1. ۱در میکده با حریفِ قَلّاشبنشین و شراب نوش و خوش باش
2. ۲از خطِّ خوشِ نگار، بر خوانسِرّ دو جهان، ولی مکن فاش
3. ۳بر نقش و نگار، فتنه گشتمزان رو که نمی‌رسم به نقاش
4. ۴تا با خودم، از خودم خبر نیستبا خود نفسی نبودمی کاش
5. ۵مخمور میم، بیار ساقینُقل و مَی از آن لبِ شکرپاش
6. ۶در صومعه‌ها چو می‌نگنجددُردی‌کِش و مَی‌پرست و قَلّاش
7. ۷من نیز به ترک زهد گفتماینک شب و روز همچو اوباش
8. ۸در میکده می‌کشم سبوییباشد که بیابم از تو بویی
9. ۹ای روی تو شمع مجلس افروزسودای تو آتش جگرسوز
10. ۱۰رخسار خوش تو عاشقان راخوش‌تر ز هزار عید نوروز
11. ۱۱بگشای لبت به خنده، بنمایاز لعل، تو گوهر شب افروز
12. ۱۲زنهار! از آن دو چشم مستتفریاد! از آن دو زلف کین‌توز
13. ۱۳چون زلفِ تو کج مباز با مااز قدِّ تو راستی بیاموز
14. ۱۴ساقی بده، آن مَیِ طرب رابستان ز من این دل غم اندوز
15. ۱۵آن رفت که رفتمی به مسجداکنون چو قلندران شب و روز
16. ۱۶در میکده می‌کشم سبوییباشد که بیابم از تو بویی
17. ۱۷ای مطرب عشق، ساز بنوازکان یار نشد هنوز دمساز
18. ۱۸دشنام دهد به جای بوسهو آن نیز به صد کرشمه و ناز
19. ۱۹پنهان چه زنم نوای عشقش؟کز پرده برون فتاده این راز
20. ۲۰در پاش کسی که سر نیفکندچون طُرهٔ او نشد سرافراز
21. ۲۱در بند خودم، بیار ساقیآن می که رهاندم ز خود باز
22. ۲۲عمری است کز آرزوی آن میچون جام بمانده‌ام دهن‌باز
23. ۲۳گفتی که: بجوی تا بیابیاینک طلب تو کردم آغاز
24. ۲۴در میکده می‌کشم سبوییباشد که بیابم از تو بویی
25. ۲۵ساقی، بده آب زندگانیاکسیر حیات جاودانی
26. ۲۶می ده، که نمی‌شود میسربی‌آبِ حیات، زندگانی
27. ۲۷هم خضر خَجِل، هم آب حیوانچون از خط و لب شکرفشانی
28. ۲۸گوشم چو صدف شود گهرچینزان دم که ز لعل در چکانی
29. ۲۹شمشیر مکش به کشتن ماکز ناز و کرشمه در نمانی
30. ۳۰هر لحظه کرشمه‌ای دگر کنبِفْریب مرا، چنان که دانی
31. ۳۱در آرزوی لب تو بودمچون دست نداد کامرانی
32. ۳۲در میکده می‌کشم سبوییباشد که بیابم از تو بویی
33. ۳۳وقت طرب است، ساقیا، خیزدر ده قدح نشاط انگیز
34. ۳۴از جور تو رستخیز برخاستبنشان شر و شور و فتنه، برخیز
35. ۳۵بستان دل عاشقان شیداوز طُرّهٔ دلربا درآویز
36. ۳۶خون دل ما بریز و آنگاهبا خاک درت بهم برآمیز
37. ۳۷وآن خنجر غمزهٔ دلاورهر لحظه به خون ما بکن تیز
38. ۳۸کردم هوس لبت، ندیدمکامی چو از آن لب شکرریز
39. ۳۹نذری کردم که: تا توانمتوبه کنم از صلاح و پرهیز
40. ۴۰در میکده می‌کشم سبوییباشد که بیابم از تو بویی
41. ۴۱ساقی، چه کنم به ساغر و جام؟مستم کن از این مَیِ غم‌انجام
42. ۴۲با یاد لب تو عاشقان راحاجت نبود به ساغر و جام
43. ۴۳گوشم سخن لب تو بشنودخشنود شد، از لبت، به دشنام
44. ۴۴دل زلف تو دانه دید، ناگاهافتاد به بوی دانه در دام
45. ۴۵سودای دو زلف بی‌قرارتبرد از دل من قرار و آرام
46. ۴۶باشد که رسم به کام، روزیدر راه امید می‌زنم گام
47. ۴۷ور زان‌ که نشد لبِ تو روزیدانی چه کنم به کام و ناکام؟
48. ۴۸در میکده می‌کشم سبوییباشد که بیابم از تو بویی
49. ۴۹دست از دلِ بی‌قرار شستمو اندر سر زلف یار بستم
50. ۵۰بی‌دل شدم و ز جان به یک‌بارچون طُرّهٔ یار برشکستم
51. ۵۱گویند چگونه‌ای؟ چه گویم؟هستم ز غمش چنان که هستم
52. ۵۲خود را زِ چَهِ غمش برآرمگر طُرّهٔ او فتد به دستم
53. ۵۳در دام بلا فتاده بودمهم طُرّهٔ او گرفت دستم
54. ۵۴ساقی، قدحی که از مَیِ عشقچون چشمِ خوشِ تو نیم‌مستم
55. ۵۵شد نوبت خویشتن پرستیآمد گهِ آن‌که مَی‌ْ پرستم
56. ۵۶فارغ شوم از غم عراقیاز زحمت او چو باز رَستم
57. ۵۷در میکده می‌کشم سبوییباشد که بیابم از تو بویی
58. ۵۸ساقی، مَیِ مِهر ریز در کامبنما به شب، آفتاب از جام
59. ۵۹آن جام جهان‌نما به من دهتا بنگرم اندرو سرانجام
60. ۶۰بینم مگر آفتابِ رویتتابان سحری ز مشرق جام
61. ۶۱جان پیش رخ تو برفشانمگر بنگرم آن رخ غم‌انجام
62. ۶۲خود ذره چو آفتاب بینددر سایه دلش نگیرد آرام
63. ۶۳در بند خودم، نمی‌توانمکازاد شوم ز بند ایام
64. ۶۴کو دانهٔ می؟ که مرغ جانمیک بار خلاص یابد از دام
65. ۶۵کی بازرهم ز بیم و امید؟کی پاک شوم ز ننگ و از نام؟
66. ۶۶کی خانهٔ من خراب گردد؟تا مهر درآید از در و بام
67. ۶۷در صومعه مدتی نشستمبر بوی تو، چون نیافتم کام
68. ۶۸در میکده می‌کشم سبوییباشد که بیابم از تو بویی
69. ۶۹ساقی بنما رخ نکویتتا جامِ طرب کشم به بویت
70. ۷۰ناخورده شراب مست گرددنَظّارگی از رخ نکویت
71. ۷۱گر صاف نمی‌دهی، که خاکمیاد آر به دُردیِ سبویت
72. ۷۲مگذار ز تشنگی بمیرمنایافته قطره‌ای ز جویت
73. ۷۳آیا بود آن‌ که چشمِ تشنهسیراب شود ز آبِ رویت؟
74. ۷۴یا هیچ بُوَد که ناتوانییابد سحری نسیم کویت؟
75. ۷۵از توبه و زهد، توبه کردمتا بو که رسم دمی به سویت
76. ۷۶دل جست و تو را نیافت، افسوسواماند کنون ز جست و جویت
77. ۷۷خوی تو نکوست با همه کسبا من ز چه بَد فتاد خویت؟
78. ۷۸می‌گریم روز در فراقتمی‌نالم شب در آرزویت
79. ۷۹بر بوی تو روزگار بگذشتاز بخت نیافتم چو بویت
80. ۸۰در میکده می‌کشم سبوییباشد که بیابم از تو بویی
81. ۸۱ساقی، بده آب زندگانیپیش آر حیات جاودانی
82. ۸۲می ده، که کسی نیافت هرگزبی آب حیات زندگانی
83. ۸۳در مجلس عشق مفلسی راپر کن دو سه رَطْل، رایگانی
84. ۸۴شاید که دهی به دوستداریآن ساغر مهر دوستگانی
85. ۸۵برخیزم و ترک خویش گیرمگر هیچ تو با خودم نشانی
86. ۸۶ور از غم من غمت درآیدجان پیش کشم ز شادمانی
87. ۸۷جان را ز دو دیده دوست دارمزان رو که تو در میان آنی
88. ۸۸از عاشق خود کران چه گیری؟چون با دل و جانْش، در میانی
89. ۸۹از بهر رخ تو می‌کند چشماز دیده همیشه دیده‌بانی
90. ۹۰در آرزوی رخ تو بودمعمری چو نیافتم امانی
91. ۹۱در میکده می‌کشم سبوییباشد که بیابم از تو بویی
92. ۹۲ساقی، ز شراب‌خانهٔ نوشیک جام بیاور و ببر هوش
93. ۹۳مستم کن، آن‌چنان که در حالاز هستی خود کنم فراموش
94. ۹۴ور خود سوی من کنی نگاهیبی‌باده شوم خراب و مدهوش
95. ۹۵سرمست شوم چو چشم ساقیگر هیچ بیابم از لبت نوش
96. ۹۶کی بُد که ز لطفِ دلنوازتگیرم همه کامِ دل در آغوش؟
97. ۹۷دارد چو به لطف دلبرم چشممی‌دار تو هم به حال او گوش
98. ۹۸مگذار برهنه‌ام ز لطفتدر من تو ز مهر جامه‌ای پوش
99. ۹۹چون نیست مرا کسی خریدارمولای توام، تو نیز مَفْروش
100. ۱۰۰دیگ دل من، که نیز خام استبر آتشِ شوق، سر زند جوش
101. ۱۰۱در صومعه حشمتت ندیدماکنون شب و روز بر سر دوش
102. ۱۰۲در میکده می‌کشم سبوییباشد که بیابم از تو بویی
103. ۱۰۳ساقی، بده آب آتش افروزچون سوختِیَم، تمام‌تر سوز
104. ۱۰۴این آتش من به آب بنشانوز آب من آتشی برافروز
105. ۱۰۵می ده، که ز بادهٔ شبانهدر سر بودم خمار امروز
106. ۱۰۶در ساغر دل، شراب افکنکز پرتو آن شود شبم روز
107. ۱۰۷گفتی که: بنال زار هر شبماتم زده را تو نوحه ماموز
108. ۱۰۸چون با من خسته می‌نسازیچه سود ز نالهٔ من و سوز؟
109. ۱۰۹دل را ز تو تا شکیب افتادبر لشکر غم نگشت پیروز
110. ۱۱۰بخشای بر این دلِ جگرخواررحم آر بدین تن غم اندوز
111. ۱۱۱من می‌شکنم، تو باز می‌بندمن می‌دِرَم، از کرم تو می‌دوز
112. ۱۱۲از توبه و زهد، توبه کردماینک چو قلندران، شب و روز
113. ۱۱۳در میکده می‌کشم سبوییباشد که بیابم از تو بویی
114. ۱۱۴ساقی، سرِ دردِسر ندارمبشکن به نسیمِ مَی، خمارم
115. ۱۱۵یک جرعه ز جام مَی به من دهتا دُرد کشم، که خاکسارم
116. ۱۱۶از جام تو قانعم به دُردیحاشا که به جرعه سر درآرم
117. ۱۱۷یادآر مرا به دُردیِ خُمکز خاکِ در تو یادگارم
118. ۱۱۸بگذار که بر درت نشینمآخر نه ز کوی تو غبارم؟
119. ۱۱۹از دست مده، که رفتم از دستدستیم بده، که دوستدارم
120. ۱۲۰زنده نفسی برای آنمتا پیش رخ تو جان سپارم
121. ۱۲۱این یک نفسم تو نیز خوش دارچون با نفسی فتاد کارم
122. ۱۲۲نایافته بوی گلشن وصلدر سینه شکست هجرْ خارم
123. ۱۲۳در سر دارم که بعد از امروزدست از همه کارها بدارم
124. ۱۲۴در میکده می‌کشم سبوییباشد که بیابم از تو بویی
125. ۱۲۵ساقی، دو سه دم که هست باقیدر ده مددِ حیات باقی
126. ۱۲۶قَد فاتَنیَ الصَّبوحُ فَادْرِکمِن قَبلِ فَواتِ الْاغْتِباقِ
127. ۱۲۷در کیسهٔ نقد نیست جز جانبستان، قدحی بیار ساقی!
128. ۱۲۸کَم أَصْبِرُ؟ قَد صَبَرتُ حَتّیٰروحی بَلَغَت إلَی التَّراقى
129. ۱۲۹دردا! که به خیره عمر بگذشتنابوده میان ما تَلاقی
130. ۱۳۰فَاسْتَعْذَبَ مَسْمَعی حَدیثاًمُذْ، طابَ بِذِکْرِکم مَذاقى
131. ۱۳۱من زانِ توام، تو هم مرا باشخوش باش به عشقِ اتّفاقی
132. ۱۳۲أَشْتاقُ إِلی لِقاکَ، فَانْظُرْلِی وَجْهَکَ نَظْرَةَ الْإلاقِ
133. ۱۳۳بگذار که بر درِ تو باشدکمتر سگک درت عراقی
134. ۱۳۴أَسْتوطِنُ بابَکُم عَسیٰ أَنْیَحْظیٰ نَظَراً بِکُم حِداقى
135. ۱۳۵در میکده می‌کشم سبوییباشد که بیابم از تو بویی
136. ۱۳۶ساقی، قدحی، که نیمْ مستیممخمورِ صبوحیِ اَلَسْتیم
137. ۱۳۷از صومعه پا برون نهادیمدر میکده، مُعْتَکِف نشستیم
138. ۱۳۸از جور تو خرقه‌ها دریدیموز دست تو توبه‌ها شکستیم
139. ۱۳۹جز جان گروی دگر نداریمبپْذیر، که نیک تنگ دستیم
140. ۱۴۰ما را برهان ز ما، که تا مابا خویشتنیم، بت پرستیم
141. ۱۴۱ما هرچه که داشتیم پیونداز بهر تو آن همه گسستیم
142. ۱۴۲بر درگه لطف تو فتادیمدر رحمت تو امید بستیم
143. ۱۴۳گر نیک و بدیم، ور بد و نیکهم آن توایم، هر چه هستیم
144. ۱۴۴در ده قدحی، که از عراقیالا به شراب وا نرستیم
145. ۱۴۵در میکده می‌کشم سبوییباشد که بیابم از تو بویی