لئن قيس عيلان اشتكتني لمثل ما

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1اگر قیس عیلان از من شکایت کرده، به سبب همان زخم‌هایی است که چون گزیده شد از آن می‌نالد.•لَئِنْ قَيْسُ عَيلانَ اشتكَتني لمثلِ ما ⁎ بها يُتشكّى حينَ مَضّتْ كُلُومُهَا
2. 2دلاوران خندف سرهای استخوان‌درشت قیس را، که شکست‌خورده بودند، در دست من گذاشتند.•وَقَدْ تَرَكَتْ مِرْادةُ خُندِفَ في يدي ⁎ جَماجمَ من قَيسٍ عِظاماً هُزُومُهَا
3. 3چون بر سرها فرود آید، تا روز برانگیختن، مغز آن‌ها برنمی‌خیزد.•إذا وقَعَتْ فَوْقَ الجَماجِمِ لمْ يَقُمْ ⁎ إلى يَوْمِ بَعْثِ الأوجلِينَ أمِيمُهَا
4. 4شرافت من جز ایستادگی نمی‌پذیرد، و آن‌گاه که نیای مردان بالا آید، کودنِ آنان فریبم می‌دهد.•أبَى حَسَبي إلاّ انْتِصَاباً، وَغَرّني ⁎ إذا شَالَ أحْسَابَ الرّجالِ بَهِيمُهَا
5. 5من فرزند تمیم و آن حمایتگرم که چون مشک پاره شود، دیگران به او پناه می‌برند.•أنا ابنُ تَمِيمٍ وَالمُحَامي الّذِي بهِ ⁎ تُحامي إذا غَرْبٌ تَفَرّى أدِيمُهَا
6. 6تمیم نخواهد گذاشت بر من ستم رود، آن‌گاه که بزرگان بلندگردن‌شان بر ضد من گرد آیند.•سَتَأبى تَمِيمٌ أنْ أُضَامَ إذا التَقَتْ ⁎ عَليّ بِأعْنَاقٍ طِوَالٍ قُرُومُهَا
7. 7ما عامر را روز ملزق کشتیم، و حمله‌های آنان تا پیش خانه‌ها رسید.•وَنَحْنُ قَتَلْنَا عَامِراً يَوْمَ مُلْزَقٍ ⁎ فَبَاتَتْ على قُبْلِ البُيوتِ هُجومُهَا
8. 8چند پای راست‌قامت طفیل را از باقی‌ماندهٔ قرزل رهانید و گوشت او را نگه داشت.•وَنَجّى طُفَيْلاً مِنْ عُلالَةِ قُرْزُلٍ ⁎ قَوَائِمُ يَحْمي لَحْمَهُ مُستَقِيمُهَا
9. 9از پی جویندگان چنان سست شد که گویی ملخ‌های بیابانند که یار خود را از دست داده‌اند.•تَرَاخَتْ بِهِ عَنْ طالِبَاتٍ كَأنّهَا ⁎ جَرَادُ فَضَاءٍ طَارَ عَنْها حَمِيمُهَا
10. 10چون تمیم میان خود را سامان دهد و تمیم به سعد خجسته بپیوندد،•إذا مَا تَمِيمٌ أصْلَحَتْ ذاتَ بَيْنِها ⁎ وَتَمّتْ إلى سَعْدِ السُّعُودِ تَمِيمُهَا
11. 11هر که از سگ هر قبیله و خانواده‌اش زوزه کشد، می‌یابی که بینیِ خشمگینشان در نظرم خوار است.•تَجِدْ مَنْ عَوَى من كَلْبِ كلِّ قبيلةٍ ⁎ وَأُسرَتِهِ هَانَتْ عَليّ رُغُومُهَا
12. 12بنی‌سعد از شمار ریگ‌ها بیشترند و بردباری‌شان از وزن کوه‌ها سنگین‌تر.•تَزيدُ بَنُو سَعْدٍ على عَدَدَ الحَصَى ⁎ وَأثْقَلُ مِنْ وَزْنِ الجِبَالِ حُلُومُها
13. 13اگر سعد با پاهایش بر سد یأجوج گام می‌نهاد، خاک‌ریزهایش فرومی‌ریخت.•وَلَوْ وَطِئَتْ سَعْدٌ ليأجُوجَ ردْمَها ⁎ بأقْدامِهَا لارْفَضّ عَنها رُدُومُهَا