1. ۱چمن شکفت و جهان پر ز سوسن و سمنستبصد هزار زبان روزگار در سخنست
2. ۲بمی دهیم ز بر جامه و بسر دستارکه باز وقت عرقچین و تای پیرهنست
3. ۳بیار باده که دیگر هزار جامه ی چاکفدای دسته ی نسرین و برگ نسترنست
4. ۴گل شراب در آیینه ی رخ ساقیچو برگ لاله فروزان میان یاسمنست
5. ۵دگر فرود نیاید به گوشه ی محرابسری که در قدم سرو و پای نارونست
6. ۶درین هوا من مجنون کجا برآرم سرکه گردنم چو سگ شهریار در رسنست
7. ۷امیر صف شکن شیر گیر اسماعیلکه روز معرکه دندان کن هزار تنست
8. ۸گرفته روی زمین را به زور بازوی خویشچو آفتاب که خنجر گزار و تیغ زنست
9. ۹هزار شکر که در دست اوست خاتم ملکنه چون نگین سلیمان به دست اهرمنست
10. ۱۰خیال مدعیان با عروس مجلس اوهمان حکایت شیرین و مرگ کوهکنست
11. ۱۱دهان تیر نیالوده بر عدو آریهمای او نه سزاوار طعمه زغنست
12. ۱۲زهی ز روی صفا کرده رنگها چو عقیقپیاله ی تو که همچون سهیل در یمنست
13. ۱۳جهان چو چشم و تو در وی بجای مردم چشمتن تو روح و وجود زمانه چون بدنست
14. ۱۴حسود جاه تو بی سر به خاک رفت و هنوزز بیم تیغ تو پیچان چو رشته در کفنست
15. ۱۵جراحتی که ز پیکان تست به نشودکه حلقه ی هدفش ناف آهوی ختنست
16. ۱۶سر سنان تو در آبگاه گرده ی خصممدام کار کند چون زبان که در دهنست
17. ۱۷چو آب آینه آیین سربلندی توبر اهل دیده عیان شد چه جای مدح منست
18. ۱۸بدین شرف که فغانی گدای مجلس تستبهر کجا که رود سرفراز انجمنست
19. ۱۹همیشه تا به مصاف سپاه غنچه و گلنسیم پرده درو باد صبح صف شکنست
20. ۲۰سر سنان ز سر دشمنت فروزان بادچرا که رمح تو شمع و سر عدو لگنست