كيف نخاف الفقر يا طيب بعدما

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ای طیب، چگونه از فقر بترسیم، پس از آن‌که مقدرات ما با یاری از هرات آمد•كَيْفَ نَخافُ الفَقْرَ يا طَيْبَ بَعدما ⁎ أتَتْنَا بِنَصْرٍ مِنْ هَرَاةَ مَقَادِرُهْ
2. 2و اگر یاری از ترکان سالم نزد ما بیاید، پس از آن یاری غایب را منتظر نیستم•وَإنْ يَأتِنا نَصْرٌ مِنَ التُّرْكِ سالِماً ⁎ فَمَا بَعْدَ نَصْرٍ غائِبٌ أنا نَاظِرُهْ
3. 3یاری را انتظار کشیدم، و میان دو سماک کدام‌یک بر من از باران، بارش‌هایش ریزان شد•تَنَظّرْتُ نَصْراً وَالسِّماكَينِ أيْهُما ⁎ عليّ مِنَ الغَيثِ اتَهَلّتْ مَواطرُهْ
4. 4گذشت چون گذر شمشیر از کف مرد دوراندیش، بر کاری که راه‌های بیرون‌رفت بر ما تنگ شده بود•مَضَى كمُضِيّ السّيفِ من كَفّ حازِمٍ ⁎ على الأمرِ إذْ ضَاقَتْ علينا مصَادرُهْ
5. 5چون نصر سر باز زند، خندف برای او سر باز می‌زند، و عزیز است یاری‌دهنده‌ی نصر آن‌گاه که بترسد•إذا مَا أبَى نَصْرٌ أبَتْ خِنْدِفٌ لَهُ ⁎ وَقد عَزّ مَن نَصرٌ، إذا خافَ، ناصِرُهْ
6. 6چون پسر سیار خندف را بخواند، که شیرانش از عزیزترین دو مشرق‌اند•إذا ما ابنُ سَيّارِ دَعَا خِنْدِفَ الّتي ⁎ لهَا مِنْ أعَزّ المَشْرِقَيْنِ قَساورهْ
7. 7بر اسبان کوتاه‌مو و چابک به او رسید، بر آن‌ها زره‌های سلیمان و کلاه‌خودهایش•أتَتْهُ على الجُرْدِ الهَذَالِيلِ، فَوْقَها ⁎ دُرُوعُ سُلَيْمَانٍ لهَا، وَمَغافِرهْ
8. 8مردم را می‌بینم که ما پروردگار آنان‌ایم چون سواران نجد و غور به سوی زمزم گرد آیند•أرَى النّاسَ مِنّا رَبُّهُمْ حينَ تَلتَقي ⁎ إلى زَمْزَمٍ رُكْبَانُ نَجْدٍ وَغائِرُهْ
9. 9ما را هر سرداری است که چون بایستد، جز ایستاده‌ای که فرمان‌دهنده‌ی اوست کسی نمی‌ایستد•لَنا كلُّ بِطْرِيقٍ إذا قامَ لمْ يَقُمْ ⁎ مِنَ النّاسِ، إلاّ قَائِمٌ هُوَ آمِرُهْ
10. 10اوست مالک هدایت‌شده و پیشتاز که آغاز و پایان بزرگی کهنه از آنِ اوست•هُوَ المَالِكُ المَهْدِيُّ وَالسّابِقُ الذي ⁎ لَهُ أوّلُ المَجْدِ التّلِيدِ وَآخِرُهْ
11. 11یاری را انتظار می‌کشم که بیاید؛ و اگر بیاید، من چون کسی هستم که پرنده‌اش به سعادت گذشته باشد•تَنظّرْتُ نَصراً أنْ يجيء، وَإنْ يجيءْ ⁎ فإني كَمَنْ قَد مَرّ بالسَّعْدِ طائرُهْ
12. 12به بخشش نصر امید بستم، و پیش از دست راستش دو فرات است و کشتی‌های بزرگی که بر خرمای نارس شناورند•رَجَوْتُ نَدى نَصرِ، وَدُونَ يمينهِ ⁎ فُراتانِ، والطافي بِبلحٍ قراقرهْ
13. 13پس بامداد کردم و بیش از همه مردم برای خیر و میهمانی بر او بخشیدم، به میهمانان و همسایه‌ای که همسایه‌اش می‌شود•فأصبحت أعطى النّاس للخيرِ والقرى ⁎ عَليهِ لأضيافٍ، وجَارٍ يجاورهْ
14. 14مگر ندیدی که هر که نصر را برگزید، پرنده‌اش به سعد سعودها خیر را با خیر بر او گذراند•ألَمْ تَرَ مَنْ يَختارُ نصراً جَرَتْ لهُ ⁎ بَسَعْدِ السُّعودِ الخيرِ بالخير طائرُهْ
15. 15او را دو کف دست است که در کف آن‌ها سرشاری دریاست که خروشنده‌اش بازداشته نمی‌شود•لَهُ رَاحَتَا كَفّينِ في رَاحَتَتهِمَا ⁎ مِنَ البَحرِ فَيضٌ لا يُنَهَنهُ زَاخرُهْ
16. 16او را دو کف دست است که در کف آن‌ها سرشاری [چشم] است که خروشنده‌اش بازداشته نمی‌شود•لَهُ راحَتَا كَفَّيْنِ في راحَتَيْهِمَا ⁎ مِنَ البَصْرِ فَيْضٌ لاَ يُنَهْنَهُ زاخِرُهْ
17. 17مگر ندیدی که نصر نیزه‌زنی و میهمانی را ضامن می‌شود، چون باد بوزد یا ترسنده‌ی چراگاه بگریزد•ألمْ ترَ نَصراً يَضمَنُ الطّعنَ وَالقِرَى ⁎ إذا الرّيحُ هبّت أوْ زَوى السَّرْحَ ذاعرُهْ
18. 18و اگر بزرگی در آسمان و نزد آن بود، نصر به آن دست می‌یافت و با آن می‌کوشید•وَلَوْ أنّ مَجْداً في السّمَاءِ وَعِنْدَها ⁎ تَنَاوَلهُ نَصْرٌ إلَيْهِ يُسَاوِرُهْ