لوى ابن أبي الرقراق عينيه بعدما

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ابن ابی‌الرقراق چشمانش را برگرداند، پس از آنکه به بلندی‌های ایلیا و غور نزدیک شد.•لَوَى ابنُ أبي الرّقْراقِ عَيْنَيْهِ بَعدما ⁎ دَنَا مِنْ أعَالي إيلِيَاءَ وَغَوّرَا
2. 2امید داشت ببیند آنچه را که خانواده‌اش می‌بینند، ستارهٔ سهیل را؛ ولی کوه‌های اعفر آن را پوشانده بود.•رَجَا أنْ يَرَى مَا أهْلُهُ يُبْصِروُنَهُ ⁎ سُهَيْلاً، فَقَدْ وَارَاهُ أجْبَالُ أعفَرَا
3. 3ما ستارهٔ یمانی، سهیل، را نزد خود می‌دیدیم، و سرزمین حمیر میان آن و ما حایل شد.•فكُنّا نَرَى النّجْمَ اليَمانيَّ عِنْدَنَا ⁎ سُهَيلاً فحالَتْ دُونَهُ أرْضُ حِميرَا
4. 4با آن انس داشتیم، گویی برادری یا همنشینی بود که از همنشین دیگر دگرگون شده.•وَكُنّا بِهِ مُسْتَأنِسِينَ كَأنّهُ ⁎ أخٌ أوْ خَلِيطٌ عَنْ خَليطٍ تَغَيّرَا
5. 5گریست، آن‌گاه که کبوتری شامی بر ساقه‌ای آواز خواند و او را برانگیخت و به یادش آورد.•بَكَى أنْ تَغَنّتْ فَوْقَ سَاقٍ حمامةٌ ⁎ شَآمِيّةٌ هَاجَتْ لَهُ فَتَذَكّرَا
6. 6بامداد زنان زیبا دیگر وصل او را نمی‌خواستند، و در همان حال سایهٔ جوانی روی در گریز نهاد.•وَأضْحَى الغَواني لا يُرِدْنَ وِصَالَهُ ⁎ وَبَيْنَا تَرَى ظِلَّ الغِيَايَةِ أدْبَرَا
7. 7نهان‌دارنده‌ٔ عشقی از حمیده است که از عشق او همواره بیمار است، چون جامهٔ شب پوشید.•مَخابىءَ حُبٍّ مِنْ حُمَيدَةَ لمْ يزَلْ ⁎ بِهِ سَقَمٌ، مِنْ حُبّها، إذْ تَأزّرَا
8. 8اگر مرا در شام مانند آنچه ثقیف در شهرهای عراق به دست آورد و بیشتر، می‌بود،•فَلَوْ كانَ لي بالشّأمِ مثلُ الذي جَبَتْ ⁎ ثَقِيفٌ بِأمْصَارِ العِرَاقِ، وَأكْثَرَا
9. 9گفتند: نزد او برو! نرفتم، تا زمانی که کبوتر بر ساقه آواز خواند و بخواند.•فَقِيلَ: أتِهِ! لمْ آتِهِ، الدّهْرَ، مَا دَعَا ⁎ حَمَامٌ عَلى سَاقٍ هَدِيلاً فقَرْقَرَا
10. 10بنی حرب را، که پیشوایان بودند، رها کردم و مروان را، و از گزیده‌شدگان آمدن نزد او را رها کردم.•تَرَكْتُ بَني حَرْبٍ وَكانُوا أئِمَّةً ⁎ وَمَرْوَانَ لا آتِيهِ، وَالمُتَخَيَّرَا
11. 11پدر تو، که ولید مرا خواسته بود تا نیکی کند یا ایمن سازد یا بترساند.•أبَاكَ، وَقَدْ كان الوَليدُ أرَادَني ⁎ لِيَفْعَل خَيْراً أوْ لِيُؤمِنَ أوْجَرَا
12. 12خود به رضای خویش سوی شام نمی‌رفتم تا آنکه تو امیر شدی.•فَمَا كُنْتُ عَن نَفسي لأرْحلَ طائعاً ⁎ إلى الشّأمِ حتى كنتَ أنتَ المُؤمَّرَا
13. 13چون به من رسید که برای او با میخ‌های سروری درخشان از بنی‌امیه استوار شد،•فلَمّا أتَاني أنّهَا ثَبَتَتْ لَهُ ⁎ بِأوْتَادِ قَرْمٍ، مِنْ أُمَيّةَ، أزْهَرَا
14. 14با دو بال برخاستم، برخاستنی به سوی بهترین مردم زمین از نظر نسب و ریشه.•نَهَضْتُ بِأكْنَافِ الجَناحَينِ نَهضَةً ⁎ إلى خَيرِ أهلِ الأرْض فرْعاً وعُنصرَا
15. 15دوستی تو سرزمینی را که برایم ناپسند بود بر من پوشاند، و رومی پوست‌کنده‌ای در عمان.•فَحُبُّكَ أغْشَاني بِلاداً بَغِيضَةً ⁎ إليّ، وَرُومِيّاً بِعَمّانَ أقْشَرَا
16. 16اگر دو جان می‌داشتم، چون سرخ مرگ با یکی از آن‌ها بی‌تو فرود آید،•فلَوْ كنتُ ذا نَفسَينِ إنْ حَلّ مُقبِلاً ⁎ بإحْداهما مِنْ دونِكَ المَوْتُ أحمَرَا
17. 17با دیگری پس از آن زنده می‌ماندم، چون به پایان خود رسیده، شاید جانم با آن زندگی دراز یابد.•حَيِيتُ بأُخْرَى بَعْدَهَا إذْ تجَرّمَتْ ⁎ مَداها عَسَتْ نَفسي بها أنْ تُعَمَّرَا
18. 18آن‌گاه مرکب‌های ما در بیابان شتابان به سوی تو می‌رفت، با راه رفتن تند و پرشتاب.•إذاً لَتَغَالَتْ بِالفَلاةِ رِكَابُنَا ⁎ إلَيْكَ بنا يَخْدِينَ مَشْياً عَشَنزَرَا