آوردند که پیش از آن برایشان نبود جز بازگشتگاهی که به آن بازمی‌گشتند.•وَهُمْ أنْزَلُوا هِنْداً مَنازِلَ لمْ تكُنْ ⁎ لَهُمْ قَبْلَهَا إلاّ مَصِيراً تَصِيرُها
8. 8آسیاب دلاوران در میدان جنگ چرخید و غرش جنگ دندان‌هایش را آشکار کرد.•وَدارَتْ رَحى الأبطالِ في حَوْمة الوَغى ⁎ وَأظْهَرَ أنْيَابَ الحُرُوبِ هَرِيرُها
9. 9آنان گله‌های پسر معکبر را به او بازگرداندند، حال آنکه پناه‌دهنده‌اش از او روی گردانده بود.•وَهُمْ رَجَعُوا لابنِ المُعَكْبَرِ ذَوْدَهُ ⁎ وَقد كانَ عَنها قد تَوَلّى مُجِيرُها
10. 10آنان خواب بریقه را راست شمردند، آن‌گاه که تاریکی مرگ را دید و بارانش ریزان بود.•وَهُمْ صَدّقُوا رُؤيا بُرَيْقَةَ إذْ رَأتْ ⁎ غَيابَةَ مَوْتٍ، مُسْتَهِلاًّ مَطيرُها
11. 11هر خائنی از قومش او را دروغ‌گو شمرد، حال آنکه هشداردهنده‌شان حق را برایشان آورده بود.•فكَذّبَهَا مِنْ قَوْمِهَا كُلُّ خَائِنٍ ⁎ وَقَدْ جَاءَهُمْ بالحَقّ عَنهمْ نذيرُها
12. 12جز نیزه‌های مازن آنان را نترساند، که سازندهٔ آن‌ها نیزه را در دست‌ها می‌چرخاند.•فَما راعَهُمْ إلاّ أسِنّةُ مَازنٍ ⁎ يُدِيرُ قَنَاهَا، بالأكفّ، مُدِيرُها
13. 13و اسبانی که با مرگ‌ها به سوی آنان خوانده می‌شوند و شیرانی بیشه که فریادشان خاموش نمی‌شود.•وَخَيْلٌ تَنَادَى بِالمَنَايَا إلَيْهُمُ ⁎ وَآساَدُ غِيلٍ لا يُبِلّ عَقِيرُها