1. ۱در جام جهان‌نمای اولشد نقش همه جهان مشکل
2. ۲جام از می عشق برتر آمدگشت این همه نقش‌ها ممثل
3. ۳هر ذره ازین نقوش و اشکالبنمود همه جهان مفصل
4. ۴یک جرعه و صدهزار ساغریک قطره و صد هزاز منهل
5. ۵بگذر تو ازین قیود مشکلتا مشکل تو همه شود حل
6. ۶با این همه، این نقوش و اشکالبگذار، اگر چه نیست مهمل
7. ۷کین نقش و نگار نیست الانقش دومین چشم احوال
8. ۸در نقش دوم چو باز بینیرخسارهٔ نقشبند اول
9. ۹معلوم کنی که اوست موجودباقی همه نقش‌ها مخیل
10. ۱۰خواهی که به نور این حقیقتچشم دل تو شود مکحل
11. ۱۱اخلاق و نقوش خود بدل کنچون گشت صفات تو مبدل
12. ۱۲خود را به شراب خانه اندازکان جا شود این غرض محصل
13. ۱۳زان غمزهٔ نیم مست ساقیگر بتوانی به وجه اکمل
14. ۱۴بستان قدحی و بی‌خبر شواز هر چه مفصل است و مجمل
15. ۱۵پس هم به دو چشم مست ساقیمی آن نظری به چشم اجمل
16. ۱۶می‌بین رخ جان فزای ساقیدر جام جهان نمای باقی
17. ۱۷عشق است که هم می است و هم جامعشق است می حریف آشام
18. ۱۸این جام جهان‌نمای اولعکسی بود از صفای آن جام
19. ۱۹وین غمزهٔ نیم مست ساقینوشد هم ازین می غم انجام
20. ۲۰این جام بسر نرفت و زین فیضگشت آب حیات در جهان عام
21. ۲۱زین آب پدید شد حبابیشد هجده‌هزار عالمش نام؟
22. ۲۲آغاز جهان بین چه چیز است؟بنگر که چه باشدش سرانجام؟
23. ۲۳هر چیز از آنچه گشت پیداآن چیز بود به کام و ناکام
24. ۲۴آن را که ز می سرشت طینتبی می نفسی نگیرد آرام
25. ۲۵و آن کس که هنوز در خمار استهم مست شود ولی به ایام
26. ۲۶خرم دل آنکه از لب یارجام می ناب می‌کند وام
27. ۲۷ای بی‌خبر از شراب مستیننهاده ز خویشتن برون گام
28. ۲۸در صومعه چند دیگ سوداپختیم؟ و هنوز کار ما خام
29. ۲۹در میکده نیز روزکی چندبنشین تو ز وقت روز تا شام
30. ۳۰می‌نوش به کام دوست بادهپس هم به دور چشم آن لارام
31. ۳۱می‌بین رخ جان فزای ساقیدر جام جهان نمای باقی
32. ۳۲پیش از عدم و وجود عالموز کاف «کن» و کتاب مبرم
33. ۳۳از عشق ظهور عشق درخواستاظهار حروف اسم اعظم
34. ۳۴برداشت به جای خامه انگشتزد در دهن و نوشت در دم
35. ۳۵بر کف بنوشت نام و چه نام؟نامی که طلسم اوست آدم
36. ۳۶در همزهٔ او وجود مدرجدر نقطهٔ او حروف مدغم
37. ۳۷بنوشت و بخواند و باز پوشیداز دیدهٔ هر که نیست محرم
38. ۳۸ای طالب اسم اعظم، این نامخواهی که تو را شود مسلم؟
39. ۳۹مفتاح جهان گشا به دست آربگشا در این طلسم محکم
40. ۴۰بینی که همه به تو مضاف استمعنی صریح و اسم مبهم
41. ۴۱چون بند طلسم وا گشودیبینی که تویی خود اسم اعظم
42. ۴۲اسمی که حقیقت مسماستگر دانستی «اصبت فالزم»
43. ۴۳ورنه، کم نام و ننگ خود گیرمیزن در میکده دمادم
44. ۴۴چون بگشایند ناگه آن دربگشای دو چشم شاد و خرم
45. ۴۵می‌بین رخ جان فزای ساقیدر جام جهان نمای باقی
46. ۴۶پیش از عدم و وجود اغیاروز سلطنت و ظهور اظهار
47. ۴۷سلطان سرای عشق فرمود:پاک است سرای ما ز اغیار
48. ۴۸یعنی که به جز حقیقت اودر دار وجود نیست دیار
49. ۴۹واجب شود از شهادت و حکمکز غیر نه عین بد، نه آثار
50. ۵۰لیکن چو به غیر کرد اشارتاغیار ظهور کرد ناچار
51. ۵۱چندان که همه گواه گشتندبر هستی وحدتش به یکبار
52. ۵۲دیدند عیان که اوست موجودویشان همگی محال و پندار
53. ۵۳گشتند همه گواه و رفتندهم با سر نیستی ، دگر بار
54. ۵۴این بود شهادت «اولوالعلم»وین بود فرشه را هم اقرار
55. ۵۵این بود همه بدایت خلقوین بود همه نهایت کار
56. ۵۶این کثرت نفس بهر آن بودتا وحدت از آن شود پدیدار
57. ۵۷چون ظاهر شد که جز یکی نیستچه فایده از ظهور بسیار؟
58. ۵۸گر در نظر تو کثرت آیدوحدت بود آن، ولی به اطوار
59. ۵۹چون سر کثیر جمله دیدیکثرت همه نقش وحدت نگار
60. ۶۰فی‌الجمله، ز غیر دیده بردوزاین است طریق اهل انوار
61. ۶۱می‌بین رخ جان فزای ساقیدر جام جهان نمای باقی
62. ۶۲عشق از سر کوی خود سفر کردبر مرتبه‌ها همه گذر کرد
63. ۶۳صحرای وجود گشت در حالهر کتم عدم، که پی سپر کرد
64. ۶۴می‌جست نشان صورت خودچون در دل تنگ ما نظر کرد
65. ۶۵وا یافت امانت خود آنجاآنگه چو نظر به بام و در کرد
66. ۶۶خود آن سر کوی بود کاولزانجا به همه جهان سفر کرد
67. ۶۷جان را به امانت خود آنجاواداشت، لباس خود بدر کرد
68. ۶۸در جان پوشید و باز خود راآن بار لباس مختصر کرد
69. ۶۹وآنگاه چو آفتاب تابانسر از سر هر سرای در کرد
70. ۷۰اول که به خود نمود خود راانسان شد و نام خود بشر کرد
71. ۷۱فی‌الجمله، به چشم بند اغیارظاهر شد و نام خود دگر کرد
72. ۷۲تغییر صور کجا توانددر نعت کمال او اثر کرد؟
73. ۷۳تقلیب و ظهور او در احوالاظهار کمال بیشتر کرد
74. ۷۴ای دیده، تو نیز دیده بگشایما را چو ز خویشتن خبر کرد
75. ۷۵می‌بین رخ جان فزای ساقیدر جام جهان نمای باقی
76. ۷۶عشق از پس پرده روی بنمودکردم چو نگاه، روی من بود
77. ۷۷پیش رخ خویش سجده کردمآن لحظه که او جمال بنمود
78. ۷۸خود را به کنار در کشیدمآنگاه که او کنار بگشود
79. ۷۹دادیم همه بوسه بر لب خویشآن دم که لبم لبانش می‌سود
80. ۸۰بودم یکی، دو می‌نمودیمنابود شد آن نمود در بود
81. ۸۱چون سایه به آفتاب پیوستاز ظلمت بود خود برآسود
82. ۸۲چون سوخته شد تمام هیزمپیدا نشود از آن سپس دود
83. ۸۳گویند که عشق را بپوشانخورشید به گل نشاید اندود
84. ۸۴آن کس که زیان خویش خواهدپند من و تو نداردش سود
85. ۸۵پروانه که ذوق سوختن یافتنبود به شعاع شمع خشنود
86. ۸۶این حالت اگرت عجب نمایدبشنو ز من، ار توانی اشنود
87. ۸۷برخیز، اگر حریف ماییآهنگ شرابخانه کن زود
88. ۸۸می‌باش خراب در خراباتور بتوانی به چشم مقصود
89. ۸۹می‌بین رخ جان فزای ساقیدر جام جهان نمای باقی
90. ۹۰یاری است مرا، ورای پردهانوار رخش سوای پرده
91. ۹۱برداشت ز رخ نقاب و گفتا:می‌بین رخ من به جای پرده
92. ۹۲هرچ از دو جهان تو را خوش آیدمیدان که منم ورای پرده
93. ۹۳عالم همه پردهٔ مصوراشیا همه نقش‌های پرده
94. ۹۴در پرده چو من سخن سرایمچون خوش نبود نوای پرده؟
95. ۹۵این پرده مرا ز تو جدا کرداین است خود اقتضای پرده
96. ۹۶نی نی،که میان ما جداییهرگز نکند غطای پرده
97. ۹۷تو تار ردای کبریاییما را نبود ردای پرده
98. ۹۸جای تو همیشه در دل ماستبیرون ز در است جای پرده
99. ۹۹من مردم دیدهٔ جهانمدیده نبود سزای پرده
100. ۱۰۰گر غیر من است پرده، خود نیستورنه منم انتهای پرده
101. ۱۰۱تو هم به سزای پرده برخیزوز دیدهٔ خود گشای پرده
102. ۱۰۲می‌بین رخ جان فزای ساقیدر جام جهان نمای باقی
103. ۱۰۳آن مرغک نازنین پر و بالگشتی همه گرد کوه اقبال
104. ۱۰۴بودی شب و روز در تکاپویکردی همه ساله کشف احوال
105. ۱۰۵جایی برسید او به یک دمکان جا نرسد کسی به صد سال
106. ۱۰۶در اوج فضای عشق روزیپرواز گرفت و من به دنبال
107. ۱۰۷ناگاه عقابی اندر آمدآورد شکسته را به چنگال
108. ۱۰۸او را چه محل؟ که هر دو عالمچون باز کند ز هم پر و بال
109. ۱۰۹در قبضهٔ او چنان نمایدکاندر رخ خوب نقطهٔ خال
110. ۱۱۰خالی است جهان شکار وحدتکثرت عدم محال در حال
111. ۱۱۱این حال تو را چو گشت روشنبگذر ز حدیث پار و امسال
112. ۱۱۲گرد سر کوی حال می‌گردخاک در او به دیده می‌مال
113. ۱۱۳تا کشف شود تو را حقیقتاز آینهٔ عدوم اعمال
114. ۱۱۴ظاهر گردد تو را به تقصیلاین راز که گفته شد به اجمال
115. ۱۱۵دیدی چو یقین که می‌توان دیدپس بر در دل نشین چو ابدال
116. ۱۱۶می‌بین رخ جان فزای ساقیدر جام جهان نمای باقی