لو أعلم الأيام راجعة لنا

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1اگر می‌دانستم روزها برای ما بازمی‌گردد، بر مردم روستاها از مجاشع می‌گریستم.•لَوْ أعْلَمُ الأيّامَ رَاجِعَةً لَنَا ⁎ بكَيتُ على أهْلِ القِرَى من مُجاشِعِ
2. 2بر قومی گریستم که ستون‌های بزرگی که پرگوشت بود بر آنان فروافتاد.•بَكَيتُ على القَوْمِ الّذينَ هَوَتْ بهِمْ ⁎ دَعَائمُ مَجْدٍ كانَ ضَخمَ الدّسائِعِ
3. 3چون عجعاج بگرید، اشک غم‌دیده را که غمش بازنمی‌گردد برمی‌انگیزد.•إذا ما بكى العَجْعاجُ هَيّجَ عَبْرَةً ⁎ لعَيْنَي حَزِينٍ شَجْوُهُ غَيرُ رَاجعِ
4. 4ای نوار، اگر بر قوم خود بگریم، دو مسجدشان را از آنان چون بیابان‌های خالی می‌بینم.•فإنْ أبْكِ قَوْمي، يا نَوَارُ، فإنّني ⁎ أرَى مَسْجِدَيهِمْ مِنهمُ كالبَلاقِعِ
5. 5تهی از بردباری و نادانی در آن‌ها و پس از دو دریای بخشش که بر هم می‌ریختند.•خَلاءَينِ بَعدَ الحِلْمِ وَالجَهلِ فيهما ⁎ وَبَعْدَ عُبابيِّ النّدَى المُتَدافِعِ
6. 6شد که خانه‌هایم نزدیک بود به جایی برسد که سیل رودخانه‌ها می‌رسد.•فأصْبَحْتُ قَدْ كادَتْ بُيوتي يَنالُها ⁎ بحَيْثُ انتَهَى سَيلُ التِّلاعِ الدّوَافعِ
7. 7با این همه در میان ما از بازماندگان کهنسالانمان درمان‌گران ناخوشی و پیشامدهای شکننده هستند.•على أنّ فِينَا مِنْ بَقَايا كُهُولِنَا ⁎ أُسَاةَ الثّأى وَالمُفظِعاتِ الصّوَادعِ
8. 8گویی نیزه‌های ردینی، جامه‌هایشان بر آن‌ها در دست‌های بلند رگ‌ها بود.•كَأنّ الرّدُيْنِيّاتِ، كانَ بُرُودُهُم ⁎ عَلَيْهِنّ في أيْدٍ طِوَالِ الأشَاجِعِ
9. 9چون گفتم: این پایان شب است که گذشت، سیاهی دست‌ها و پاهای سیاه تردید کرد.•إذا قلتُ: هذا آخرُ اللّيلِ قَد مَضَى ⁎ تَرَدّدَ مُسْوَدٌّ بَهِيمُ الأكارِعِ
10. 10و چه بسیار جوانمردان بزرگوار و شمشیر برنده که در خریبه بر جا گذاشتیم.•وَكَائِنْ تَرَكْنَا بِالخُرَيْبَةِ من فَتىً ⁎ كَرِيمٍ وَسَيْفٍ للضّرِيبَةِ قاطِعِ
11. 11و چه بسیار کاسه‌ها که یتیمان نانخورش بودند و زره بلند که سر انگشتان را می‌پوشاند.•وَمِنْ جَفْنَةٍ كانَ اليَتامَى عِيالَها ⁎ وَسَابِغَةٍ تَغْشَى بَنانَ الأصَابِعِ
12. 12و چه بسیار مادیان زشت که افسارش نابود شد، حال آنکه نگاه‌داشته و ناگم‌شده بود.•وَمِنْ مُهْرَةٍ شَوْهَاءَ أوْدَى عِنانُها ⁎ وَقَد كانَ مَحفوظاً لها غَيرَ ضَائِعِ