1. ۱چمن شکفت و جهان پر ز سوسن و سمنستبه صد هزار زبان روزگار در سخنست
2. ۲ز خاکِ سوختهٔ داغ آتشین‌رویاندمید لاله و سوزَش هنوز در کفنست
3. ۳نه روز آنست که در خانه مست بتوان بودبرون خرام ز مجلس که نوبت چمنست
4. ۴رسید نافه‌گشا باد صبحدم، گویاروان به دامن صحرا روایح ختنست
5. ۵خراش غنچهٔ رعنا و خار خار نسیمنشان دست زلیخا و چاک پیرهنست
6. ۶ز وصف گوهر لعل تو در حریم چمندهان غنچهٔ سیراب پر دُر عدنست
7. ۷چو لاله بی گلِ روی تو جامه چاک زدنبتر ز واقعهٔ بیستون و کوهکنست
8. ۸در آن چمن که شود قامت تو دست‌افشانچه جای جلوهٔ شمشاد و رقص نارونست
9. ۹هوای کوی تو دارد صبا ز گشت چمنچو آن غریب که میلش به جانب وطنست
10. ۱۰ز جان گذشتم و دیدم جمال کعبهٔ جاندرین ره آنکه ز هستی گذشت جان منست
11. ۱۱تبارک الله ازین روضهٔ بهشت‌آیینکه یک غبار درش آبروی نه چمنست
12. ۱۲چه جای گلشن عالم که هفت باغ جنانطُفَیل روضهٔ سلطان دین ابوالحسنست
13. ۱۳علی موسی کاظم امین گلشن وحیکه طوف بارگهش از فرایض سننست
14. ۱۴ز یمن سایهٔ عنقای قاف قدرت اوهمای ناطقه ناظر به کشور بدنست
15. ۱۵بگرد روضهٔ او گر نعیمِ هشت بهشتشود نثار یکایک به جای خویشتنست
16. ۱۶فرو گرفت جهان را چراغ همت اوچو آفتاب که خنجرگزار و تیغ‌زنست
17. ۱۷گلی که از چمن کبریای او سر زدشکفته باد که چشم و چراغ انجمنست
18. ۱۸چو پرچم علمش بادِ صبح جلوه دهدچه جای دم زدن یاسمین و نسترنست
19. ۱۹چراغ دولت او لالهٔ ابد پیوندنهال همت او شمع آسمان‌لگنست
20. ۲۰فغان ز مکر تو ای ناصبی بگو آخرکه این چه دشمنی و لاف دوستی زدنست؟
21. ۲۱ز جام ساقی کوثر کجا شود سیرابتو را که کاسهٔ سر بر هوای درد دنست
22. ۲۲درین چمن که ز آسیب برگ‌ریز خزانهوا مبدّل و بلبل فگار و ممتحنست
23. ۲۳فسانهٔ زن جادو و سرّ پردهٔ شیرحکایتیست که ورد زبان مرد و زنست
24. ۲۴کسی که دانهٔ انگور دام حیلت ساختچو خوشه از گنه آن بگردنش رسنست
25. ۲۵زهی چراغ دلت شمع هفت پردهٔ دلخیال نحل قدت زیب چارباغ تنست
26. ۲۶قبای سبز تو فارغ ز چاک دامن و جیبنگین لعل تو ایمن ز دست اهرمنست
27. ۲۷کند ولای تو رنگ موالیان چو عقیقطلوع مهر تو همچون سهیل در یمنست
28. ۲۸سپهر را سر رمح تو اختر شرفستزمانه را دم تیغ تو مانع فتنست
29. ۲۹به سجدهٔ تو رود سر که در بدن زنده‌ستبمدح ذات تو گویا زبان که در دهنست
30. ۳۰به آب دیده فغانی چو مدحت تو نوشتسواد کاغذ شعرش بنفشه و سمنست
31. ۳۱همیشه تا به مصاف سپاه غنچه و گلنسیم پرده‌در و باد صبح صف‌شکنست
32. ۳۲حسود جاه تو در پردهٔ خجالت بادچو عنکبوت که بر عیب خویش پرده تنست